Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ความรักสีส้ม ตอนที่ 7

เรื่อง :

ความรักสีส้ม

 ตอนที่ 7

ฉันมิใช่นางเอก

๕ ปี กับครอบครัวใหม่ระหว่างดวงใจและแดน

“............ดวงใจ....ดวงใจ...อยู่รึเปล่า..............”
เสียงตะโกนเรียกชื่อดวงใจจากชายหนุ่มวัย ๒๙ ปี
ดวงใจชะโงกหน้าออกมาจากหน้าต่าง เธอลุกออกจากเก้าอี้หวาย
“...........จ๋า...ดวงใจอยู่นี่...............”
พร้อมตะโกนตอบชายหนุ่มผู้มาเยือน
เธอรีบเดินออกมาต้อนรับเพื่อนของแดนที่หน้าบ้าน
“...........สวัสดีค่ะพี่นัน..... .”
ดวงใจยกมือไหว้อนันต์

“.....เชิญข้างในก่อนค่ะ........”
เธอพาเพื่อนของแดนเข้าบ้าน อนันต์เป็นเพื่อนของแดนและสุรพลทั้งสามทำงานที่เดียวกัน
“.....ดวงใจพี่มีอะไรจะบอก......เกี่ยวกับแดน........”
ชายหนุ่มคว้าแขนเธอไว้ เธอหันไปตามแรงที่ฉุดรั้ง
อนันต์ยังคงมองหน้าดวงใจนิ่ง ก่อนเอ่ยต่อไปว่า
“...........แดนมีผู้หญิงคนใหม่...............”
อนันต์หยุดพูด แล้วสบตากับดวงใจ
เธอสบตาตอบอนันต์ แววตาของเธอเฉยเมย
“.....ดวงใจเป็นเรื่องจริงๆนะ...ถ้าไม่เชื่อพี่จะพาเธอไปดู..เขายังอยู่กันโรงแรม.......”
อนันต์คว้าข้อมือดวงใจหมายดึงเธอออกไป
“...........พี่นันหนูไม่ไป...............”
ดวงใจขัดขืนและสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของอนันต์
“...........ดวงใจไม่เชื่อที่พี่บอกหรือ...............”
อนันต์ทำคิ้วขมวดไม่เข้าใจหญิงสาว
“.........หนูขอบคุณพี่นันมากที่บอกหนู..............”
เธอบอกกับตัวเองว่าไม่จำเป็น
คำพูดสั้นๆของดวงใจทำให้อนันต์ต้องเบิกตากว้าง
“..........แน่นะที่ไม่สนใจ..........”
อนันต์ถามย้ำเพื่อความชัดเจน เขาดึงแขนของดวงใจไว้ แล้วเลื่อนมือลงมาบีบมือเธอ
“............แต่พี่สงสารหนูนะ..............”
อนันต์จ้องหน้าดวงใจแล้วนิ่ง เขาประหลาดใจยิ่ง
“.............ปล่อยมือหนูเถอะเดี๋ยวใครมาเห็นเข้าเขาจะเข้าใจผิด.......”
ดวงใจบอกกับอนันต์เบาๆ ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกตัว
“...........พี่ขอโทษนะ...งั้นพี่กลับละนะ...............”
อนันต์เอื้อมมือมาแตะไหล่ของเธอ
“..........พี่นันยังไม่ได้กินน้ำเลย...........”
ดวงใจร้องบอกในขณะที่อนันต์หันหลังเดินจากไป ชายหนุ่มโบกมือให้เธอ เมื่ออนันต์จากไปแล้ว ดวงใจเดินย้อนกลับมานั่งอยู่ที่โต๊ะสนามหน้าบ้าน เธอกำลังสับสนกับความคิดของตัวเอง
“..........คนดีของทุกคน................”
ดวงใจยิ้มที่มุมปาก
