Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> Butterfly Love รักแสนสั้น

เรื่อง :

Butterfly Love

รักแสนสั้น

รักบินมา..หัวใจ..ชื่นเบิกบาน
ความอ่อนหวาน..เข้าครอง..ไร้รอยเหงา
พลังรัก..ผูกใจ..รื่นอุรา
แม้สิ้นหล้า..ก็ไม่หวั่น..จะตามเธอ
~~~~~~~~~~~~~~

การนั่งเรือเมล์เที่ยวละชั่วโมงกว่าๆ เพื่อไปทำงาน เริ่มกลายเป็นสิ่ง น่า เบื่อหน่าย และเพราะความรีบร้อนแทบทุกวัน ทำให้ กระจับ เริ่ละเลยกับการมองดูผู้คน หรือแม้แต่จะคิดเชยชม ความงามธรรมชาติ ในยามเช้าอีกต่อไป แต่ไม่ใช่วันนั้น และกับเขาคนนั้นแน่...นายกาแฟ

กระจับยังจำสายตา ของใครคนนั้นได้ดี ในวันนั้นต่างคนต่างรีบร้อนลงเรือ ด้วยล่วงเลยเวลางานมามากแล้ว ถ้าไปไม่ทันเรือเที่ยวนี้ มีหวังเธอไม่ต้องคิดจะได้ทำงานในวันนั้นแน่ๆ

“อุ๊ย ขอโทษค่ะ”

กระจับเอ่ยขึ้นตามความเคยชิน มากกว่าตั้งใจรับผิด เมื่อแขนเธอกระทบเข้ากับร่างใครคนหนึ่ง แต่ฝ่ายนั้นกลับตอบอย่างรวนๆมาว่า

“ไม่เป็นไรครับ คราวหน้าอย่าซุ่มซ่ามแบบนี้อีกน่ะ”

แล้วก็เดินจากไปทันที

ตลอดเวลาที่อยู่ในเรือเมล์เที่ยวนั้น กระจับพยายามมองสบตา ชายผู้นั้น แล้วก็สบโอกาสเมื่อ ตอนเรือเข้าเทียบท่าให้คนขึ้นฝั่ง ได้เห็นหน้ากันชัดๆอีกที สายตาที่มีรอยยิ้มสนุกซุกซนบอกให้รู้ เจ้าตัวตั้งใจล้อเธอเล่นเท่านั่นเอง

กาแฟไม่เคยเห็นเธอมาก่อน แต่คิดว่าเธอต้องทำงานที่นี่เหมือนเขา เพราะ ที่นี่ไม่มีบุคคลนอก แต่เธออยู่แผนกไหนน่ะ และย้ายมาทำงานตั้งแต่เมื่อไรหนอ? ทำไมก่อนหน้านี้เขาจึงไม่เคยพบเห็นเธอ หรือว่าเธอคือผู้ช่วยฝ่ายดีไซด์ ที่ ทวี บอกว่าจะมาทำงานวันนี้?

