Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> diary (Fah'diary)...(3)

เรื่อง :

diary (Fah'diary)

...(3)

ถ้าฉันหูไม่ฝาด ฉันว่ามีเสียงฝีเท้าคนเดินตามมาข้างหลังนะ ถูกล่ะ เสี้ยวความคิดหนึ่งของฉันหวังว่ามันจะเป็นเสียงฝีเท้าของต้นน้ำ
"ฟ้า รอเดี๋ยว"
โธ่เอ๋ย เสียงของชมพูแท้ๆเลย โลกนี้ใครเขาจะมาเห็นฉันล่ะ นอกจาก เพื่อนรักของฉันคนนี้
"อ้าว ชมพูเองเหรอ มีอะไร"
"ก็ใช่ดิ คิดว่าใครล่ะ ฟ้ามาทำไหม ไม่สบายก็น่าจะนอนอยู่บ้าน"
"ฟ้าอยากมา ฟ้าคิดถึง.......คิดถึงเพื่อนๆโดยเฉพาะชมพูนะ"
"ไม่ต้องมาพูดดีไป ชมพูไปหาฟ้าที่บ้านทุกวันนะ มีก็แต่ไอ้..... ช่างเหอะ ไม่อยากพูดถึงมัน ว่าแต่ฟ้าเถอะมีธุระอะไรรึเปล่า"
"ไม่หรอก ชมพูก็รู้ว่าฟ้าเหลือเวลาอีกไม่เท่าไหร่แล้ว ให้ฟ้ามาเถอะ เดี๋ยวฟ้าก็จะกลับแล้ว"
"กลับยังไง อย่าบอกนะว่ากลับเองน่ะ"
"เปล่าหรอก เดี๋ยวแม่จะมารับ ฟ้าไปล่ะนะชมพู"
"อือ เดี๋ยวตอนเย็นชมพูไปหาที่บ้านนะ"
" จ๊ะ ฟ้าจะคอย ชมพูอย่าบอกใครนะว่าฟ้ามา"
"รู้แล้ว หมายถึงไอ้น้ำใชมั๊ยล่ะ"
ฉันรู้สึกแย่จังเลย ลึกๆแล้ วฉันผิดหวังที่หันไปเจอชมพู แทนที่จะเป็นต้นน้ำ
ถ้าเรารักใคร การได้เห็นหน้า ได้เห็นเขาทำอะไรๆ กินข้าว ฟังเพลง หรือแม้แต่ อยู่กับคนอื่น เราก็ยังจะอยากเห็นอยู่ดี ฉันเคยคิดนะว่า มันช่างเป็นความรู้สึกที่ จะเรียกว่ายังไงล่ะ งี่เง่า มั้ง แต่ฉันก็เต็มใจและมีความสุขทุกครั้งที่ได้เป็นคนงี่เง่า
ฉันเดินมาเรื่อยๆ ตามขั้บันได ฉันเชื่อว่าผู้ชายที่นั่งหันหลังให้ตรงบันไดนั่น คือ ต้นน้ำ ถึงจะเห็นแค่ข้างหลังก็เถอะ ที่ฉันมั่นใจก็เพราะว่า ฉันเคยชินเหลือเกินที่จะมองเขาจากด้านหลัง
"น้ำ"
"อ้าว ฟ้าเองเหรอ ตกใจหมดเลย นึกว่าอาจารย์มาซะอีก แล้วฟ้าไปไหนมา ขาดเรียนไปตั้ง.... จำไม่ได้อ่ะว่ากี่วัน "
"ช่างมันมันเถอะ วันนี้ฟ้ามาหาชมพู"
" อ๋อ....เหรอ"
"น้ำโดดเรียนอีกแล้วเหรอ"
"น้ำต้องตั้งใจเรียนมากๆรู้มั๊ย
ต้องอ่านหนังสือ
อย่าเล่นเกมส์เยอะ
แล้วก็ กินข้าวให้ตรงเวลานะ"
มีอีกตั้งหลายอย่างที่ฉันอยากจะบอก ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้บอกอีก แต่ฉันก็รู้ว่าถ้าฉันพูดต่อฉันต้องร้องไห้แน่ๆ
"อะไรของฟ้าเนี่ย บ่นอยู่ได้ อย่าทำตัวน่ารำคาญสิ"
"ฟังหน่อยเถอะน้ำ เดี๋ยวก็จะไม่พูดแล้ว จะไม่พูดอะไรให้น้ำรำคาญอีก"
" น้ำดูแลตัวเองดีดีนะ ฟ้าเป็นห่วงนะ"
"รู้แล้ว จะมาห่วงน้ำทำไม น้ำดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว จะกลับบ้านแล้วใชม๊ย ก็กลับไปเถอะ"
นั่นนะสิ จะห่วงทำไมล่ะ ห่วงตังเองดีกว่า ฉันค่อยๆเดินจากมา ไม่มีแม้แต่คำร่ำลา และแน่นอน ฉันจะไม่หันหลังกลับไปอีก เพราะถ้าฉันหันกลับไป ต้นน้ำก็คงจะเห็นน้ำตาของฉัน และฉันอาจต้องสูญเสียเขาไปตลอดกาล
ไม่หรอก อย่าเข้าข้างตัวเองนักเลย ต้นน้ำ คงไม่สนใจจะมองซะด้วยซ้ำไป
ในที่สุด ฉันก็เดินมาถึงหน้าโรงเรียน รอให้แม่มารับ
ตรงที่ที่เคยรอ
ตรงที่ต้นน้ำจะต้องเดินผ่านทุกวัน
ตรงที่ร้องให้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
ตรงที่ที่จะไม่มีวันจะได้กลับมายืนอีกแล้ว
ต้นน้ำเคยถาม ฉันรอใคร ฉันตอบเขาเล่นๆว่า
"รอแฟนอยู่"
ก็ฉันรอเขาทุกวันนี่นา
ถ้าฉันกับต้นน้ำได้เป็นแฟนกันก็คงดีสินะ มันคงเป็นความฝันที่สวยงามที่สุด
ขอให้ฝันตลอดไป...........ไม่ตื่นอีกเลย

โดย : นาดา
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 4 ส.ค. ปี 2006 [ เวลา 21 : 23 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com