*******************************************************
เย็นมากแล้ว แต่ยังแลเห็นความงามแห่งพระอาทิตย์ยามยอแสง ความสดใสของท้องฟ้าในยามนี้ ช่างสวยงาม
เสียงรถครางกระหึ่มแล่นผ่านประตูรั้วเข้ามา
ชายหนุ่มก้าวเท้าลงมาจากรถ เสียงปิดประตูโดยเร็ว เขาเดินอย่างรวดเร็ว พลางสอดส่ายสายตาไปรอบๆ ด้วยท่าทางกระสับกระส่าย ชายหนุ่มยกแขนเพื่อดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือของตัวเอง วันนี้เขากลับบ้านเย็นมาก เมื่อเขาเห็นดวงใจ ชายหนุ่มจึงรีบเดินเข้าไปหา แต่เธอกลับหันหลังให้เขาทันที ชายหนุ่มรวบร่างของดวงใจไปสวมกอด และรัดเธอจนหายใจแทบไม่ออก เธอพยายามดิ้นรนสะบัดโดยแรง เพราะกลิ่นกายของเขาคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสุรา และเป็นสิ่งที่เธอไม่ชอบ
“...........งอนพี่หรือ...............”
เขาคือแดนนั่นเอง
“.........ปล่อยหนูนะ.................”
เธอทำหน้าปั้นปึ่ง
“.............กินข้าวเย็นหรือยัง.............”
เขายังไม่ยอมปล่อยเธอ
“.............ไม่ได้ยินที่พี่พูดเหรอ.............”
ชายหนุ่มเอามือมาเชยคางเธอขึ้น แต่เธอผลักมือของเขาให้ออกห่างจากใบหน้า
“............ไม่หิว..............”
เธอพูดโดยไม่มองหน้าชายหนุ่ม
“..........เป็นอะไร...วันนี้พูดกับพี่ไม่เพราะเลย................”
ชายหนุ่มมองเธอด้วยความแปลกใจ เสียงของเขาอ่อนลง
“......วันนี้พี่ไปธุระมา....เลยกลับมาเย็นนิดหนึ่ง......”
เขาพูดพลางใช้นิ้วไล้เส้นผมของเธอเล่นเบาๆ เขาพยายามสังเกตอากัปกิริยาของเธอตลอดเวลา
“...หนูพูดอะไรกับพี่บ้างสิ..อย่านิ่งแบบนี้..รู้ไหมพี่อึดอัด....”
เขายังคงออดอ้อน สองมือยังไต่ไปทั่วร่างของ เธอ แต่เธอแข็งขืน
“......พี่อยากพูดอะไรก็พูดมา.........”
เธอจ้องหน้าผู้เป็นสามี
“...พี่ไม่มีอะไรจะพูด..แต่พี่อยากฟังหนูพูดมากกว่า......”
เขายิ้มด้วยประกายตาหวานฉ่ำ
“............หนูจะขอหย่า..............”
เธอบอกกับเขา
เขาตะลึงและตกใจ
“.............หนูเอาความคิดนี้มาจากไหน.............”
พร้อมกับกระชากร่างของเธอออกจากการสวมกอด แล้วจ้องหน้า ทะมึง ดวงตาของเขาบอกอาการเกรี้ยวกราด
“.......บอกพี่มาเดี๋ยวนี้ว่าใครมาพูดอะไร........”
ชายหนุ่มลืมตัวเขย่าตัวเธอโดยแรง ร่างของเธอซวนเซไปตามแรงเขย่า จนศีรษะโงนไปมา
“....คนมีชะงักติดหลัง...ทำอะไรผิดมา..หนูจะไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา...พี่มีคนใหม่...ต้องให้บอกไหม...ว่ารู้ได้อย่างไร.....”
เธอกระแทกเสียงและเชิดหน้าใส่เขาทันที