สายวันนั้นกระจับ ก็พบเขาเป็นครั้งที่สอง เมื่อไปรับประทานข้าวเที่ยงกับนงค์ ผู้เป็นเพื่อนร่วมแผนกเดียวกับเธอ และในตอนบ่าย เธอก็ได้รู้จักเขาอย่างเป็นงาน
เป็นการสักที ทวีหัวหน้างานฝ่ายบุคลากร เป็นผู้เรียกตัวเธอไปแนะนำกับเขา

“ตาแฟ มารู้จักกับคุณกระจับก่อนน่ะ เดี๋ยวผมไปดูงานที่ยุโรป มีงานที่ต้อง แก้ไขปรับปรุง จะได้ตามหาคนเซ็นชื่อได้ถูกคน”

ทวี ทักกาแฟอย่างคนคุ้นเคย เพราะเป็นเพื่อนสนิท กับกาเหว่าพี่สาวของ เขานั่นเอง และหลังจากการประชุม เกี่ยวกับงานที่ต้องแก้ไขปรับปรุง แบบแผน เกี่ยวกับการสร้าง และตบแต่งภายในของตึกราชการแห่งนั้นแล้ว ทวี ก็เอ่ยชวน ทั้งคู่แวะไปดื่มที่บาร์ใกล้ๆแถวนั้น เพื่อแนะนำกระจับ และกาแฟกับเพื่อนร่วมงาน คนอื่นๆก่อนเขาจะไม่อยู่ดูงานแห่งนี้ เพราะต้องไปประชุมที่ยุโรปถึงสองเดือน

และเมื่อออกจากบาร์ กาแฟอาสาไปส่งกระจับที่บ้าน แต่ทวีได้ห้ามไว้ สั่งเขาให้ไปส่งเพื่อนร่วมงานอีกคน โดยอ้างว่า บ้านเธออยู่ซอยใกล้บ้านเขาส่วนกระจับ เขาจะไปส่งด้วยตัวเอง เพราะบ้านเธออยู่ติดกับบ้านเขา

รุ่งขึ้นทวี เรียกกาแฟ มาเตือนเรื่องคู่หมั้นของกระจับ ซึ่งเป็นคนขี้หึง ที่ไร้เหตุผล อย่าพยายามเข้าใกล้เธอนัก และที่สำคัญมาก ทศพลมีอิทธิพลของ พ่อหนุนหลัง มักทำร้ายคนอย่างไม่เกรงกลัวกฎหมายด้วย


แต่แล้วงานที่ต้องทำร่วมกัน อยู่เป็นประจำ กับการโดยสารเรือ เพื่อกลับบ้าน ในทุกเย็น ทำให้หนุ่มสาวคู่นี้สนิมสนมกันอย่างรวดเร็ว...และเกิดความรักกันขึ้น โดยที่คนทั้งคู่ก็รู้ว่าไม่สมควร..แต่ก็ไม่อาจห้ามใจตนเองได้..รึ...ไม่คิดห้ามใจตัวเองกันแน่หนอ? การพบกันและความสนิทสนมของคนทั้งคู่ ทำไปแบบเปิดเผย แม้ทวีจะคอย ห้ามปราม แต่ความรักมีฤา?จะขังได้..

ทศพลทราบข่าว เริ่มให้สมุนคนสนิท คอยติดตามคนทั้งคู่ อยู่ห่างๆ และแล้วใน คืนวันเกิดของของกระจับ ก็เกิดเรื่อง...

ทศพลเดือดดาลอย่างสุดขีด เพราะตั้งแต่เช้าจนค่ำ เขาก็ยังตามหาตัวคู่หมั้น ไม่พบ ทั้งๆที่เขาโทรไปสั่ง คนที่บ้านเธอไว้ ล่วงหน้าหนึ่งคืน ให้เช้านี้บอกให้เธอ แวะมางาน ทำบุญบ้านใหม่ ของน้าชายเขาก่อน และจะเลยไปงานเลี้ยงที่จัดให้เธอที่โรงแรมของพี่สาวเขา ในตอนบ่ายด้วยกัน

ตอนเช้าเจ็ดโมง เธอก็ออกจากบ้าน จนป่านนี้สี่ทุ่มกว่าแล้ว เธอยังไม่กลับมาความเจ็บแค้นอับอาย พุ่งขึ้นสมองอย่างเร็วจี๋ เขาสั่งสมุนนำเบียร์เย็นเจี๊ยบ ออกมาเสริฟให้เขาที่หน้าบ้านเธอ ระหว่างดื่มไปนั้น เขาก็คิดถึงคู่หมั้นสาวไปด้วย

