Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5
<

>> มนตรา (บทที่6)

เรื่อง :

มนตรา

 (บทที่6)

หลายครั้งแล้วที่ดาวดาราพยายามติดต่อไปหาสุริเยนแต่ไม่ประสบผลสำเร็จ จนดาวดาราอดสงสัยไม่ได้ว่า ผีทิพย์นารีจะทำให้ระหว่างเธอกับฝ่ายชายไม่สามารถพบกันไม่ว่าจะเป็นทางไหนทั้งนั้น ขณะนั้นเองที่สุริเยนก็กำลังวางแผนการชั่ว และหาจังหวะที่จะทำมันขึ้น สุริเยนคิดที่จะฉุดคร่าดาวดารา ถ่ายรูปแบล็คเมล์ และลงประจานทั้งตัวเขาและฝ่ายหญิงตามหน้าหนังสือพิมพ์
ซากสัตว์ได้ทวงความแค้นและความยุติธรรมคืนจาก…ซากสัตว์ตัวต่อไป
ภายในห้องสี่เหลี่ยมมืดทึบที่ปิดมิดชิด แอร์ปรับอากาศปรับอุณหภูมิห้องจนเย็นฉ่ำ ร่างผอมของหญิงสาวผู้หนึ่งนอนหลับไม่ได้สติด้วยฤทธิ์ของยาที่ได้รับเข้าไปเมื่อไม่นาน อีกคนเป็นผู้ชายที่ขณะนี้เขากำลังค่อยๆปลดเปลื้องอาภรณ์ของสตรีที่นอนแน่นิ่ง
เช้าวันรุ่งขึ้น ตามหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์หลายฉบับ ปรากฎรูปถ่ายฉาวของนักธุรกิจหนุ่มสาวไฟแรงที่เป็นที่รู้จักกันในวงสังคม ภาพเหล่านั้นทุกๆภาพ เรทเอ็กซ์
“พี่คิดยังไงกับคนไส้หาย แล้วเขาก็ยังมีชีวิตอยู่ได้โดยที่ไม่เป็นอะไรเลย”
วันหนึ่งยามาถามพี่ตน
“โดนปอบเข้าสิง” มายาตอบ
ยามาเป็นเทพธิดาผู้ครองอำนาจแห่งปีกสีดำ เช่นเดียวกับเทวะน้อยผู้พี่
“อีปอบพวกมันไม่ทำอะไรอย่างนั้นหรอก อีพวกนั้นมันแดกตับไตไส้พุงลูกเดียว”
“งั้นก็…” เทวะน้อยทำท่าคิดนิดหนึ่ง “เจอเธอแดกตับไตไส้พุง”
“บ้า ไม่ใช่ อย่ามาใช้คำพูดหยาบคายกับน้องสาวตัวเองอย่างนี้ซิ” พูดไม่พูดเปล่าเทพธิดายามาทำท่ายกมือพร้อมกับกางเล็บแหลมยาวออกมาขู่ด้วย
ผู้เป็นพี่นึกขำและเอ็นดูในท่าทางน่ารัก คิขุอาโนเนะ ของน้องสาวตน
สุดท้ายน้องสาวเฉลย
“คนมันเจอวิชามารควักไส้หายของน้องไปนะซิ”
เทวะน้อยขำจนตัวหงิกตัวงอ
“มีด้วยหรือจ๊ะน้องรัก วิชามารควักไส้หาย มารตระกูลไหนคิดค้นขึ้นมา”
“เทพธิดายามาคิดค้นขึ้นมาเองแหละ” เจ้าตัวอวด
วิชามารควักไส้หายเป็นเพียงความสามารรถเล็กน้อยธรรมดาเท่านั้น เพียงแค่เทพธิดายามาล้วงไส้ออกมา แล้วทำให้หนังหน้าท้องติดกันสนิทแนบ ตามปรกติคนจะต้องตายทันทีที่ไส้หาย แต่เพราะมนตราบทยังชีพ จะช่วยทำให้พลังวิญญาณของคนๆนั้น อยู่ติดกับสังขารได้โดยสายใยชีวิตไม่ขาดจากกัน
จิตดำมืดเพราะโมหะ โมหะคือความหลงมัวเมา ยึดและติดในอวิชชาและยึดมั่นถือมั่นในอัตตา แต่อัตตาเหล่านั้นมันเป็นเพียงแค่มายาภาพเท่านั้น สุดท้ายสูญเสีย
