Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ความรักสีส้ม ตอนที่ 6

เรื่อง :

ความรักสีส้ม

 ตอนที่ 6

ชลธี

“...........ครั้งเดียวแท้ๆ...............”
ดวงใจรำพึงรำพันให้กับตัวเอง

“.........ท้อง........”
เธอถอนหายใจลึกและยาว

ดวงใจระลึกเสมอ ถึงถ้อยคำของบุพการี ให้พยายามตัดใจและเริ่มต้นชีวิตใหม่

คำของแม่
อยู่กับเขา นานไป ก็รักเอง
อย่าหวั่นเกรง เริ่มต้น ชีวิตใหม่
หัวใจหนู ใครเล่ารู้ เป็นเช่นไร
เริ่มต้นใหม่ ไม่อยากทำ สุดช้ำใจ


             

“.....เป็นไงบ้าง.....”
ชายหนุ่มวัย ๒๐ ปี ใบหน้ายิ้มแย้ม แต่งตัวสะอาดสะอ้าน ด้วยชุดนิสิตฯ ร้องทักทาย พร้อมกับหิ้วถุงผลไม้เดินเข้ามา
“.....เราซื้อองุ่นมาเยี่ยมด้วยนะ....”
เขายกถุงองุ่นขึ้นโชว์เธอ
ชลธีนั่นเอง เขามาได้อย่างไร รู้ได้อย่างไร ว่าเธอคลอดลูก แล้วอยู่โรงพยาบาลที่นี่ น่าแปลก ?
“.....ไหนดูสิ..ผู้หญิงหรือผู้ชาย.....”
เขาทำท่าเดินย่องๆไปที่รถเข็นเด็กอ่อนที่อยู่ข้างเตียงของเธอ
เขาเอื้อมมือไปเปิดผ้าอ้อมที่ปิดตัวเด็กน้อยออก
“.......ผู้ชาย.......”
เขาทำตาโตแล้วอมยิ้ม ชายหนุ่มก้มตัวสอดสองแขนโอบอุ้มที่นอนเด็กน้อยขึ้น แล้วกอดลูกของเธอไว้แนบอก เขาเดินออกไปนอกห้อง โดยมีดวงใจค่อยๆ เดินตามเขาออกมาเธอมองเขาห่างๆ ชลธีอุ้มเด็กน้อยเดินไป-มาอยู่หน้าห้อง

