Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ล่าทรชนคนเหนือโลก 2

เรื่อง :

ล่าทรชนคนเหนือโลก

 2

"หยุด นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ อย่าขัดขืน ทิ้งอาวุธ มอบตัวซะ"

ยังไม่ทันที่พิรุณจะพูดอะไรต่อไป คนร้ายกระโจนหลบแล้วยิงกระหน่ำมาที่พิรุณและโจ ทั้งคู่กระโดดหลบเข้าที่กำบัง ตำรวจกรูเข้ามายิงปะทะกับคนร้าย จังหวะที่โจยิงคนร้าย ไม่ทันที่จะเห็นว่าคนร้ายอีกคนเล็งปืนมาที่เขา พิรุณเห็นกระโดดดีดตัวขึ้นยิงสวนออกไป

"ขอบคุณครับผู้กอง" โจหน้าตื่น

สุนทรเห็นท่าไม่ดีจึงวิ่งออกไป พิรุณวิ่งไล่ตามเขาไป พิรุณมองไม่เห็นสุนทรซึ่งหลบอยู่ สุนทรเอาปืนจี้หัวพิรุณ ยังไม่ทันที่จะพูดอะไร พิรุณจับข้อมือสุนทรอย่างรวดเร็ว ชูมือขึ้น เตะขวาไปที่ท้องสุนทร ปืนหล่นลง พิรุณเตะปืนออกไป สุนทรถอยห่างออกไป แล้วฉวยโอกาสวิ่งเข้าปล่อยหมัดขวา พิรุณใช้มือต้านไว้ ขณะที่สุนทรเตะเท้าขวาตาม พิรุณเบี่ยงตัวหลบ หันหลังแล้วถีบซ้ายออกอย่างแรง สุนทรร่วงลงไป แล้ววิ่ง พิรุณวิ่งตามกระโดดและวิ่งไต่ฝาอย่างเร็ว ดีดตัวข้ามสุนทรก่อนลงพื้นเตะสุนทรโดนที่หัว สุนทรล้มคว่ำลง คว้าเหล็กหมายตีพิรุณ

พิรุณเงื้อจับไว้ แล้วถีบสุนทรไปที่กองวัสดุ พิรุณวิ่งเข้าไป คนร้ายอีกคนทุ่มถังลงมาจากด้านบน พิรุณกระโดดหลบแล้วถีบสวนออกไป คนร้ายกระโดดลงมาหมายที่จะถีบพิรุณ พิรุณเตรียมพร้อมอยู่แล้วเอี้ยวตัวนิดหนึ่งก่อนที่จะถีบสวนออกไปคนร้าย ลอยละลิ่วลงไป สุนทรขึ้นล๊อกตัวพิรุณไว้ คนร้ายอีกคนหมายจะต่อยให้เต็มที่ พิรุณดีดตัวข้ามสุนทรไปทางหลัง คนร้ายซัดหมัดอย่างเต็ม ๆ ไปที่หน้าสุนทร พิรุณพลิกตัวหมายจะทุ่มสุนทรลงที่พื้น สุนทรรั้งไว้ พิรุณกดหัวกระแทกที่เข่า แล้วงอเท้าดีดโดนหน้าสุนทร เลือดกระฉูด

ตำรวจเข้ามาจับตัวสุนทรและลูกน้องไว้ได้ทั้งหมด พิรุณเข้าไปดูยาบ้าจำนวนมหาศาลที่จับกุมได้

"ไอ้พวกทำลายชาติ" พิรุณเหลือบเห็นรูปอินทรีย์ที่กล่องด้านใน มันเหมือนกับอินทรีย์ที่ด้ามมีดด้ามนั้น ที่ฆ่าพ่อแม่ของเขาเมื่อ 15 ปีที่แล้ว

“ฉันจะตามล่าพวกแก” พิรุณจับสร้อยหยกที่แขวนไว้เสี้ยวหนึ่ง

“ไม่ว่าพี่จะอยู่ที่ไหน ผมจะตามหาพี่ให้เจอ พี่ตะวัน”

พิรุณและตำรวจออกจากโกดัง คนร้ายคนหนึ่งที่หนีการจับกุมซ่อนตัวอยู่เล็งปืนมาที่พิรุณ เป็นจังหวะที่พิรุณเหลือบเห็นพอดี แต่ทันใดนั้นมีวัตถุบางอย่างหนึ่งลอยมากระทบข้อมือคนร้ายทำให้ปืนร่วงลง มีดสั้นเล็ก ปักเข้าที่ลำคอของคนร้ายสิ้นใจตาย พิรุณมองหาที่มาของมีด เห็นเงาดำแล้วหายไป