“....ในเมื่อพี่รักเขา.....พี่ก็ต้องยอมปล่อยหนู....”
เธอพูดต่อ
ดวงใจจ้องหน้าสามี โดยไม่วางสายตา และต้องการได้คำตอบจากเขา
“......หย่าเพื่อให้เธอมีผัวใหม่นะเหรอ...ฝันไปเถอะ....”
เขาตอบและทะมึนหน้าใส่เธอ ด้วยสายตาดุดันและเย้ยหยัน
“.....ถ้าพี่ไม่หย่า...หนูจะบอกเรื่องนี้กับทุกคน.....”
เธอไม่ยอมแพ้ ยังตะโกนใส่หน้าเขาไม่หยุด
“....พี่รักหนูนะ...เราจะไม่หย่ากัน......”
เขาพูดพลางเอื้อมมือจะคว้าร่างเธอ แต่เธอหลบแล้วถอยกรูดจนชนข้างฝา
“.....ถ้าไม่หย่า..และไม่อยากให้ใครรู้..หนูจะขออะไรพี่ต้องให้หนู.....”
เธอรุกต่อไป
“.....เราจะแยกกันนอน.....”
เธอจ้องตาผู้เป็นสามี
“....เฮ้ยได้อย่างไง..ยังไงพี่ก็ไม่ยอม......”
เขาตอบทันที
“....ถ้าไม่...ก็ต้องหย่า......”
เธอเชิดหน้าใส่เขาอย่างไม่ลดละ
“.....พี่ขออีกนิดได้ไหม..เราต้องอยู่ห้องเดียวกัน.....”
ชายหนุ่มยังทำเสียงอ้อน
“.....ไม่ได้.....”
เธอทำเสียงเข้มใส่เขา
“.....อ้าวแล้วลูกล่ะ.....”
ชายหนุ่มเอาลูกมาอ้างเพื่อให้เธอใจอ่อน
“.....เรื่องลูกไม่มีปัญหา..หนูบอกกับลูกได้..พี่ไม่ต้องเป็นห่วง.....”
เธอมองหน้าสามีหนุ่ม
“.....แล้วพี่จะนอนกับใคร.....”
เขาถลาเข้ามาหาหมายกอดเธอ แต่เธอถอยโดยเร็ว
“.....หนูอนุญาตให้พี่พาผู้หญิงของพี่เข้ามานอนในบ้านได้.....”
หล่อนรีบโพล่งออกไปก่อนที่เขาจะถึงตัว
“.....แน่....นะ.....”
เขาทำตาโต
“....ทนได้หรือ......”
เขายังถามย้ำ
“.....ของอย่างนี้ไม่ลองไม่รู้หรอก.....”
เธอยิ้มให้แล้วพูดต่อ
“.....หนูขอไปเรียนต่อ.........”
จากวันนั้นเป็นต้นมา แดนก็พาผู้หญิงที่เขาพอใจมาอยู่ในบ้านชายคาเดียวกับเธอ
..... คนแล้วคนเล่า....
ส่วนดวงใจเธอก็ตั้งหน้าตั้งตาเรียน เพื่อให้ลืมปัญหาทุกอย่างในครอบครัว
เพื่อนใหม่ของดวงใจในสถาบันเป็นชายทั้งสิ้น เธอป็นผู้หญิงคนเดียวของกลุ่มหากมีอายุมากกว่า ก็จะรักเธอเหมือนน้องสาว หากมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกันก็จะรักกันเหมือนเพื่อนสนิท การไปเรียนต่อของเธอดูเหมือนจะไปด้วยดีแต่ด้วยกลุ่มของเธอมีแต่ชายล้วน ทำให้แดนเริ่มเกิดความไม่พอใจและไม่พอใจเป็นอย่างยิ่งที่เจ้านายสายตรงของเขากลายเป็นเพื่อนสนิทของดวงใจ ทุกวันหลังเลิกเรียนเจ้านายของเขาจะมาส่งดวงใจถึงบ้าน
“....พรุ่งนี้พบกันนะจ๊ะ......”
กริชเพื่อนชายคนใหม่อายุมากกว่าแดน ๒ ปีและมากกว่าดวงใจ ๖ ปี
“.....จ๊ะ.....”
ดวงใจยิ้มให้แล้วหันหลังเดินเข้าบ้าน ทุกอย่างอยู่ในสายตาของแดน
“.....ไปเรียน..รึไปไหนมา.....”
เขาแสดงอาการเกรี้ยวกราดใส่เธอ

