Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ล่าทรชนคนเหนือโลก 1

เรื่อง :

ล่าทรชนคนเหนือโลก

 1

แสงสีฟ้าระเรื่อปรากฎขึ้นรอบกายตะวัน เด็กหนุ่มอายุ 14 ปี ซึ่งสนใจการกับนั่งสมาธิ และมีพรสวรรค์เรื่องพลังจิต เขากำลังอยู่ในห้วงสมาธิ ขณะที่บรรยากาศข้างนอก มีเสียงฟ้าร้อง เป็นระยะ ๆ และมีลมพัดแรงหอบเอาใบไม้บนพื้นหญ้าในสนามปลิวว่อน ตะวันกำลังเข้าสู่สมาธิ ในสมาธินั้นปรากฎอุโมงค์ ที่มีห่วงลำแสงสีทองวิ่งเข้าหาตัวเขาเป็นระยะ ๆ ร่างของตะวันกำลังลอดเข้าไปในห่วงวงกลมสีทองนั่น ขณะที่สนามหญ้าหน้าบ้านปรากฎเงาดำ 4 ร่าง ทะยานลงมาจากต้นไม้ ลงสู่พื้นหญ้าอย่างเงียบ ๆ ลมยังคงพัดแรงเหมือนจะมีลางร้ายเกิดขึ้นที่นั่น

"หมู่นี้มีคนมาหาคุณบ่อยนะคะ" จินดาภรรยาของกฤษฎาซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการปัดกวาดบ้านถามสามี ที่กำลังยุ่งอยู่กับกองเอกสารบนโต๊ะทำงาน

"อ้อ พรรคพวกที่ร่วมงานกันนะจ๊ะ เออ นี่ คุณผมมีเรื่องสำคัญที่จะบอกกับคุณ"

"สำคัญมากไหม๊คะ ฉันกำลังยุ่งอยู่นะคุณ" จินดาพูดแล้วเดินไปที่สามี

"สำคัญมากสำหรับคุณและลูก นี่บัญชีเงินฝากของเรา ที่โฉนดที่ดิน นี่เงินสดที่คุณจะเอาไปช่วยเด็กกำพร้า" กฤษฎาบอกภรรยาซึ่งทำหน้างง ๆ

"เอ๊ะ ทำไมต้องพูดเรื่องนี้ด้วยละคะ คุณจะไปไหนเหรอคะ คุณจะทิ้งฉันหรือไง" จินดาถาม

"ไม่หรอก ผมจะไปไหน เพียงแต่ หากผมไม่อยู่คุณจะได้ทราบไงละ และอยากให้รู้ไว้นะครับ ผมรักคุณและลูกมากที่สุด" กฤษฎาโอบกอดภรรยาไว้ด้วยความรัก แต่มีรอยเศร้าในดวงตาของเขา

"เราไม่มีญาตที่ไหนอีกแล้วนะ ถ้าผมเป็นอะไรไป คุณจะได้อยู่กับลูกอย่างสบาย ๆ "กฤษฎาบอกเป็นนัย

"อุ๊ย คุณนี่พูดไม่เป็นมงคลเลย ไม่เอาแล้วฉันจะไปทำงานต่อนะคะ คุณจะเอากาแฟไหม๊" จินดาถามแล้วเดินออกไป

.........ลมพัดแรงขึ้นทำให้หน้าต่างปิดลงเสียงดังปั้ง เงาดำ 4 ร่าง แต่งชุดดำ คลุมหน้า มองเห็นแต่ดวงตา ทั้ง4 เป็นนักฆ่าของเมียงยีผู้ผลิตยาบ้ารายใหญ่ พวกเขาเป็นมือสังหารที่น่ากลัว สมา อินตา ลินดา สิตตา เป็นนามของพวกเขา ลินดา นักฆ่าหญิง 1 ใน 2 ของกลุ่ม ขว้างมีดสั้นออกจากมือทะลุกระจกเข้าไปปักกับเสาใกล้ ๆ กับที่กฤษฎานั่งอยู่ กฤษฎาถึงกับหน้าซีด ร้องบอกจินดา

"คุณ พาลูก ๆ ไปหลบในห้องเร็วเข้า แล้วอย่าออกมาเด็ดขาด"
"มีอะไรคะคุณ ใครคะ คุณจะไปไหน" จินดาร้องถามหน้าตาแตกตื่นพร้อมกับวิ่งไปหาพิรุณลูกชายคนเดียว อายุ 12 ขวบ"