ขณะที่พิรุณจะออกจากที่ทำงาน เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น อินทิราลูกของสารวัตรพินทุซึ่งบัดนี้ได้เกษียณอายุราชการแล้ว โทรมา

“พี่รุณคะรีบกลับนะคะ วันนี้เป็นวันเกิดพ่อ คุณพ่ออยากทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันกับลูก ๆ อย่าลืมนะคะ” อินทิราบอก

“ได้ครับคุณหญิง ผมจะรีบตามไป” พิรุณแกมหยอก แล้วขับรถออกไป ชายหนุ่ม 2 คน ยืนอยู่ทิ้งก้นบุหรี่ ขยี้แล้วมองไปยังพิรุณ

ที่บ้านสารวัตพินทุ

วันนี้เป็นวันเกิดของสารวัตร แต่สารวัตรไม่ให้จัดงานเลี้ยงแต่อย่างใด เพียงแต่อยากทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันกับคนในครอบครัว
“คุณพ่อคุณแม่คะเดี๋ยวพิรุณมาแล้วคะ” อินทิราบอกพร้อมกับจัดโต๊ะอาหาร

“แล้วเชษละลูก ไม่บอกเขามาทางข้าวกับเราด้วยหรือ” สารวัตรพินทุถาม

“นั่นซินะช่วงนี้เราเองไม่ได้คุยกับเขาเลยนะ” อรอุมา ภรรยาสารวัตร

“อินไปคุยเป็นเพื่อนเขาอยู่เหมือนกัน กลัวเขาคิดมาก เขาคงจะเหงาและคิดถึงพ่อกับแม่เขานะคะ”

“ดีแล้วละลูก เราอย่าปล่อยให้เขาต้องรู้สึกว่าอยู่คนเดียว ความเหงา ทำให้คนเราต้องอ้างว้าง แล้วเชษเขาก็มีปัญหา เราควรเขาใจเขาให้มาก เพราะยังไงเราก็ให้โอกาสเขาแล้ว และเขาก็ทำโอกาสให้กับชีวิตเขาดีขึ้น” สารวัตรพูด

เมื่อพิรุณมาถึงทุกคนจึงรับประมานอาหาร เชษเดินเข้ามา “สวัสดีครับคุณลุง คุณป้า คุณพิรุณ คุณอิน”

“นี่เป็นของขวัญวันเกิดครับคุณลุง” เชษส่งให้สารวัตร

“ไม่ต้องก็ได้เชษ ของขวัญอะไรกัน อือ เปิดดูดีกว่านะ”สารวัตรแกะกล่องของขวัญเป็นหนังสือธรรมะเล่มหนึ่งชื่อ “ชีวิตใหม่”

“ผมคงไม่มีของขวัญล้ำค่าอะไรหรอกนะครับ ผมสัญญาผมจะมีชีวิตใหม่อย่างที่คุณลุงคุณป้าและทุกคนต้องการครับ” เชษพูดด้วยแล้วตาสีหน้าที่จริงจัง
“ดีแล้ว คนเราต้องรู้ตัวเอง ต้องให้ตัวเองเจริญขึ้นทำให้ชีวิตมีค่า มีค่าสำหรับตัวเองและมีค่าสำหรับคนรอบข้างที่เขารัก” อรอุมากล่าวเสริม
“ทานข้าวดีกว่าคะ เชษมาทานข้าวด้วยกัน” อินทิราเชื้อเชิญ

“ไม่ดีกว่าครับ ผมขอตัวครับ” เชษจะออกไป

“ทำไมไม่ทานข้าวด้วยกันละ” พิรุณถาม
“ผมรู้สึกไม่สบายครับ แล้วผมเองก็ยังไม่หิวครับ”

“เดี๋ยวพี่ตามไป” พิรุณมองด้วยความเห็นห่วง
“ป้าแจ่ม เดี๋ยวหาข้าวต้มให้เชษด้วยนะ อ้อ เตรียมยาไว้ให้ด้วย” พิรุณสั่งแม่บ้าน
“ช่วงนี้เป็นไงบ้างพิรุณ” สารวัตรถาม
“ก็มีเรื่องยาบ้าครับพ่อ นับวันก็มีแต่จะมากขึ้น”
“พ่อครับ พ่อเคยเห็นสัญญลักษณ์อินทรีย์เงินไหม๊ครับ” สารวัตรถึงกับชงัด นึงถึงตอนที่พบศพ กฤษฎาและจินดา เห็นมีดเหมือนที่พิรุณถาม
“พ่อครับ”
“เคยเห็นซิลูก เดี๋ยวทานข้าวเสร็จตามพ่อไปที่ห้องทำงานนะ”
“พิรุณรู้ไหม๊คะ เชษเขากำลังจะไปทำงานที่เชียงราย”
“ทำไมละอิน”
“เขาจะย้ายไปที่โน่น เขาบอกอยากไปเที่ยวหาชาวดอย เขาอยากไปอยู่คะ”

