Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ฤาเพราะพรหมลิขิต (2)

เรื่อง :

ฤๅเพราะพรหมลิขิต

 (2)

นัทชายหนุ่มในวัย 25 ผู้ชอบชีวิตโลดโผนทุกอย่าง ไม่เคยเกี่ยงงอน กับไอ้ หนุษย์หน้าไหน ที่กล้าเข้ามาท้าประลองความเร็ว ดุเดือด เผ็ดร้อน ทั้งรถแข่ง มวย ไทย หรือแม้แต่จะหมาหมู่ ที่เต็มไปด้วยมีด ปืน หรือหมัดมวยจากคนนับสิบก็ตามที


เด็กกำพร้าอย่างเขา ไม่เคยเลือกอะไรมาก แค่โตมาได้ก็นับว่าบุญแล้ว น้าโต ผู้ใจบุญ ที่เลี้ยงเขามา ก็ไม่ใช่คนดีอะไรนัก เพียงแค่ยังมีจิตเมตตา เด็กน้อย ตัวแดง ที่ถูกมดกัด ตอนที่แม่ไข่ทิ้งไว้ข้างๆอู่รถเก่าๆของแก


“มดมันกัดเอ็งทั้งตัว เสียงแหกปากของเอ็ง ทำเอาข้านอนงีบกลางวันไม่ได้”


น้าโตชายขาเป๋ผู้นั้น เลยนำเขาไปให้แม่ค้าจุ๋ม ที่จอดรถเข็นคันเล็กๆ มีอาชีพ ขายไก่ย่างส้มตำหน้าอู่รุถของเขา เพื่อช่วยนำเขาไปชำระล้างเนื้อตัว


“พี่โต ชั้นว่า แม่มันคงเป็นเด็กใจแตกแถวๆนี้ ถึงต้องมาแอบคลอดทิ้งไว้ ที่นี่ เราเลี้ยงมันเถิดน่ะ ชั้นอยากมีลูก”


แต่นั้นมา นังจุ๋มนอกจากไม่ต้องกลัวเป็น สาวแก่ขึ้นคาน คู่ขาของน้าโตคนนี้ยัง เดินยืดหน้าตั้งคอสูงได้ อีกหลายศอก เมื่อโตพนักหน้ายอมรับ กับคนทั่วๆไปแถวนั้น ว่า


“อื่อ กูทำมันท้องเองว่ะ”


แต่เมื่อนัทจบเพียงชั้นมอ สาม เท่านั้น น้าโตก็ถูก คนร้ายที่เข้ามางัดแงะ ขโมยรถของ ลูกค้า ในอู่ของตัวเอง แทงด้วยมีดเล่มยาว ขาดใจตาย ก่อนที่ จะมีใครมาพบเห็น น้าจุ๋ม ทราบเรื่องเข้า เป็นลมสลบไปก็หลายหน ไหนจะ เสียใจ เรื่องผัว ไหนจะเสียใจเรื่องลูก ที่แท้งไป ร้องไห้ราว คลุ้มคลั่ง อยู่นานหลายเดือน


ตอนนั้นน้าจุ๋มเกิด ตั้งท้องมีลูกของตัวเองจริงๆ ทำให้น้าโต ดีใจจนถึงขนาด คิดจะพาไปจดทะเบียนสมรส ในเช้าวันจันทร์ ซึ่งก็อยู่ถัดไปแค่สองวันเท่านั้นเอง


น้าจุ๋มจึงต้องเข้าไปอยู่ที่ โรงพยาบาลประสาท นับแต่นั้นมา เขาเองก็ไม่คิด เรียนหนังสือต่อไปอีกแล้ว เพราะหัวสมองเขานั้น มันไม่เคย มีเรื่องเรียน หนังสือ ดองอยู่สักเท่าไรเลย มีก็แต่บรรจุเต็มไปด้วยเรื่องรถแข่ง เรื่องมวยไทย ที่เขามักไปแอบขอเรียนมาจากน้าเที่ยงอยู่เสมอ


แล้วตอนนี้เขาก็มีอิสระ ที่จะไปขอนอนเฝ้า อยู่ที่ ค่ายมวย ของน้าเที่ยง ได้เต็มตัวสักที และเมื่อมี ค่ายใหญ่ๆ ที่เปิดทำการแข่งขัน ชกมวยกันเอง เขา จึงรีบแอบไปสมัครทันที เมื่อนำเงินก้อนแรก กับชัยชนะ ในครั้งนั้น กลับมา น้าเที่ยงก็รับเขาเป็นศิษย์เอก ถ่ายทอดแม่ไม้มวยไทย เด็ดๆกับเขามากขึ้น


ต่อมา เจ้าวัฒน์ลูกชายเถ้าแก่ร้านขายยาในตลาด “ซี้คนเดียว” ของเขา ก็ มากระซิบอีกว่า ร้านอู่รถทองเทพ ที่ข้างๆร้านขายยา ของเตี่ยข้า มันเปิด รับคน งานแต่งรถแข่งเอ็งจะไปไหม?