“.....ไปเที่ยวมามั้ง.....”
เธอยิ้มแล้วตอบที่เล่นทีจริง

เรื่องราวความวุ่นวายหึงหวงของแดน ทำให้ดวงใจอึดอัดกับการเช็คเวลาเรียนในชั่วโมงเรียน หรือแม้กระทั่งการไป-กลับ ก็เป็นปัญหารุมเร้ายิ่งขึ้น เขาพยายามตามติดดูเธอตลอดเวลา แม้นกระทั่งการไปนั่งเฝ้าเธอหน้าห้องเรียนจนเกิดปัญหากับกริชถึงขั้นชกต่อยกัน ดวงใจอ่อนล้ากับพฤติกรรมความหึงหวงของแดน

             

“.....น้องดวงใจ.....”
หญิงสาวชื่อรุ่งนภา เธอเป็นภรรยาน้อยอีกคนของแดน ในจำนวน ๕ คน ภรรยาน้อยของแดนทุกคนอายุมากกว่าดวงใจ
“....พี่มีเรื่องคุยด้วย พี่อยากให้น้องดวงใจหย่าจากแดน แล้วพี่จะให้เงินน้องก้อนหนึ่ง......”
รุ่งนภากล่าวอย่างเนิบๆ เธอเป็นแม่หม้ายสาวใหญ่ ที่สามีเสียชีวิต ตกพุ่มหม้ายมาปีเศษ มีลูกติด ๓ คนฐานะทางการเงินของรุ่งนภานับว่าร่ำรวย พอสมควร เธอมีร้านค้าวัสดุก่อสร้างและสวนอาหาร
“.....พี่คุยกับพี่แดนหรือยัง.....”
เธอถามผู้หญิงของสามี
“....เรื่องแดนนั้นไม่ยากหรอกสำคัญที่ตัวน้องดวงใจนั่นแหละ......”
เธอยิ้มให้ดวงใจ ก่อนลอยหน้าลอยตาตอบ
“....ถ้าพี่แดนตกลงหนูก็ตกลง......”
ดวงใจจ้องหน้าสาวใหญ่รุ่นพี่
“.....พี่ก็หวังจะให้เป็นอย่างนั้น พี่อยากให้แดนเขาไปอยู่กับพี่ที่ร้าน...พี่รำคาญนังผู้หญิงพวกนั้น.....”
เธอทำท่าทางกระฟัดกระเฟียดไม่พอใจที่ดวงใจพูดถึงอีก ๔ สาวคู่อริ
“...แต่พวกนั้นเขาก็เป็นเมียพี่แดนด้วยเหมือนกันนะ.......”
ดวงใจนึกขันในกิริยาท่าทางของรุ่งนภาผู้หญิงของสามีที่แสดงอาการกรี๊ดกร๊าดอยู่เบื้องหน้าเธอ