ทศพลได้อาศัยบารมีของบิดา ซึ่งมีอำนาจทางการเมืองไม่น้อย จึงได้เข้ามาพัวพันกับกระจับอย่างใกล้ชิด จากเหตุการณ์ครั้งนั้น ที่จ่าพันผู้เป็นบิดาของกระจับ ออกปฎิบัติการ พร้อมนายพลธนะชัย ผู้เป็นบิดาของทศพล แล้วถูกลอบยิงบาดเจ็บ จากผู้ก่อการร้าย จ่าพันได้ช่วยชีวิตนายพลไว้ได้ แต่ตัวเองบาดเจ็บสาหัส ก่อนเขาสลบไปนั้น เขาขอให้นายพล ช่วยดูแลลูกสาวเขาด้วย ถ้าเกิดเขาตายไป

นายพลทำตามสัญญา หมั้นลูกชายเขากับกระจับ แต่ทศพลหลบหนีไปในวันหมั้น เพราะไม่ชอบระบบการคลุมถุงชน นายพลจึงยกเลิกการหมั้นครั้งนั้น ของคนทั้งคู่ และจัดงานหมั้นครั้งใหม่ ให้กระจับกับแฟนหนุ่มของเธอ


จ่าพันนอนป่วยอยู่สามเดือน ก็ได้รับอนุญาต ให้กลับไปรักษาตัวต่อที่บ้าน นายพลธนะชัย จึงสั่งลูกชายนำกระเช้าผลไม้ ไปเยี่ยมไข้เขาแทน..เพียงได้เห็นหน้าเธอเป็นครั้งแรก เขาก็หลงรักเธอทันที จึงกลับไปรบเร้าบิดา ให้ใช้อิทธิพล ช่วยบีบทางครอบครัวแฟนหนุ่ม ของกระจับ ให้รีบอพยพไปอยู่ต่างประเทศ

จากนั้นงานหมั้นของเขากับกระจับ จึงได้จัดขึ้นอีกครั้ง กระจับทั้งเกลียดและกลัวทศพลที่สุด มีครั้งหนึ่ง เขาชวนเธอไปเดินห้าง แล้วจู่ๆมีหนุ่มแปลกหน้าเดินมาชวนคุย เขาสั่งคนลากเจ้าหนุ่มคนนั้น ไปซ้อมในห้องน้ำชาย จนอาการสาหัสปางตายทันที

ต่อมาเขาก็สั่งให้เธอลาออก จากงานที่ร้านขายกาแฟและเค็กของเพื่อน มา ทำงานที่บริษัทรับตบแต่ง บ้านและอาคารของพี่เขย และส่งเธอเรียนต่อ ด้านดีไซน์เธอได้รับการสนับสนุนให้มาร่วมงาน ที่ตึกแห่งนี้ได้ ก็ด้วยอิทธิพล ของพ่อเขาอีก เช่นกัน


ทศพลมักเร่งเร้าให้เธอแต่งงาน แต่เธอก็ผลัดผ่อนมาตลอด โดยอ้างอาการป่วยของมารดา จึงสามารถเลี่ยงการแต่งงานมาได้นาน และอีกสามเดือนก็จะครบสามปี.. ซึ่งเธอไม่อาจเลี่ยงได้อีกต่อไป

ขณะที่ทศพลนั่งรอกระจับอยู่ที่หน้าบ้านเธอนั้น กระจับกำลังนั่งทานข้าวใต้แสงเทียน กับกาแฟที่ร้านอาหารหรู แถวชานเมือง ความสุขและความภูมิใจที่เขาปฎิบัติ ต่อเธอ ราวกับเจ้าหญิง ทำให้กระจับเพลิดเพลิน จนปิดร้าน จึงพากันกลับมา และก่อนกาแฟจะขอตัวกลับไป เขาขอจุมพิตเธอ เธอก็ลังเลสักนิดเดียว ยื่นแก้มให้เขาทันที

กระจับลืมไปทุกอย่าง ลืมไปว่าเธอได้รับคำสั่ง จากทศพลให้ไปที่ไหนบ้างและลืมไปว่า เขาอาจมารอเธอที่บ้าน เมื่อกาแฟมาส่งเธอ และจุมพิตเธอนั้น คนที่มองออกมาจากหน้าบ้านเธอคนนั้น...กำลังคิดเปรียบเทียบตัวเขากับกาแฟ

ช่างเจ็บปวดร้าวรานอะไรป่านนี้หนอ?..ตลอดสามปีมานี้ แม้ขอแค่จับมือ เธอก็หวงแหน.หน้างอ..แต่กลับอ้ายหมอนั่น??...เจ็บอายครั้งนี้ ลูกผู้ชายที่ชื่อทศพลคนนี้ จะสอนอ้ายหมอนั่น ให้มันได้รับผลตอบแทน อย่างสาสมที่สุด