"พิรุณเร็วเข้าลูก แล้วตะวันละอยู่ทีไหน" จินดาวิ่งพาตัวพิรุณออกไปโดยที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอคิดว่าคงเป็นเรื่องที่น่ากลัวและเลวร้าย แล้วร้องเรียกหาตะวัน เด็กที่เธอและสามีเลี้ยงดูไว้เหมือนกับลูกชายคนโตของเขา ตะวันอายุ 14 ปี มีพลังจิตพิเศษ ขณะเดียวกับที่ตะวันลืมตาขึ้นจากการนั่งสมาธิ

"พ่อ" เขาร้องเรียกเสียงดัง ที่ตาของตะวันปรากฎแสงสีฟ้า เขาออกจากสมาธิแล้ววิ่งออกมาจากห้องพระ มาหาจินดา จินดาพาลูก ๆ เข้าไปในห้อง

"มีอะไรครับแม่ ผมจะไปหาพ่อ" ตะวันถามด้วยความตกใจ
"ไม่ได้ลูก พ่อสั่งให้เราหลบในห้องนะจ๊ะ" จินดาร้องบอกลูก ๆ แต่เธอก็ยังงงและสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ขณะที่กฤษฎาวิ่งออกไปหน้าบ้าน

สมา หนึ่งในนักฆ่าร้องบอก "ไอ้ทรยศ วันนี้เป็นวันตายของแก"
"ปล่อยผมและลูกเมียไปเถอะ ผมจะไม่แจ้งเบาะแสกับตำรวจหรอก ผมอยากวางมือจริง ๆ คุณก็รู้ยิ่งตอนนี้บ้านเมืองเรามีแต่คนติดยา เราทำไปเด็กของเราจะตกเป็นทาสยาเสพติดเข้าทุกวัน คุณไม่เป็นห่วงพวกเราหรือไง ปล่อยผมไปเถอะ" กฤษฎาขอร้องอ้อนวอน ด้วยรู้ดีว่าหากเขา ต่อสู้เขาจะสู้ไม่ได้

"ไอ้โง่เอ๊ย" สมาพูดแล้ววิ่งกระโดดเข้าใส่กฤษฎา สมาหมุนตัวหนึ่งรอบ เตะเท้าขวาออกอย่างแรง กฤษฎาใช้สองมือต้านไว้แล้วปัดออกไป พร้อมกับเตะเท้าขวาขึ้นสูง สมากระโดดใช้เท้าเตะต้านไว้เช่นกัน พร้อมปล่อยหมัดไปยังกฤษฎา กฤษฎาหลบพร้อมปล่อยหมัดสวนออกไป สมาปลอยหมัดขวา กฤษฎาใช้ศอกกระแทกหมัดของสมา แล้วปล่อยหมัดตรงโดนหน้าสมา สมาถึงกับถอยกรูดออกไป กฤษฎาวิ่งทะยานขึ้นใช้เท้าสองข้างเตะสลับไปมา สมาใช้มือต้านไว้ถอยไปหลายก้าว แล้วหยุด เตะเท้าขวาขึ้นข้ามหัวกฤษฎาแล้วรั้งเท้ากลับมา กฤษฎาไม่ทันระวังตัว สมาเตะโดนใบหน้าของกฤษฎาอย่างแรง ลอยละลิ่วร่วงลงพื้น อินตาทะยานมาสมทบ กฤษฎายันตัวขึ้น ใช้มือจับปลายเท้าของอินตา แล้วหมุนควงเป็นสว่าน อินตาร่วงลงพื้น แล้วม้วนตัวออกไป

สมาเตะจากด้านหลัง กฤษฎาแอ่นตัวหลบ เท้าของสมาผ่านหน้ากฤษฎาไปอย่างหวุดหวิด อินตาใช้จังหวะนั้น เตะขวาโดนหน้ากฤษฎา แล้วถีบที่ท้องอีกครั้ง กฤษฎาตัวงอลอยละลิ่วออกไป สิตตาและลินดาทะยานถีบอย่างแรง ร่างของกฤษฎาลอยปะทะกระจกเข้าไปในบ้าน กระจกแตกกระจัดกระจาย
กฤษฎาคว้าดาบที่ข้างฝา ชักดาบออกตั้งท่ามั่น 4 ร่างทะยานตามมา สมาและอินตาชักดาบหมุนตัวกระโดดเข้าหากฤษฎา กฤษฎาวิ่งไต่กำแพง แล้วหันตัวหลับ ฟันดาบของอินตาและสมา ดาบโดนแขนขวาของสมา สมาถอยร่นออกไป อินตาควงดาบฟันอย่างแรง เตะเท้าขวาออกไป ทำให้กฤษฎาเสียหลักอินตาฟาดลงอีกครั้งดาบหลุดมือกฤษฎา อินตาฟันโดนหน้าของกฤษฎาเป็นแผลยาว สมาโถมตัวเข้ามาอีกครั้ง กฤษฎาเอี้ยวตัวหลบกระโดดขึ้นโต๊ะ จังหวะที่สมาฟันดาบ กฤษฎาตีลังกาม้วนตัวไปทางด้านหลังของสมา ถีบสมาพุ่งไปด้านหน้า สิตตาและลินดา ซัดมีดสั้นออกไป กฤษฎากระโดดเตะมีดของสิตตา แต่พลาดโดนมีดของลินดาที่หน้าอกซ้าย

