Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ความรักสีส้ม ตอนอวสาน

เรื่อง :

ความรักสีส้ม

 ตอนอวสาน

ตอนที่ ๘

หัวใจที่แหลกยับกับโลกแห่งความเป็นจริง

๑๑ กุมภาพันธ์ เธอได้พบชลธีในงานเลี้ยงสังสรรค์แห่ง

หนึ่ง เธอจำเขาได้อย่างไม่ลืมเลือน นานหลายปีมาก ที่ทั้งสอง

ไม่ได้พบกัน เธอลอบมองชลธีหลายครา มนต์ขลังจากตาคู่นั้นเธอ

ไม่เคยลืม เธอบอกไม่ถูกว่าขณะนี้เธอตกอยู่ในภวังค์แห่งความ

รักอีกครั้งหรือไม่ แต่เธออยากโผเข้าหาเขา อยากกอดและซบ

ที่อกของเขา อยากจะบอกเขาว่าเธอไม่เคยลืมเขาเลย เธอตัดสิน

ใจลุกจากเก้าอี้เดินออกไปนอกห้อง เธอเดินมาหยุดยืนอยู่ด้าน

หลังของชายหนุ่ม เธอตื่นเต้นที่สุด เธอเดาใจชายหนุ่มไม่

ถูกว่าจะจำเธอได้หรือไม่ ด้วยเวลาที่ผ่านไปนานจนเขาอาจจะจำ

เธอไม่ได้ เธอตัดสินใจอยู่นาน แต่แล้วความอยากรู้ทำให้เธอตัดสิน

ใจเอื้อมมือไปสะกิดด้านหลังของเขาชายหนุ่มเบาๆ


ชายหนุ่มหันหลังกลับทันทีที่เขาถูกสะกิด


แต่เธอก็หันหลังกลับทันทีเช่นกัน ด้วยไม่กล้าสบสายตากับ

เขา


“.......คนสวยนี่เอง...ว่าไงจ๊ะ.........”


เขากล่าวทักทายเธอ


เสียงของเขาทำให้เธอลิงโลดใจเป็นอย่างยิ่ง ที่เขายังจำเธอ

ได้เช่นกันแม้นจะเห็นกายเธอเพียงด้านหลังเท่านั้น


“......เขาจำเธอได้และยังปากหวานเหมือนเดิม.......”


เธอนึกในใจและสะเทิ้นอายจนต้องรีบเดิน ออกจากที่นั่นโดยเร็ว


ในงานเลี้ยงเธอมีโอกาสขึ้นร้องเพลง เธอได้รับกำลังใจ

เป็นดอกกุหลาบสีชมพู


“.......กลับเย็นๆหน่อยเหน๊าะ.........”


ชายหนุ่มยิ้มให้และกระซิบข้างหูเธอเบาๆ


“......ค่ำนักก็อันตราย........”


เธอบอกแล้วพรายยิ้มให้เขา



“.....งั้นก็พักเสียที่นี่.....”

เขายิ้มหวานส่งประกายตาวาววับ

“......ต้องพาไปเที่ยวนะ.......”

เธอบอกเขาด้วยความเอียงอาย

งานจบชายหนุ่มไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับเธอ

ดวงใจนั้นเล่าเธอตื่นเต้นยิ่งนัก ที่วันเวลาแห่งการรอคอยของ

เธอในอดีต ได้หวนกลับมาอีกครั้ง เธอทำได้แต่เพียง

ค่อยๆเคลื่อนกาย ซุกหน้าลงยังซอกคอของชายที่เธอรักสุดหัวใจ

เธอบอกแต่เพียงว่าเขามาอยู่แค่ปลายจมูกของเธอ และเธอจะทัดทาน

แรงปรารถนาแห่งหัวใจ ที่ร่ำร้องมานานได้หรือไม่ ร่างกาย

ของเธอเหมือนจะละลาย ใจก็เหมือนจะขาด จูบของเขาแสนจะ

เร่าร้อน เธอถึงกับอ่อนยวบเป็นขี้ผึ้งลนไฟ เธออยู่ในอ้อมกอดของ

ชลธี เขากอดเธอไว้แน่น เธอเจียมตนเจียมใจในสิ่งที่อาจอุบัติ

ขึ้น

กลิ่นไอของเครื่องปรับอากาศ และกลิ่นหอมรวยริน

จากดอกไม้ในแจกัน

เขากดริมฝีปากลงบนหน้าผากของเธอ ระเรื่อยลงมาถึงเปลือก

ตา ขนตาของเธอยาวและดกดำสนิท แล้วมาสงบเงียบบนริม

ฝีปากที่อ่อนนุ่มของดวงใจ

“....คิดถึงมากรู้มั๊ย.....แล้วคิดถึงผมบ้างรึเปล่า.....”

เขาถามเธอในขณะที่ยังกอดรัดเธออยู่

“........คิดถึงซิ.............”

เธอตอบด้วยเสียงกระเส่า

“....ฮึม...!...”

