Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ความรักสีส้ม ตอนที่ 8 (2)

เรื่อง :

ความรักสีส้ม

 ตอนที่ 8 (2)

ตอนที่ 8 (2)

ส่วนหนึ่งของมายาชีวิต

ตึกสูงตระหง่านเสียดฟ้า เบียดเสียดแข่งขันกันผุดขึ้น

เหมือนดอกเห็ด รถสารพัดชนิดวิ่งสวนและแซงกันไปมาจนดูน่า

เวียนหัว ควันจากท่อไอเสียฟุ้งกระจายทั่วถนน ผู้คนต่างสัญจร

ไปมาจนดูสับสนวุ่นวาย

ฉับพลันรถทุกคันบนถนนต่างหลบให้กับรถของหน่วยกู้ภัย

ซึ่งขับเหมือนพายุ ทำให้เธอต้องเปิดไฟเลี้ยวซ้ายพร้อมทั้งหักพวง

มาลัยเหยียบเบรกและจอดสนิทโดยปริยาย เพราะรถคันหน้าต่างก็

เคลื่อนตัวไม่ได้ เธอกดสวิทเพื่อลดกระจกลง และชะโงกหน้าออก

ไปดูเหตุการณ์บนถนนเบื้องหน้า ก่อนที่จะปิดกระจกและเปิดประตู

รถเคลื่อนกายออกมา เสียงตะโกนจากผู้คนจนเซ็งแซ่ฟังไม่ได้

ศัพท์ ผู้คนต่างถลันออกจากรถ มุ่งหน้าไปยังกลุ่มคนที่กำลังมุงดูสิ่ง

หนึ่งอยู่กลางถนน ตำรวจจราจรนายหนึ่งขับขี่รถมอเตอร์ไซค์มา

ด้วยความเร็ว ผู้คนต่างแหวกทางให้รถตำรวจจราจรจนถึงรถ

หน่วยกู้ภัยที่จอดอยู่

เขากระโดดลงจากรถมอเตอร์ไซค์คู่ชีพอย่างว่องไว พร้อมคว้า

นกหวีดเป่าออกไปทันที


“......ปี๊ด..ปี๊ด..ปี๊ด....... ”


เสียงนกหวีดดังลั่น

ผู้คนต่างหยุดชะงักพากันถอยกรูดออกจากกลางถนน

พากันเดินถอยหลังเข้าข้างถนน เมื่อจราจรเปิดทาง

ให้รถยนต์ได้ขยับออกจากที่เกิดเหตุ ดวงใจหันหลังกลับโดยเร็ว

ด้วยความรีบร้อนเธอกลับสะดุดเข้ากับสิ่งหนึ่งจนเซถลาออกไป แต่

ทันใดเธอก็ถูกคว้าตัวไว้ก่อนที่จะร่วงลงพื้น

เสียงหัวเราะดังขึ้น

เธอหายจากอาการตื่นตกใจ


“......พี่แดน....... ”


“......ตกใจเหรอ..ไปไหนมา..พี่ตามหาจนทั่ว....... ”


เขายังคงกอดเธอไว้ ไม่ยอมปล่อย


“......ปล่อย....... ”


เธอบอกกับเขาเบาๆ


ด้วย ณ.ที่แห่งนั้น คือถนน

ที่มีผู้คนมากหน้าหลายตา รถรามากมาย

ทุกคนต่างหันมามองเธอและเขาด้วยความสนใจ


“......งั้นเราไปคุยกันที่บ้านนะพี่จะไปรอ....... ”


เขาบีบคางมนของเธอ แล้วสำทับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น


“......ห้ามเกเร....... ”


เขาปล่อยเธอให้เป็นอิสระ

เธอจึงรีบหมุนตัวเบียดกายขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับเหมือนเคย

ความคิดเธอพลุ่งพล่านจิตใจในขณะนี้ไร้

ความสงบสุข

รถยนต์ค่อยๆแล่นออกอย่างช้าๆ ผ่านตึกที่สูงระฟ้า

ที่ขึ้นตลอดระยะทาง สี่แยกไฟแดงทำให้รถติดเป็นระยะๆ บน

ถนนซุปเปอร์ไฮเวย์มีรถหลายประเภทหลายยี่ห้อ วิ่งสวนและแซงกัน

ไป จนดูขวักไขว่


แสงแดดอ่อนๆในยามเย็นใกล้พลบค่ำ ช่วยเพิ่มสีสันด้วย

แสงไฟที่เริ่มเปิดจ้าจากตึกรามบ้านช่อง เธอขับรถเข้ามาจอดภายใน

รั้วบ้าน รถของเขาเข้ามาจอดก่อนหน้าเธอ แต่เธอยังคงนั่งอยู่ภาย

ในรถยนต์

เสียงเคาะกระจกทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง เธอ

ตัดสินใจปิดเครื่องยนต์แล้วพาตัวเองออกมายืนข้างรถยนต์


เขาคว้าตัวเธอเข้ามาสวมกอดและหัวเราะชอบใจที่เห็นเธอดิ้น

ขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขน


“.......ปล่อยซิ...... ”