ความหึงพุ่งสุดขีด ขึ้นสู่สมองอย่างรวดเร็ว เขาตรงเข้าไปต่อยกาแฟล้มลง แล้วสั่งสมุน เลือกฝากรอยเท้าได้ตามใจชอบ ไม่มีกรรมการนับ ไม่มีการพักให้น้ำ ไม่นาน กาแฟก็กองแน่นิ่ง

เมื่อเริ่มมีคนมามุงดูมากขึ้น ทศพลจึงขึ้นรถ กลับไปกับสมุนของเขา กระจับจึงเรียกรถรับจ้าง และให้ค่าจ้างเป็นพิเศษ ขอร้องให้ไปส่งที่โรงพยาบาลใกล้ที่สุด เธอไม่กล้าไปส่งเขา ด้วยกลัวว่าจะถูกทศพลดักที่กลางทาง

แต่ในวันรุ่งขึ้น ทศพลก็เสาะหาจนค้นพบ บ้านของกาแฟ บาดแผลเก่าที่เริ่ม ระบม บวกกับบาดแผลใหม่ ที่ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่เท้า ยังมีทั้งท่อน้ำ โต๊ะ วัตถุแข็งทุกอย่างในบ้าน ถูกนำมาประเคนใส่ตัวเขาทั้งหมด จากนั้นก่อนกลับไป ทศพลยังขอของชิ้นหนึ่งไปเป็นที่ระลึกด้วย นั่นคือลิ้นของกาแฟ ที่ทศพลเจี๋ยนออกมาเอง!!

กาแฟหายไป ไม่ได้มาทำงานสามวัน แต่ได้ใช้ให้มารดาโทรศัพท์ มาขอลาป่วย กับทวี โดยเป็นการลา ที่ไม่มีกำหนด ทำให้กระจับกระวนกระวายที่สุด เธออ้อนวอนให้ทวีพาเธอ ไปหากาแฟที่บ้าน กว่าจะหลบรอดสายตาสมุนของทศพลได้ก็ผ่านไปอีกสามวัน ..ร่างของกาแฟที่เบื้องหน้าในยามนี้..คือมนุษย์มัมมี่ ที่แปลกตาสำหรับเธอ ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผล แขนขาต้องเข้าเฝือกหนาโต
มีมารดาคอยดูแลอย่างใกล้ชิด แต่ทำไมเขาไม่ทักทายเธอเลยสักคำ ??

มีเพียงแครอย่ยิ้มเศร้าๆ เมื่อเธอผวาเข้ากอดเขา หรืิอเขาเลิกรักเธอเสียแล้ว

“คุณค๊า พอเถิดน่ะค๊า อย่ามาหาลูกชั้นอีกเลย มันลิ้นขาด กระดูกแตกเกือบทั้งตัว หมอเองยังสั่งให้ระวังว่า อาจไม่รอด ถ้าทนแผลอักเสบไม่ไหว”

มารดาเขา ร้องไห้คร่ำครวญ อย่างน่าเวทนามาก กระจับสงสารและเจ็บแค้น แทนคนรักอย่างมาก แต่เธอก็หมดปัญญา จะแก้ไขช่วยเหลือคนรักได้

สองเดือนกว่ามานี้ แม้ไม่นานแค่เวลา60กว่าวันที่ได้รู้จักกัน กระจับยอมรับเธอรักเขา มากที่สุด มากอย่างที่ไม่เคยรักใครมาก่อน แม้แต่ชีวิตเธอ เธอก็ยินดีสละให้เขาได้..แต่นี่ 3 อาทิตย์มาแล้ว ตั้งแต่เธอแอบหลบหนี ไปเยี่ยมเขาครั้งนั้น ก็ยังหาโอกาสหนีไม่ได้อีกเลย

ทศพลสั่งสมุนมาเฝ้าเพิ่มมากขึ้น จนเธอไม่อาจเล็ดรอด ออกไปหาเขาได้ทุกหนทาง และอีกสองวันเท่านั้น เธอจะต้องเข้าพิธีแต่งงาน กับทศพลตามสัญญาแล้ว


เช้ามืดราวตีสอง ของวันแต่งงาน เธอคิดว่าเธอได้เห็นกาแฟมาหา


“แฟคะ ทำไมหน้าคุณ ดำหมองขนาดนี้คะ โปรดเชื่อเถิดค่ะ ฉันรักคุณมากที่สุด และจะไม่มีวันรักใครอีกต่อไปด้วย คุณต้องรอฉันน่ะค่ะ ฉันจะไปอยู่กับคุณให้ได้”

.....แต่ร่างนั้นไม่ได้เอ่ยปากตอบเธอ นอกจากยิ้มอย่างอ่อนโยน..ก่อนลับหายไปในเงามืด....กระจับสะดุ้งตื่น..ฝันไปแค่นั้นเองรึนี่?