“.....หนูอย่าเอาพี่ไปเปรียบเทียบกับพวกนั้น...มันคนละชั้นกัน.....”
เธอเถียงดวงใจอย่างไม่ลดละ
“.....พี่จะเอาอย่างไงก็ไปคุยกันเอาเองก็แล้วกันได้ผลอย่างไงก็มาบอกหนู.....”
เย็นวันนี้แดนเดินหน้ามุ้ยเข้ามาในบ้าน สายตาสอดส่ายหาดวงใจ เสียงกะทะกับตะหลิวกระทบกัน ทำให้เขารู้ว่าเธออยู่ไหน ชายหนุ่มเดินลิ่วเข้าไปในครัว เอื้อมมือไปปิดถังแก๊สทันที ขณะที่ดวงใจกำลังทำอาหาร
“.....เลิกทำๆ..ไม่ต้องทำ.....”
เขาตวาดใส่ เธอ
พร้อมกระชากลากถูเธอ ให้ออกมายังห้องรับแขก ทำให้ถ้วยชามที่เธอถือ หลุดมือแตกเกลื่อนกระจาย
“....เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกล่ะ......”
เธอแหวใส่เขา
“....อย่าทำมาพูดดี......”
เขาผลักเธอให้นั่งลงบนโซฟาอย่างแรง
“.....มีอะไรก็พูดกันดีๆ...สิ....หนูเจ็บนะ.....”
เธอทำหน้าเหยเก เพราะเจ็บที่ถูกกระชากและผลักจนเป็นรอยแดงๆที่ต้นแขน
“....หนูจะขายพี่รึ......”
เขาจ้องตาเธอเขม็ง
“.....พี่รุ่งบอกเหรอ.....”
เธอหัวเราะเบาๆ อย่างสะใจ
“.....พี่ถามจริงๆเถอะ..หนูรักพี่บ้างไหม...ทำไมใจคอจะขอหย่ากับพี่ตลอดเวลา...นี่ก็จะขายพี่อีกแล้ว.....”
เขาระเบิดอารมณ์ใส่เธอ
“.....เขาที่ไหนกัน...ก็เมียพี่ไม่ใช่รึ.....”
เธอทำเสียงเข้ม น้ำเสียงทั้งเยาะเย้ยและหยาม
“....นางบำเรอไม่ใช่เมีย...เมียพี่อยู่นี่......”
แดนกระโดดเข้าใส่ โดยที่เธอไม่ทันระวังตัวทำให้ทั้งเธอและเขาต้องพลัดตกจากโซฟา ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นพร้อมทั้งฉุดเธอให้ลุกขึ้นตาม แต่เขากลับเล่นงานเธอต่อ
“..อ๋อ...พี่รู้แล้ว..การที่หนูให้พี่มีเมียน้อยได้...เพราะหนูมีผู้ชายคนใหม่ใช่ไหม.....”
แดนถามด้วยเสียงอันดังเกือบตะโกนใส่หน้าเธอ
“....อืม...เข้าใจคิดนะ......”
เธอกระแทกเสียงใส่หน้าเขา
“....ผลั๊ว........”
ร่างของเธอเซถลา แล้วร่วงไปกองกับพื้นห้อง ขณะนี้เธอมีความรู้สึกว่าหัวใจของเธอแหลกยับแล้ว ดวงตาของเธอก็พร่ามัว หน้ามืด หมดเรี่ยวแรง เธอตัวสั่นระริก ด้วยความตระหนก
“....นี่นะหรือ คนดีของทุกคน......”
เธอนึกในใจ
“.....หนู.....”
ชายหนุ่มผวา ทรุดตัวตามร่างของเธอ เขาลงไปประคองร่างเธอขึ้นมา
“.....พี่ขอโทษ.....”
เงียบ...ไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากของเธอเลย แดนยังคงกอดเธอไว้แน่น
“....หนูไม่ได้เป็นอย่างนั้นใช่ไหม......”
เธอไม่ตอบและไม่สบตา กลับเบือนหน้าหนี ด้วยความชิงชัง
“.....หนูอย่าทำอย่างนี้ซิ.....”
เขาอุ้มเธอลุกขึ้นพาเธอไปนั่งที่เก้าอี้รับแขก ชายหนุ่มรีบนำผ้าขนหนูผืนเล็กไปชุบน้ำเย็น บิดน้ำออกแล้วนำมาลูบเบาที่แก้มของเธอ เขาเปลี่ยนจากการชุบน้ำเย็นมาเป็นน้ำอุ่นๆแล้วนวดเบาๆที่แก้มที่มีรอยฝ่ามือปรากฏอยู่บนใบหน้า ส่วนเธอกลับนิ่งไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน สองมือของแดน ลูบเบาๆที่แก้มของเธอ
“....เจ็บมากมั๊ย......”
เขาเห็นเธอไม่ยอมตอบ จึงก้มหน้า ซุกนิ่งกับอกของเธอ
.....ในใจเธอนั้นเล่า มันพลุ่งพล่านเหมือนจะระเบิด เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตา เป็นครั้งแรกที่เธอถูกแดนทำร้าย คนดีของทุกคนทำร้ายเธอ คำมั่นสัญญาที่ให้กับครอบครัวของเธอว่าเขาจะรักและดูแลเธอเป็นอย่างดี เดี๋ยวนี้ไม่ใช่เสียแล้ว น้ำตาของเธอยังไหลรินไม่หยุด
วันต่อมาแดนและดวงใจพากันไปที่อำเภอ ในขณะที่ทั้งสองกำลังก้าวเท้าขึ้นบันไดด้านหน้าของตัวที่ว่าการอำเภอฯ

“.....ผมจะมาหย่ากับเมีย...เมียผมจะแต่งงานใหม่....ผู้ชายคนนั้นชื่อ...พันโท กริช โชติอรุณ.....”