จินดาแอบดูอยู่ตลอด เธอหวังจะช่วยสามีจึงคว้าปืนวิ่งออกมายิงสิตตาโดนที่ไหล่ขวา ลินดาซัดมีดสั้นออกไปปักที่หน้าอกซ้ายของจินดา ร่างของจินดาร่วงลงมาทางบันได สิ้นใจ พิรุณวิ่งเข้าหาแม่ร้องไห้ เรียกตะโกน ตะวันยืนอยู่โกรธมาก แสงสีฟ้าปรากฎที่ดวงตาของตะวัน ทำให้เขามีพลังจิต ตะวันคว้าดาบอีกด้ามที่แขวนไว้ข้างฝา วิ่งลงมาจากบันได ถีบเท้ายันตัวขึ้นแตะที่ราวบันไดทะยานลงมาฟันใส่ลินดาและสิตตา ทั้งสองเบี่ยงตัวหลบ แต่ตะวันเร็วกว่า เตะเท้าสูงขึ้นโดนหน้าลินดา ถึงกับหมุนร่วงลงพื้น ตะวันกระโดดใส่สมา ฟันดาบออกอย่างรุนแรง กระโดดขึ้นเตะสมา แต่โดนอินตาสกัดไว้แล้วถีบร่วงลงไปที่กฤษฎา

"ตะวัน พาน้องหนีไปลูก หนีไปเร็ว" กฤษฎาร้องบอกตะวัน แล้วมอบเหรียญหยกให้กับตะวัน

"จะไว้นะ ตะวัน อย่าทิ้งน้อง ต้องดูแลน้องให้ดี รักน้องให้มาก หนีไป" กฤษฎาร้องบอกตะวัน

ตะวันวิ่งออกไปที่พิรุณ ร้องบอกให้พิรุณหนี พิรุณได้แต่กอดแม่ร้องไห้ สมาและอินตาโถมเข้าใส่กฤษฎา กฤษฎาเตะเท้าขวาต้านไว้ อินตาจับเท้าขวาของกฤษฎา ขณะที่กฤษฎาง้างเท้าซ้ายขึ้นเตะสมาถอยออกไป อินตาฟันดาบลงมาอีกครั้งกฤษฎาหลบได้ ลินดาขว้างมีดออกอีกครั้ง คราวนี้โดนที่หน้าอกกฤษฎาอีก อินตากระโดดฟันร่างของกฤษฎาสิ้นใจ

"พ่อ" ตะวันและพิรุณร้องไห้สุดเสียง ตะวันกระโดดเข้ามาอีกครั้ง ฟันดาบใส่สมา สมาใช้ดาบต้านไว้ ตะวันไม่มีสมาธิพอ จึงโดนอินตาเตะที่ท้องลอยลงไปข้างพิรุณ ทำให้เหรียญหยกแตกออกเป็นสองเสี่ยง โดยที่มือของตะวันติดสร้อยไปเสี้ยวเดียว ลินดาซัดมีดไปที่ตะวัน จังหวะนั้นปรากฎวัตถุหนึ่งกระทบมีดของลินดา ร่วงลงปรากฎเงาหนึ่งอย่างเลือนลาง ขณะที่ตะวันทรุดตัวสลบไป

"เอาตัวมันไปข้าจะเลี้ยงให้มันเป็นนักฆ่า" เสียงจากเงานั้นสั่ง
อินตาดึงร่างตะวันแล้วแบกออกไป พิรุณได้แต่ชกต่อยร้องเรียก
" พี่ตะวัน พี่ตะวัน อย่าเอาพี่ตะวันไป"
ที่ห้องทำงาน สน.หนึ่งในกรุงเทพ
"คุณเขียนรายงานเสร็จหรือยังหมวด" สารวัตรพินทุถามผู้หมวดนายหนึ่ง

"รวบรวมหมดแล้วครับ ประเด็นที่ได้ นายกฤษฎาเป็นผู้ติดต่อค้ายาบ้ารายหนึ่งกับผู้ค้ายารายใหญ่ในภาคเหนือครับ แล้วคิดจะถอนตัว โดยจะร่วมมือกับทางตำรวจให้เบาะแส แต่ก็โดนฆ่าเสียก่อนครับ" หมวดคนนั้นบอก

