Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> การให้อภัย

เรื่อง :

การให้อภัย

หลายครั้งที่เราเคยถูกกระทำให้โกรธหรือถึงขั้นเสียทรัพย์สินเงินทองโดยที่เราไม่เป็นฝ่ายผิด หลายคนเก็บความโกรธแค้น หรือพยาบาทติดตัวไว้ตลอดเวลา รอเวลาหรือโอกาสที่จะกระทำกลับแก่คนนั้น หรือแม้กระทั่งทำกับคนอื่นที่ไม่รู้เรื่องหรือแม้แต่ตัวเองความรู้สึกเช่นนี้ไม่เคยเกิดเป็นผลดีต่อใครเลย ทั้งทางปฏิบัติและจิตใจที่คอย แก้แค้นและหวาดระแวง จิตใจคนนี้สำคัญคิดไปในทางดีก็เกิดผลดี คิดในทางร้ายก็เกิดผลร้าย ปล่อยวางเถอะครับรังแต่ทำให้จิตใจคุณต่ำลงไม่มีความสุข ที่บอกอย่างนี้ไม่ใช่ให้คุณเป็นฝ่าย ถูกกระทำอยู่ร่ำไป การเตรียมพร้อมรับสถานการณ์และสามารถรู้เท่าทันจะได้ไม่เกิดเหตุการณ์ ดังกล่าว ก็นับเป็นทางออกอีกทางหนึ่ง แต่การให้อภัยเป็นการชำระจิตใจ และยิ่งเป็นคนที่คุณรักแล้ว ถ้าคุณยังเก็บความรู้สึกโกรธแค้นอยู่รังแต่ทำให้ช้ำใจทั้งสองฝ่าย ลองฟังเรื่องนี้ดู
ในยุคศตวรรษที่ 60 หรือที่เรียกยุคซิกตี้หนุ่มสาวหลายคนในสหรัฐอยู่ในช่วงการแสวงหาเสรีภาพทางความคิดและการดำรงอยู่ ค้นหาความจริงของชีวิตหรือที่เรียกว่า “ ยุคฮิปปี้ “ หนุ่มสาวเหล่านั้น พากันละทิ้งคอบครัวไปรวมกลุ่มเดินทางไปยังที่ต่าง ๆ ที่เขาคิดว่าดีสำหรับเขา จอห์น ก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาละทิ้งมารดาที่เป็นม่ายให้อยู่ในชนบท ไปใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาและหาเสรีภาพอย่างสุดเหวี่ยง เวลาผ่านไปสังคมเปลี่ยนไป หนุ่มสาวเหล่านั้นเริ่มแตกกลุ่มพากันกลับบ้าน สถานที่ที่เขาพบแล้วว่าเป็นที่ที่น่าอยู่ที่สุด จอห์นเองก็อยากกลับแต่เขาเกิดความละอายใจต่อแม่ของเขามากที่ละทิ้งโดยไม่บอกกล่าวและดูแล เขาจึงเขียนจดหมายมาบอกกับแม่ของเขาเพื่อขอโทษต่อแม่และถ้าแม่ยกโทษให้ก็ขอให้เอาผ้าขาวผูกไว้ที่ต้นไม้ให้เห็นแต่ไกลเพราะเขานั่งรถไฟมาจะเห็นแต่ไกลและจะลงกลับบ้าน
ในวันนั้น จอห์นเดินทางนั่งรถไฟมาด้วยความตื่นเต้นและกระวนกระวายใจ ยิ่งเมื่อใกล้บ้านมาทุกขณะ น้ำตาของจอห์นไหลอาบทั้งสองแก้ม พอสิ่งที่เขาเห็นข้างหน้าก่อนถึงบ้านคือมีผ้าขาวผูกไว้กับกิ่งไม้ทุกต้นในบริเวณบ้านของเขา เพราะแม่ผู้ชรากลัวลูกชายจะไม่เห็น
แล้วคุณเห็นอะไรในเรื่องนี้บ้างครับ


โดย : ทส คณนาพร
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 17 ก.ค. ปี 2006 [ เวลา 19 : 9 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com