เด็กหนุ่มวัย 18 อย่างนัท มีรึ? จะรอช้า หนทางที่เฝ้าฝันมานาน แต่ตอนเด็กนั้น ตอนนี้ มันเริ่มแย้มทางออกมาปูรอเขาแล้ว...


วันหนึ่งน้าเที่ยงเจ้าของค่ายมวย ที่เขาไปพักอยู่ ก็เรียกไปพบบอกว่า “คุณเพิ่มพูล อยากรู้จักเอ็งว่ะ”เมื่อเขา”ถูกแนะนำตัว”ในครั้งนั้น ด้วยการ ลองทั้ง รถแข่ง มวย มีด และหมาหมู่อีกนับสิบคน


เขาก็กลายมาเป็นมือขวาของ นายเพิ่มพูล ด้วยข้อเสนอที่ได้มากกว่า ที่ได้จาก การแต่งรถแข่งที่อู่ทองเทพทันที


จากนั้น “งานแข่งรถใต้ดิน”สิบแห่งที่เพิ่มพลู ให้เขาไปรับผิดชอบ ทั้งเปิดขายตั๋ว ทั้งจัดหาคนมาท้าแข่ง ทั้งลงไปประลองฝีมือเอง แถมมีราย ไหนกล้ามาตุกติก มันก็จะได้รับผลตอบแทนทุกครั้งไป


เขาเริ่มมีศัตรูมากขึ้น และมากขึ้นทุกที เรื่องบาดเจ็บนั้นรึ? มันก็ มี แต่ก็ แค่เหมือนการเป็นหวัดเล็กน้อยนั่นแหละ สาวๆที่มาติดตามเขานับคนไม่ถ้วน ในทุกครั้งที่เขาบาดเจ็บ ขอไปนอนกบดาน เก็บตัวเงียบๆนั้น เขาเองก็ ไม่เคยจำ ได้สักทีว่าไปรู้จักหล่อนมาแต่ครั้งไหนกันแน่?


คนแล้วคนเล่า ผ่านมาผ่านไป เขาไม่เคยแวะไปหาซ้ำ เป็นครั้งที่สองสักคน จนกระทั่งมาพบ...เธอ... “ชาอุ่น”


เขาถูกตีหัวแทบล้มทรุด เมื่อปีนเข้าไปหลบซ่อน ที่ระเบียงบ้านเช่าหลังนั้น


“ไอ้บ้าห้าร้อย ไม่มีแรงทำงานรึ? ต้องมาขโมยเขากิน”


การทักทายกันครั้งนั้น กับสายตาดุดัน แต่ไม่วายซ่อนแววหวานที่ดวงตา นัทยอมรับ เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่อยากรู้จักเธอจริงๆ สาวน้อยแปลกหน้า ที่่สวยไม่มากนัก ดูไปอาจสวยน้อยกว่าสาวคนอื่นๆของเขา ด้วยซ้ำไป


“นี่นายทึ่ม ที่หน้าแตกนี่ ชั้นไม่เกี่ยวน่ะ ชั้นแค่ตีหัวแก”


เสียงใสๆที่อุทรณ์ทันที เมื่อมองเห็นหน้าที่อาบไปด้วยเลือดของเขา จากนั้นเขาก็สลบไป


จากคนแปลกหน้าในครั้งนั้น เริ่มก่อเป็นความห่วงใย ให้แก่กันทีล่ะน้อย จากคนชังน้ำหน้ากัน เปลี่ยนมาเป็นคนรักแทน ....ในที่สุด


“ พรุ่งนี้ผมมารับตอนหกโมงเช้าน่ะครับ คุณตื่นไหวแน่น่ะ”