"แล้วเราได้เบาะแสผู้ค้ายารายใหญ่แค่ไหนละ" สารวัตรถามอีกครั้ง

"สายเรารายงานว่า ผู้ค้ายารายนี้ใช้ชื่อว่าเมืองยี อยู่ในป่าใหญ่ ในหม่บ้านแถบชายแดน แต่เจ้าหน้าที่เคยเข้าไปแต่โดนฆ่าหมด ว่ากันว่าที่นั้นเป็นเหมือนกองทัพ มีอาวุธมาก กำลังพลของมันก็มากครับ ขณะนี้ ทางหน่วยเหนือมีคำสั่งแต่งตั้งกรรมการเพื่อดำเนินการเรื่องนี้โดยเฉพาะครับ"

"หวังว่าคงทำกันได้ต่อเนื่องตลอดนะ" สารวัตรพูดแล้วถอนใจ
""เบื้องหลังมีคนหนุนหลังมากครับ อาจจะลำบากสักนิดหนึ่ง" ผู้หมวดเสริมอีก

"ก็ต้องดูกันไปว่าเขาจะเอากันยังไง นับวันยาบ้าก็เต็มบ้านเต็มเมือง ชาวบ้านก็ต้องช่วยเหลือตัวเองให้พ้นไปจากยานรกเหล่านี้ให้ได้" สารวัตรพูดเหมือนท้อใจ

"เออ แล้วลูกอีกคนของกฤษฎาเขาละ" สารวัตรถาม
"เด็กคนนั้นหายไปครับ จนป่านนี้เรายังหาเบาะแสไม่ได้เลยครับ" หมวดบอก

"แล้วลูกคนเล็กนี้ละครับท่าน" หมวดถาม
สารวัตรพินทุเดินเข้าไปหาพิรุณที่มีอาการสะอึกสะอื้นอยู่ รำพึงถึงพี่ตะวัน

"พี่ชื่อตะวันเหรอครับ" สารวัตรถาม พิรุณพยักหน้า
"แล้วลุงจะตามให้นะครับ" เอาอย่างนี้ดีกว่าลุงจะรับหนูไปอุปการะ ไปกับลุงไหม๊ พิรุณจ้องมองหน้าสารวัตรพินทุ สารวัตรลูบหัวพิรุณด้วยความสงสาร

15 ปี ผ่านไป

ที่โกดังแห่งหนึ่ง กลุ่มคนร้านกำลังขนถ่ายยาบ้า ตำรวจรับทราบจึงนำกำลังไปที่นั่น
"เอ๊ย เร็วหน่อยซิวะ เดี๋ยวพ่อมีก็ได้กลิ่นหรอก ไอ้เมียงยีนี่มันแน่จริง สินค้าไม่เคยขาด และไม่เคยมีเรื่องน่าปวดหัว" สุนทร หัวกลุ่มคนร้ายคุมลูกน้องอยู่ที่นั่น

ที่ด้านนอกโกดัง ตร.กำลังล้อมโกดังไว้ ชายหนุ่มร่างบึกบึน หน้าตาหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา แต่นัยตาแฝงไปด้วยความเศร้า ประกอบกับบุคลิกที่เงียบขรึม เขาคือ พิรุณนั่นเอง เขาปรากฎขึ้นที่นั่น ใช่แล้วพิรุณโตเป็นหนุ่มใหญ่ เขาเป็นตำรวจและกำลังทำคดีนี้อยู่ และที่ไปไหนด้วยกันตลอดลูกน้องคนสนิทของเขา "โจ" ก็ติดตามมาทำคดีนี้ด้วย

"มันกำลังขนถ่ายอยู่ครับผู้กอง" นายตำรวจหนึ่งรายงาน
"รอคำสั่งจากผมบอกทุกคนด้วย โจคุณไปกับผม" พิรุณบอกลูกน้องคู่ใจ แล้ววิ่งเข้าไป
คนร้ายเฝ้าประตูอยู่สองคน พิรุณและโจย่องเข้าไป ได้โอกาสจึงเตะที่มือคนร้ายทำให้ปืนร่วงหล่นลง พิรุณเตะซ้ายที่ท้องคนร้าย แล้วตามด้วยเท้าขวาเตะที่หน้าอย่างแรง คนร้านแน่นิ่งไป คราวเดียวกับที่โจจัดการคนร้ายได้อีกคน
พิรุณและโจเข้าไปในโกดัง กำลังเจ้าหน้าที่ที่เหลือตามเข้าไปอย่างเงียบ ๆ พิรุณและโจแสดงตัวขึ้น


โดย : เทพเบญจา
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 16 ก.ค. ปี 2006 [ เวลา 14 : 19 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com