ชายหนุ่มตะโกนจนสุดเสียง ดังลั่นไปทั้งอำเภอ
ผู้คนที่อยู่บริเวณนั้น ต่างหันมามองแดนและดวงใจ เป็นสายตาเดียวกัน เธอนั้นเล่าอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เธอตัดสินใจวิ่งลงจากอำเภอ ขึ้นรถยนต์แล่นออกไปอย่างรวดเร็ว แดนหันมาเห็นเธอกลับไป ก็ยิ้มกระหยิ่มใจ เดินลงจากที่ว่าการอำเภอฯขึ้นรถตามติดเธอไปทันที แต่ความพยายามของเธอก็สำเร็จ เธอได้หย่าขาดจากเขาสมใจ ท่ามกลางญาติผู้ใหญ่ของดวงใจ ที่มาคอยเฝ้า ไม่ให้แดนกระทำเหตุการณ์ซ้ำๆแบบนั้นขึ้นอีก แม้นว่าเธอจะหย่าขาดจากแดนแล้ว แต่แดนยังคงตามเฝ้าเธออยู่ไม่ห่าง แดนพยายามกลับคืนสู่ครอบครัว โดยการหันหลังให้กับผู้หญิงของตัวเองทุกคน ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเสียแล้วสำหรับแดน ทั้งรุ่งนภา วสี กาญจนา ศุภมาศ และสุภาพ ต่างก็ไม่ยอมลดละ ต่างแย่งชิงสิทธิในตัวของชายหนุ่ม หญิงสาวทั้ง ๕ ต่างชิงรักหักสวาท สร้างความปั่นป่วนให้กับแดนเป็นทวีคูณ

             


“....เปรี๊ยง.!.....”
มัจจุราชสีดำทะมึน แผดเสียงกึกก้อง
ผู้คนแตกตื่นกระเจิงกระจาย ไปคนละทิศคนละทาง ฉับพลันร่างของแดนก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูด ใบหน้าเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด สองมือกุมท้องไว้แน่น ชายหนุ่มผวาเฮือกก่อนสลบไป เขาถูกส่งต่อไปยังโรงพยาบาลเอกชนทันที
ร่างของแดนยังคงนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงในห้องผ่าตัดพี่สาว และพี่ชายของแดนยังคงเฝ้าดูอยู่หน้าห้องไม่ห่างด้วยความห่วงใย
ดวงใจกึ่งวิ่งกึ่งเดิน เธอตกใจที่เกิดเหตุร้ายขึ้นกับเขา
“.....พี่แดนเป็นอย่างไงบ้างคะ.......”
เธอละล่ำละลักถามพี่ๆของแดน
“.....ยังไม่รู้เลยหมอก็เข้ากันไปตั้งนานแล้ว.......”
พี่สาวคนโตของแดนทำตาแดงๆ ขณะตอบคำถาม เธอโผเข้ามาสวมกอดดวงใจแล้วร่ำไห้สะอึกสะอื้น
“......หากแดนอยู่กับหนูไม่คงเป็นอย่างนี้หรอก......”
ดวงใจลอบถอนหายใจ
“.....หนูคืนดีกับแดนเถอะนะ...ไม่เห็นแก่พี่...ก็เห็นแก่พ่อกับแม่...ที่แก่มากแล้ว...เถอะนะ....”
พี่สาวของแดนจับแขนดวงใจเขย่าเบาๆ
ทุกคนต่างหันหน้ามามองดวงใจด้วยสายตาที่บ่งบอกขอความเห็นใจ
“.....หมอออกมาแล้ว.......”
พี่ชายของแดนร้องบอกกับทุกคน
“......หมอครับน้องผมเป็นอย่างไรบ้างครับ......”
หนุ่มใหญ่รีบถลาเข้าไปถามหมอ ที่กำลังเปิดประตูห้องผ่าตัดออกมา
“....ปลอดภัยแล้วครับ........”
สีหน้าของพี่ชายสดใสขึ้นทันที
“.....เฮ....น้องเราปลอดภัยแล้ว.......”
เสียงพี่สาวคนโตโพล่งขึ้นมา
พร้อมกับกระโดดตัวลอยวิ่งกอดคนโน้นที คนนี้ที ด้วยความดีใจยิ่ง

เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่สามารถจับตัวมือปืนหรือผู้บงการสังหารแดนได้ ทุกอย่างกลายเป็นปริศนา......ให้ขบคิดกันต่อไป
การจดทะเบียนสมรส ก็เกิดขึ้นท่ามกลางพี่น้องของฝ่ายแดน งานเลี้ยงฉลองมีขึ้น อย่างง่ายๆซึ่งมีเฉพาะเพื่อนๆของแดนเท่านั้น ถึงแม้นว่าแดนจะกลับคืนสู่ครอบครัว แต่ดวงใจยังต้องกลับไปเรียนต่อให้จบ ความอึดอัดจากการตามติดเพื่อเช็คเวลาไปกลับ ทั้งเวลาเรียนและเวลาทำงานจากแดน ทำให้ดวงใจกลายเป็นคนไม่มีเพื่อน ไม่มีสังคม เธอต้องยอมถอยออกมา เนื่องจากไม่อยากให้มีปัญหา แดนก็เช่นเดียวกันเขาไม่ยอมเที่ยวเตร่เหมือนดั่งแต่ก่อน เวลาที่มีทั้งหมด เขากลับเฝ้าเธอไม่ห่าง ทุกวันชายหนุ่มต้องไปรับและส่งเธอด้วยตัวเอง
เวลาผ่านไปอีกหนึ่งปี การแตกดับของครอบครัวก็มาถึงเมื่อดวงใจกลับก่อนเวลาที่เขาจะต้องไปรับ
“......กลับมาแล้วเหรอ......”
แดนเงยหน้าออกจากหนังสือพิมพ์
แล้วจ้องดวงใจที่กำลังก้มตัวลงเพื่อถอดรองเท้าส้นสูง แดนลุกจากเก้าอี้รับแขกตรงเข้าหาดวงใจทันที
“.......ผลั๊ว.....”
ดวงใจเซถลาไปตามแรงของปะทะฝ่ามือ ร่างของเธอฟุบลงไปกับกองพื้นทันที เธอตกใจมากไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำร้ายเธออีก คราวนี้ไม่มีน้ำตาจากผู้หญิงที่ชื่อดวงใจ เธอเงยหน้ามองสามีหนุ่ม ด้วยดวงตาแข็งกร้าว เธอยกมือขึ้นลูบแก้มแล้วสงบนิ่ง เผยให้เห็นรอยแดงของฝ่ามือ เขาถลาเข้าหา เธอ สองแขนกำยำของเขากอดรัดดวงใจไว้แน่น ปากก็พร่ำ
“......ดวงใจ...พี่ขอโทษ......”
ชายหนุ่มนัยน์ตาแดงกล่ำ เขาพึมพำเรียกชื่อเธออยู่ตลอดเวลา สองแขนของเขาก็ยังกอดรัดเธอไว้แน่น พอกันทีสำหรับผู้ชายคนนี้ เธอพยายามแล้วที่จะเดินเข้าหาเขาก่อน ยอมทิ้งสังคมเพื่อเลือกเขา แต่นี่มันคืออะไร และสิ่งที่เธอได้รับ และสิ่งที่ได้รับจากการตอบแทนจากผู้ชายคนนี้คือ
การทำร้ายเธอทั้งร่างกายและจิตใจ

เหตุนี้เธอจึงต้องเดินออกมาจากชีวิตของเขาอีกครั้ง

ละครคน

ชีวิตจริง ดั่งเช่น นวนิยาย
ที่สืบสาย เล่าขาน กันทั่ว
มีทั้งสุข ปนเป ทั้งเมามัว
มีดีชั่ว ปะปน ละครคน





โดย : สแสง
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 22 ก.ค. ปี 2006 [ เวลา 18 : 37 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com