เรือรับจ้างที่ตบแต่งอย่างสวยงาม มาจอดที่ท่าหลังบ้าน เพื่อรอรับตัวเจ้าสาว ขบวนแห่เรือกลองยาว ที่จอดเรียงรายอีกนับสิบลำ ลำหน้าสุดที่หัวเรือ มีร่างของทศพลในชุดเจ้าบ่าวที่โก้หรู เขาก้าวขึ้นไปที่หน้าบ้าน จูงมือกระจับในชุดเจ้าสาวแสนสวย มาลงเรือลำแรก ก่อนนั่งลงที่ข้างๆเธอ...

และแล้วเรือก็แล่นออกไปช้าๆ...ผ่านหน้าวัดแห่งหนึ่ง กระจับหันไปมองอย่างเลื่อนลอย ..คุณวันนรีมารดาของกาแฟนี่นา???

..อุ้มโกฎใส่อัฐของกาแฟ กำลังโรยช้าๆลงในแม่น้ำ

“คุณพระช่วย!!!ไม่น่ะแฟ คุณต้องไม่ตายน่ะค่ะ”

กระจับน้ำตาไหล อาบแก้มนวล แป้งเลอะเลือน ทศพลทำปากเกิดเสียงจิ๊ดจ๊าดเหมือนรำคาญ ก่อนหันหน้าไปอีกทาง..

เรือจอดลงที่ตึกใหญ่สวยงามแห่งหนึ่ง หลังส่งตัวเจ้าสาวเข้าห้องหอแล้ว ทศพลแวะที่หน้าบ้าน นั่งลงดื่มกับสมุนคนโปรด เสียงเฮฮาที่ดังไม่ขาดสาย บอกชัยชนะ ที่ลำพองและภาคภูมิใจ ส่วนผู้คนในบ้านก็กำลังวุ่นวายกับการ จัดข้าวของและสถานที่ เพื่อเลี้ยงแขกเหรื่อ

กระจับเปิดหน้าต่างห้องหอ เหลียวมองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นมีสิ่งผิดปรกติแถวริมน้ำนั่น จึงกระโดดลงน้ำ พร้อมกับส่งเสียงเรียกเขา

“แฟคะ จับมาหาแล้วค่ะ”

เพียงแค่น้ำที่เย็นเฉียบผ่านตัว ก็เรียกสติเธอได้ แต่เธอตัดสินใจแล้ว ไม่ต้องการ ดิ้นรนช่วยตัวเอง สักครู่หนึ่ง ร่างนั้นก็ลอยขึ้นมา เสียงคนดังแว่วๆมา

เจ้าสาวตกน้ำตาย !!!!

ตอนนี้เธอมองเห็นเขาแล้ว กาแฟในชุดสูทราตรียืนเคียงข้างเธอไม่ใช่..ทศพล

โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 14 ส.ค. ปี 2006 [ เวลา 21 : 34 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com