เธอแหวใส่เขา


จนเขายอมปล่อยเธอแต่เขาก็ยังยิ้มชอบใจ


เธอรีบเดินเข้าบ้านไปด้วยความรวดเร็ว

โดยมีเขาเดินตามมาติดๆ ชายหนุ่มเดินผ่านประตูแล้วเอื้อมมือปิด

ล็อคทันที เขายังคงเดินตามเธอเข้าไปภายในห้อง


“.....พรุ่งนี้หนูจะบวช........ ”

เธอหันหน้ามาเผชิญกับเขา

“.......พูดเล่นรึเปล่า...... ”


ชายหนุ่มถาม

“.......พูดจริง...... ”


เธอตอบ

“.......ใจร้าย...... ”

เขาตอบแล้วจ้องหน้าเธอ

แต่เธอกลับนิ่งไม่ตอบโต้อะไรออกมา กิริยาของเธอสร้างความ

อึดอัดใจให้แก่เขาเป็นอย่างยิ่ง ชายหนุ่มเข้ามาสวมกอดเธอไว้ เธอ

ถลันลุกขึ้นแต่เขากลับคว้าตัวเธอไว้โดยเร็ว ทำให้เธอเซถลาปะทะ

เข้ากลับอกของเขา

“.....จะแง่งอนพี่ไปถึงไหน...ที่ผ่านมาพี่มันเลวมากใช่ไหม..หนูถึงให้

อภัยพี่ไม่ได้..เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ...พี่อยากจดทะเบียนสมรส..กับ

หนู.. ”


จบคำชายหนุ่มเคลื่อนใบหน้าฝังจมูกกับแก้มของเธอนิ่ง


“......ชีวิตที่เหลือ..หนูขอเถอะ....... ”


เขาถอนจมูกออกจากแก้มของเธอ


“.....ทุกข์ใจมากใช่ไหมที่ใช้ชีวิตร่วมกับพี่........ ”


เธอเม้มริมฝีปากแน่น

เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาค่อยๆเอนกายลงต่ำซุก

ศีรษะบนตักของเธอ สองมือของเขาบีบมือเธอแน่น จนเขาหลับไป


เธอยังคงจดจำวันที่เธอทุกข์ทรมานใจได้อย่างไม่มีวันลืม

เลือน ชีวิตเธอต้องหักเหเพราะผู้ชายคนนี้ เธอพยายามแล้วที่จะใช้

ชีวิตร่วมกัน แต่เหนือสิ่งอื่นใดสิ่งที่จะทำให้เธออยู่กับเขาได้ตลอด

คือความรักนั่นเอง 8 ปีแล้วที่ใช้ชีวิตร่วมกันมา


             


ฉากชีวิตของเธอผ่านพ้นไป ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาด

ส่องแข่งกับแสงของดวงดาวระยิบระยับซึ่งดูงามตายิ่ง ลมพัด

เอื่อยๆมาปะทะผิวกาย จนรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่างสองมือของ

เธอประสานกันไว้จนแน่น เงาที่ทอดลงกับพื้นเป็นภาพของแม่ชีร่าง

เล็กที่ชื่อดวงใจ เธอสงบนิ่งและดูเยือกเย็น สองตาคู่งามดูสดใสเป็น

ประกาย ชุดสีขาวที่ห่อหุ้มกายดูสะอาดถึงแม้นศีรษะและคิ้วจะดู

เกลี้ยงเกลาแต่ก็ดูกลมกลืนน่าศรัทธายิ่ง


เสียงกิ่งไม้และใบไม้ถูกเหยียบทำให้เธอหันกลับมามอง


“......มาอยู่ที่นี่เอง...รบกวนรึเปล่าจ๊ะ....... ”


“......เปล่าคะแม่....... ”

“.....สบายใจขึ้นไหมจ๊ะ........ ”

“......ค่ะ....... ”

ความสุขที่ได้รับจากการถือศีลสมาทาน ทำให้เธอเอิบอิ่ม

ใจ เธอลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่เบื้องหลัง ความห่วงหาอาวรณ์ต่อ

สรรพสิ่งลดน้อยถอยลงไป หากวันเวลามีมากกว่านี้ เธอคงได้ดื่ม

ด่ำรสพระธรรมให้เกิดในกระแสจิตเพียงแค่ได้มีโอกาสสัมผัสเธอก็

สุขใจยิ่ง ก่อนที่จะลาสิขาบทกลับคืนสู่สังคมอันวุ่นวาย



สุขใจ


สุขใด ไหนเล่า เท่าใจสงบ

ทุกข์สยบ เบาบาง ห่างหาย

รสพระธรรม นำทาง สว่างไป

สุขสดใส ในฤทัย ใจเบิกบาน





โดย : สแสง
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 26 ก.ค. ปี 2006 [ เวลา 16 : 43 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com