หลังจากพิรุณอาบน้ำเสร็จแล้วไปที่ห้องทำงานของสารวัตรพินทุ
“ลูกรู้ใช่ไหม๊ พวกนั้นเป็นใคร

“ มันเป็นพวกเดียวกับที่ฆ่าพ่อ ฆ่าแม่ ผม แล้วลักตัวพี่ตะวันไป”

ภาพวันที่พ่อแม่ พี่ชายจากไปปรากฏขึ้นอีก

“จนป่านนี้ผมยังแก้แค้นให้พ่อให้แม่ไม่ได้ พี่ตะวันก็ไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไง” พิรุณพูดเสียงเศร้า

“สัญญากับพ่อนะลูก อย่าให้จิตใจที่ดีงาม มีเมตตาของลูก เปลี่ยนแปลงไปนะ อดีตจะเป้นอย่างไร อนาคตจะเป็นยังไงไม่สำคัญหรอก วันนี้ต้องดีที่สุด ให้กับตัวเราเอง และคนที่เรารัก รวมทั้งคนที่เราจะช่วยเหลือเขาได้นะ” พิรุณเดินเข้ากอดสารวัตด้วยความรักและเคารพ

“ขอบคุณครับพ่อ”


ที่เรือนนอนของเชษ เขากำลังนั่งคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ภาพแห่งความทรงจำเก่า ๆ บังเกิดขึ้นอีกครั้ง
สลัมเป็นที่อยู่ของเชษ ที่นั่นเต็มไปด้วยผู้คนที่ยากจน แก่งแย่ง เมาเล่นการพนัน ขายยาบ้า เสพยาบ้า พ่อแม่ของเชษทะเลาะกันทุกวัน ทุบตีกันทุกครั้ง เชษก็จะโดนลูกหลงทุกครั้ง เขารู้สึกสงสารพ่อ เขามีความรู้สึกว่าเขารักพ่อมากกว่า พ่อทำให้เขารู้สึกอบอุ่น

“โธ่เอ๊ย ไอ้ผัวเฮงซวย ทำอะไรไม่ได้เลย บอกให้ทำโน่นทำนี่เสือกไม่ทำ เมื่อไหร่จะรวยมีเงินกะเขา กลัวจริง ๆ กลัวทำไมตำรวจ” แม่ของเชษเอ็ดตะโร

“ข้าไม่กลัวหรอก แต่เอ็งต้องคิด หากพลาดพลั้งไปใครจะเลี้ยงเชษ เขาจะอยู่อย่างไร นี่ถ้าเกิดไอ้เชษมันเป็นเหมือนเด็กแถวนี้ คงติดยางอมไปแล้ว “ พ่อของเชษเถียง ขณะที่เชษนั่งฟังอยู่

“โอ๊ย รำคาญจริง ๆ ช่างหัวมันซิวะ มันจะอยู่ยังไงก็ช่างมัน บอกให้ทำอย่างไอ้เสือ ป่านนี้เอ็งก็มีกินแล้ว ดูซิวะ กูเห็นมันขายยาบ้า ออกจะมีเงิน ไม่เห็น ตร.ที่ไหนจะจับมันได้”

“ผมไม่ทำหรอกแม่ มันผิดกฏหมาย แม่ก็เหมือนกันเลิกเล่นการพนัน เลิกเสพยาได้แล้ว “ เชษบอกแม่ด้วยความเห็นห่วง
“เฮ๊ย กูแม่มึงนะเว๊ย ไม่ต้องมาสั่งสอน นี่ไอ้ธงเอาเงินมากูจะไปหาของหน่อย “

“เงินที่ไหนวะ มึงก็เอาไปหมดแล้ว อีนี่มั่ว”
“หมดยังไง เอามา” แม่ของเชษโมโห เดินเข้าหาธง ทั้งควัก ทั้งล้วงกระเป๋า

“บอกไม่มี ก็ไม่มีซิวะ อดไปเลยอดอยากซะบ้างจะได้ลงแดงตาย”
“พ่อกับแม่อย่าทะเลาะกันเลย พูดกันดีดีก็ได้ “ เชษร้องบอก น้ำตาเริ่มไหลด้วยกลัวพ่อแม่จะทะเลาะกันถึงขั้นรุนแรงเหมือนทุกครั้ง