พยาบาลสาวนางหนึ่งกำลังเดินมาพอดี

“.......ลูกผมหล่อมั้ย...... ”
เขาคุยกับพยาบาลสาวหน้าห้อง
“......ดูซิ.....หน้าเหมือนผมหรือเปล่า....... ”
เขาคุยโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองผู้ร่วมสนทนา
“......ก็หล่อเหมือนคุณพ่อนั่นแหละ....... ”
พยาบาลสาวพูดแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ชายหนุ่ม
“........ แล้วทำไมลูกผมร้องเสียงดัง.......”
เขาเงยหน้ามองพยาบาลสาวคู่สนทนา
“.......ไม่เห็นร้องเลยนี่ค่ะ...... ”
พยาบาลสาวเถียงแล้วเพ่งมองเด็กน้อยในอ้อมแขนของเขา
“......ร้องเมื่อคืนนี้ครับ....... ”
เขาเถียงแล้วยิ้ม
ชายหนุ่มคุยเพลิน เมื่อหันมาเห็นดวงใจยืนฟังการสนทนาของเขากับพยาบาล ในลักษณะพิงหลังอยู่ข้างประตูด้านนอก
เธอกำลังมองเขาอยู่
“.....อ้าว...เดินออกมาทำไม...ผ่าตัดไม่ใช่เหรอ...เจ็บแผลรึเปล่า.....”
ชายหนุ่มหันกลับมาถามเธอพร้อมทั้ง รีบหมุนตัว เดินกลับ เขาอุ้มเด็กชายที่หลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมอกเดินเข้าห้องไป
ดวงใจรับรู้และตื่นเต้นมาก ที่พบชลธีอย่างไม่คาดคิด ความไม่สบายใจ ทำให้เธออึดอัด ไม่รู้จะเริ่มต้นคุยกับเขาอย่างไร ?
เธอค่อยๆก้าวเท้ากลับเข้ามาในห้อง แผลจากการผ่าตัดทำให้เธอเดินไม่สะดวกนัก ต้องใช้มือกุมหน้าท้องตลอดเวลาที่ก้าวเท้า ชายหนุ่มมองเธอทุกอิริยบท จนเธอนั่งลงบนโซฟาข้างเตียง
ในห้องพิเศษมีแต่ความเงียบ ชลธียังคงอุ้มเด็กน้อยไว้แนบอกเดินไปมาภายในห้อง เขามองหน้าเด็กน้อยแล้วนิ่ง...ชายหนุ่มกำลังคิดอะไรอยู่ไม่มีใครรู้ จนเขาเดินมานั่งใกล้ๆกับเธอ
“..นี่..นะพอรู้ว่าคลอด..ก็รีบมาเลยนะ..ละก้อ..โดดเรียนมาด้วย..”
ชายหนุ่มพูดจบก็มองหน้าเธอ
“......เจ็บมากมั๊ย..บอกซิ...เจ็บตรงไหน..... ”
เขายังคงจ้องหน้าเธอไม่วางสายตา
ดวงใจรู้สึกผิวกายร้อนผ่าว ก้มหน้าหลบสายตาที่จับจ้องเพื่อขอคำตอบ แต่ชายหนุ่มกลับอมยิ้ม แล้วชำเลืองมองเธออีกคำรบ
“......ลูกชายตัวใหญ่มากเหมือนเด็ก...๓ เดือนเลย....... ”
เขาก้มหน้าพินิจพิเคราะห์เด็กน้อยอีกครั้ง
“......เขาทำกันอย่างไงนะ...ถึงมีเจ้าตัวน้อยๆอย่างนี้...อยากมีมั่งจัง...บอกมั่งถิ.....”
ชายหนุ่มอมยิ้มและยังส่งสายตาให้เธอไม่หยุด
“......เลี้ยงลูกเป็นรึเปล่า...ช่วยเลี้ยงมั๊ย.......”
เขาเอื้อมมือมาแตะที่แขนเธอเบาๆ
“.....เออ...ซื้อ...องุ่นมาฝากด้วย.....”
เขาบอกกับเธอเหมือนเพิ่งนึกขึ้นมาได้ เขารีบอุ้มเด็กน้อยลูกของดวงใจกลับไปนอนที่เดิม แล้วคว้าถุงองุ่นพร้อมจานเข้าไปในห้องน้ำล้างองุ่นใส่จานแล้ว นำออกมาวางบนโต๊ะข้างเตียง เธอนั่งมองดูชายหนุ่มหยิบโน่นทำนี่ ชายหนุ่มมีความรู้สึกว่าถูกจับจ้องจึงหันกลับมามอง เธอแสร้งเบนสายตาไปเสียที่อื่น
เขาเดินกลับมานั่งข้างๆคุยกับเธอ พูดพลางก็หยิบองุ่นเข้าปาก เขายังคงกินองุ่น ที่นำมาเยี่ยม จนหมดจาน
“.....ดวงใจมีความสุขมากเมื่ออยู่ใกล้เขา.....”
เธอฟังเขาพูดและดูเขากินอย่างมีความสุข

ชลธีคือผู้ชายที่ดวงใจรักมากที่สุด และเฝ้าติดตามข่าวคราวเขามาโดยตลอด เขาคงไม่รับรู้หรอกว่าดวงใจจะเป็นอย่างไร สุขหรือทุกข์ กับชีวิตที่เลือกไม่ได้.....อย่างไร?

“ว้า.....องุ่นหมดแล้ว....”
ชายหนุ่มแสร้งทำท่าตกใจ เขาบอกกับเธอ
“......คนป่วยไม่ได้กินเลย.....วันหลังจะซื้อมาให้กินใหม่นะ......”
เขาเงยหน้ามองนาฬิกาที่แขวนอยู่ภายในห้องพิเศษ
“.....กลับแล้วนะ....เลี้ยงลูกให้ดี..ดี..นะ..เด็กโง่.....”
พูดจบก็ลุกขึ้น เขาหันกลับมาแล้วก้มตัว เอื้อมมือมาลูบศีรษะเธอเบาๆก่อนเดินจากห้องพิเศษไป
คงทิ้งไว้แต่เพียงความคิดถึงซึ่งกันและกัน

ระทมรัก

มีบ้างไหม ใครเคย เป็นเหมือนเรา
รักอับเฉา เพราะมีเหตุ ให้หม่นหมอง
ต้องรับรู้ ใช้ชีวิต เหมือนจำจอง
น้ำตานอง สุดฝืน ทุกข์ระทม




โดย : สแสง
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 20 ก.ค. ปี 2006 [ เวลา 11 : 2 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com