ชายหนุ่มแสร้งตระวัดรัดร่างเธอด้วยสองแขนกำยำโดยเร็วและแรง

“......อุ้ย..........”

เธอตกใจผวาไปตามแรงกอดรัดของเขา

“....ลูกชายเป็นไงบ้าง....หือ....”

เขาไม่ลืมที่จะถามถึงเด็กชายที่เคยอุ้ม

เธอทอดกายเบียดเข้าไปในอกกว้างรสสัมผัสอันละมุนละไม

หวาบหวามดื่มด่ำไปกับเสน่ห์อันเร่าร้อนของเขา หัวใจเธอเต้นแรง

ขึ้นเพราะพายุร้ายกระหน่ำ กระแสแห่งความสุขแผ่ซ่านไปทั่ว

ร่าง รสสัมผัสเช่นนี้หรือ คือสิ่งที่เธอใฝ่หามาเกือบทั้งชีวิต


“......อยากเจอลูกรึเปล่า..ถ้าพบกันจะให้ลูกเรียกชลว่า.....อาได้

ไหม....”

เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มเพื่อขอคำตอบ

“...ไม่ได้....เรียกอาไม่ได้.....”

เขาดึงตัวเธอออกจากการสวมกอด มองหน้า แล้วอมยิ้ม

“.....อ้าว..ไม่ให้เรียกอาแล้วจะให้เรียกอะไรล่ะ.....”

เธอตอบแล้วจ้องหน้าเขา...ทำคิ้วขมวด

“.....ก็เรียกพ่อไงล่ะ........”

ชายหนุ่มดึงเธอมากอดแนบอกไว้ดังเดิม

เขา ถามเธอว่า

“........ทำไมแต่งงานไปก่อน.......”

น้ำเสียงของเขาแห้ง กล้ำกลืนความรู้สึกบางอย่างลงคออย่าง

ยากลำบาก

เธอเองก็เจ็บที่หัวใจ....มันเหมือนมีมีดแหลม...มาทิ่มแทงหัวใจ

ของเธอทุกขณะจิต


“.........ชีวิตต้องเป็นไป.......”

เธอตอบเขาด้วยเสียงที่สั่นเครือปนสะอื้น

“ดวงใจ....ขอโทษ....ขอโทษ.....กับเรื่องราวในอดีต......”

เธอกอดเขาไว้แน่นแทนความรู้สึกที่มีทั้งหมด

เธออยากร้องไห้ อยากบอกทุกอย่างที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในใจ

แต่ความสุขนั้นช่างสั้นเสียเหลือเกิน เพราะในโลกแห่งความเป็น

จริง เธอคือส่วนเกินของชีวิตเขาไปแล้ว บนเส้นทางแห่ง

ความรัก ที่เต็มไปด้วยขวากหนามมากมาย มันช่างมี

อิทธิพล จนแล่นลึก ซ่อนในแก่นของความคิด เธอจะ

ชำแหละสังคม ด้วยสองมือของเธอ หรือจะบูชาความรักที่เป็นของ

ที่สุดจะวิเศษ เธอมองความรักของเธอ เป็นความรักที่

บริสุทธิ์ ไม่ใช่แค่เพียงได้สัมผัสกาย และลงเอยกันที่เตียงนอน

เท่านั้น รักของเธอไม่มีเฉพาะวัน แต่.......เธอมีให้เขาทุกวันทุกลม

หายใจเข้าออก

.............แต่ที่สุดของชีวิต เธอยังรักเขาอยู่ไม่เสื่อมคลาย ทั้งๆที่

รู้คำตอบอยู่แล้วว่า ในชีวิตจริงของเขา ไม่มีผู้หญิงที่ชื่อ ดวงใจ อยู่

ข้างกายเขาแล้ว แต่ผู้ชายที่ชื่อ ชลธี จะอยู่ในใจของผู้หญิงที่

ชื่อ ดวงใจ ตลอดไป

แม้นว่า เวลาแห่งความสมหวังในความรักจะเป็นเพียงช่วง

สั้นๆ

แต่มันก็ยิ่งใหญ่เบ่งบานและชื่นชมอยู่ในใจของเธอเสมอ


จบบริบูรณ์

***********************************************************


ความรักสีส้ม

ฝันไม่ถึง.....ปลายทาง......ที่วาดหวัง

รักต้องพัง........จบลง.......ที่ตรงหน้า

น้ำตาริน.........อาบแก้ม........ทุกเวลา

เหลียวหา.......ไม่มีใคร........เข้าใจเรา

ความรักฉัน......จึงเป็นแค่......รักสีส้ม

แอบชิดชม..........ชั่วคืน........สิเสน่หา

สุดอาลัย.........วันพราก.......จากเธอมา

ให้รู้ว่า..............ในใจฉัน...........ยังมีเธอ

ดวงใจ


ขอขอบคุณ ทุกท่านที่ ติดตาม
นวนิยายรัก ของ สแสง
ด้วยดีเสมอมา




โดย : สแสง
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 20 ส.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 15 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com