นัทไม่วายสั่งย้ำอีกครั้ง เพราะชาอุ่นทำงาน “กะดึกที่ ร้านมินิ มาร์ท แห่งหนึ่ง ของ เพิ่มพลู” ชาอุ่นอยากไปเที่ยวทะเลใกล้ๆแถวนั้น อยากไปมองดูดวงตะวันสีส้ม ที่ ค่อยๆโผล่หน้ามาช้าๆ ในตอนเช้าตรู่


รักงดงาม..ยามชิด..ได้สุขสม
รื่นอารมณ์..แผ่วพริ้ว..กับวันหวาน
จะเหนื่อยล้า..แสนเข็ญ..แทบล้มคลาน
ใจยังขาน..ยังคะนึง..ไม่รู้วาย
รักคือทิพย์..ที่สุด..ให้จดจำ
เช้าจรดค่ำ..เรียกหา..ไม่ห่างหาย
ไม่เห็นหน้า..แค่ได้คิดถึง..ก็สุขมากมาย
แม้ชีพวาย..วิญญาณ..ยังโหยหา


ในยามนั้น คนทั้งคู่ต่างมั่นใจ จะไม่เลิกรักกัน ไม่ทอดทิ้ง กันและกัน ตลอดไป นัทให้คำสาบานกับตนเอง พร้อมกับจารึกชื่อเธอด้วยรอยสัก ลงที่ต้นแขนตัวเอง แม้วันหนึ่งข้างหน้าต้องตายจากกัน ฉันก็ขอสาบานขอระลึกถึงเธอเพียงผู้เดียว


คำสาบานนั้น ไม่เคยมีใครคิดมาก่อนว่าจะเกิดขึ้นได้รวดเร็ว ถึงเพียงนี้ เดือนถัดมา..นัทเกิดมีปัญหากับฝ่ายตรงข้าม เรื่องรถแข่งที่เกิดสูญหายไปบ่อยๆ แล้วตามพบในตอนหลัง อยู่ที่อู่รถของเขา หลังจากที่เขาได้“แปลงมันเรียบร้อยแล้ว”


การตัดสินด้วยการใช้กำลังและอาวุธจึงเป็นเรื่องธรรมดา

ครั้งนี้นัทพลาดมือ..เกิดมีคนตาย เพิ่มพูลจึงสั่งเขาให้ละทิ้งงานทั้งหมด ไปหลบ ซ่อนตัว ที่ฮ่องกง ...ที่แพปลาของอาเส่ง..คนสนิทของเขา


เก้าเดือนแล้ว ที่เขาไม่ยอมส่งข่าว หรือบอกเล่าอะไร ให้ชาอุ่นต้องเป็นห่วง ทั้งที่ใจเขาร้อนรน ราวไฟแผดเผา.. ถ้าคืนนั้นไม่ใช่ฝนตกหนักมาก.. จนเขา ไม่ สามารถขับรถไปรับเธอ ให้หนีตามเขามาได้..ตอนนี้ เราคงได้นอนดูดวงตะวันขึ้น
ณ ที่ตรงนี้ด้วยกันสิน่ะ..ชาอุ่นที่รัก


นัทไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า..เพิ่มพลูก็เริ่มหลงรักชาอุ่นด้วยเหมือนกัน..และรู้เรื่องเขากับชาอุ่นมานานแล้ว


วันที่นัทต้องหลบหนีไปกับเรือสินค้า เพื่อไปกบดาน ที่ฮ่องกง นั้น


ในคืนวันเดียวกันนั้น ชาอุ่นก็ถูกสั่งย้ายไปบรรจุ ที่สาขา อีกแห่ง ทางชานเมือง


มีหลายครั้งที่เขา หลบออกไปโทรทางไกลหาเธอ แต่เมื่อได้ยินเสียงเธอ ก็มักรีบวางสาย ก่อนที่จะเอ่ยปากบอกเรื่องราวกับเธอ ด้วยกลัวจะนำภัยไปสู่เธอด้วย


ด้วยเหตุนี้คนทั้งคู่ จึงไม่เคยได้รับรู้ ว่าอีกฝ่ายเกิด ความเปลี่ยนแปลงเช่นไร บ้าง......และนัทก็ไม่เคยได้รู้เลยว่า..จะไม่มีใครได้พบเธออีกต่อไปแล้ว....เพราะเธอได้เลือนหายไปจากโลกนี้ไปแล้ว... เพราะเขาคนนั้น.. เพิ่มพูล !!!


~~*จบภาค(2)*~~



โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 2 ส.ค. ปี 2006 [ เวลา 17 : 54 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com