“อย่ายุ่งไอ้เชษ ไอ้ธงมึงซ่อนกูเหรอ” แม่ของเชษคว้ามีดออกมา พ่อของเชษจับแขนไว้ ทั้งคู่แย่งกันพัลวัน เชษเข้าไปห้ามโดนมีดบาดที่ข้อมือ

“เชษเป็นไงลูก” ธงคว้ามือลูกไว้ผลักเมียล้มลงไป
“เออ ให้มันเจ็บซะบ้าง ไม่ต้องมานั่งน้ำตานองหน้า ผู้ชายนะเว๊ย ไม่ใช่ผู้หญิง”


“เอานี่เงิน เอาไปเลย อีบ้า ลูกมันเจ็บ มาเชษพ่อจะพาไปหาหมอ”
“พ่อไม่น่าให้เงินแม่ไปเลย”
“ไม่เป็นไรหรอกลูก ช่างเหอะ ยังไงมันก็แม่เอ็ง”
“ผมสงสารพ่อ พ่อทำงานมาเหนื่อย แล้วต้องมาเหนื่อยใจอีก”

“ไปหาหมอดีกว่านะเชษ”
“ไม่ต้องหรอกครับ นิดหน่อย เดี๋ยวทำแผลเองดีกว่า”
“นั้นพ่อทำให้” ธงทำแผลให้ลูก เชษนั่งมองดูพ่อแล้วนึกสงสาร

“ผมได้เงินงวดนี้ ผมจะเอามาให้พ่อหมดเลย”
“เชษเอ๊ย เก็บไว้เหอะลูก เอ็งจะได้เอาไว้ใช้บ้าง เวลาพ่อไม่อยู่ หรือเป็นอะไรไปใครจะเลี้ยงเอ็ง”
“ทำไมพ่อพูดอย่างนั้นละครับ ผมรักพ่อ พ่อต้องไม่เป็นอะไร”

“พ่อรักลูก แต่ชีวิตมันเอาแน่นอนอะไรไม่ได้นะ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เราต้องชดใช้กรรมนะลูก”
เชษโอบกอดพ่อด้วยความรัก เขามักได้ความอบอุ่นจากพ่อเสมอ

วันหนึ่งขณะที่เชษรับจ้างขนผัก ขนของในตลาด
“เฮ๊ย ไปดูคนเมายาบ้ากำลังฆ่ากัน” เสียงคนในตลาดตะโกน เชษฟังแล้วเฉย เพราะเรื่องดังกล่าวมีบ่อยมาก
“ใครวะ แม่ค้าตะโกนถาม”
“ ย่านะ มันต้องไม่เป็นอย่างที่คิด มันเป็นความรู้สึกของเชษ แต่สายไปเสียแล้ว พ่อกับแม่ นอนจมกองเลือด พร้อมกับมีดอีก 2 ด้าม เชษโผเข้ากอด

"พ่อ แม่ ฮือ ๆๆๆๆ พ่อแม่ ตื่นซิครับ พ่อ ไหนบอกว่ารักผมไงครับ ผมจะอยู่กับใคร แม่อย่าเป็นอะไรนะครับ ผมจะยอมทำตามที่แม่สั่งทุกอย่าง พ่อ แม่ ฮือ ๆๆๆ ได้โปรดเถอะครับ อย่าจากผมไป อย่าทิ้งผมนะครับ อย่างทิ้งผม"

ผู้คนที่มองดูพากันสลดใจในเหตุการณ์ดังกล่าว ได้แต่ช่วยกันปลอบประโลมใจเชษ แต่ดูเหมือนว่าเชษไม่ได้ยินเสียงใด ๆ อีกแล้ว เขาอยากฟังเสียง พ่อ กับแม่ของเขาเท่านั้น

ตำรวจ และเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้อง รุดมาที่นั่น พิรุณเป็น 1 ในนั้น ตำรวจตรวจพบยาบ้าในบ้าน

"เป็นไงบ้าง เกิดจากอะไร" พิรุณถมเจ้าหน้าที่

"คาดว่าจะเมายาบ้าครับ สอบถามชาวบ้านแถวนี้บอกว่า ผู้หญิงเสพยาบ้าขนาดหนัก แล้วทะเลาะกันครับ จนมีเรื่องฆ่ากันครับ" ตำรวจนายหนึ่งรายงาน


โดย : เทพเบญจา
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 17 ก.ค. ปี 2006 [ เวลา 23 : 43 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com