ศาสตร์แห่งการใช้มนตรา ที่จริงคือศาสตร์ชั้นสูงที่สามารถช่วยจิตวิญญาณให้หลุดพ้นจากอวิชชาได้เป็นลำดับขั้น นอกจากนั้นยังเป็นศิลป์ได้อีกด้วย ศิลปะชั้นสูงที่สามัญเพียงธรรมดาสำนึกของเหล่ามนุษย์สามารถกระทำได้ทุกคน แต่จะหาผู้ปฏิบัติได้จริงนั้นมีน้อยเต็มทน
เมื่อโลกแห่งคน จิตคนถูกครอบงำด้วยอวิชชาและโมหะ เมื่อนั้นจิตมารเข้าครอบงำ
ปีกสีดำยาวและใหญ่แข็งแกร่ง พาร่างสูงโปร่งระหงลอยลงมาจากเบื้องสูงลงสู่เบื้องต่ำ เทวะน้อยยืนนิ่ง ตัวตรง ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากัน มายาทอดตาทั่วบริเวณป่าช้าคนตายในโลกของมาร ณ. จุดที่เขาหรือเธอยืนอยู่ มีลักษณะเป็นเนินสูงนูนขึ้นมามากผิดปรกติ นั่นเป็นเพราะบริเวณแถวนี้ ซากสัตว์นอนตายทับถมจนสูงขึ้นมามากกว่าตรงบริเวณอื่น
มายาทำปากขมุบขมิบร่ายเวทบทเบื้องสูง
“เหล่าซากศพคนตายทั้งหลายโปรดบอกเราด้วยเถิด พวกท่านทิ้งสิ่งใดที่แท้จริง ตอนร่างกายอันไร้ความจีรังไซร้ จะหมดลมหายใจ ด้วยอำนาจแห่งเราเทวะผู้อยู่เหนือดวงวิญญาณของสัตว์มนุษย์ จะฟังคำบอกเล่าของพวกท่าน โปรดบอกเรามาเดี๋ยวนี้”
ครั้งนี้เวทมนตร์ไม่เหมือนกับทุกครั้ง เพราะมีพลังจิตอันเข้มแข็งพุ่งตรงมาขัดขวางไม่ให้มนตราบทนั้นสำแดงฤทธิ์เป็นผล
“ใครกันจะหวังเอาสิ่งใดจากซากศพเน่าๆพวกนี้ มันผู้นั้นต้องเป็นจอมเวทที่เสียสติไปแล้วแน่นอน” เสียงเล็กๆฟังดูกระหนุงกระหนิงดังแว่วขึ้นมา
ไม่นานนักเจ้าของเสียงคนนั้นก็เริ่มปรากฏตัวขึ้น มายาเห็นเป็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งเท่านั้น ผู้มองไม่ได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจ จะรู้สึกอย่างมากก็แค่แปลกใจนิดหน่อย ที่สถานที่แห่งนี้กลับปรากฎวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ เพราะจากการคาดเดาในใจเอาเอง เธอผู้นั้นควรเป็นวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ ไม่ใช่เป็นเพียงสัมภเวสี เทพหรือมาร
“เราชื่อดาลุกาห์ คุณชื่ออะไรหรือคะ” ดาลุกาห์ถาม
มายานึกสนใจในตัวเธอผู้นี้มากๆ ฟังจากคำพูดน่าจะเป็นวิญญาณมนุษย์
“เราชื่อมายา และเราก็อยากจะถามกลับว่า ดาลุกาห์พลัดหลงเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ไง”
“ที่นี่จะมีผีบ้าบอที่ไหนกระแดะหลงทางเข้ามาได้เล่า คุณน่าจะรู้ดีแก่ใจ ทะลึ่งถามออกมาได้”
เอ๊ะ! ผู้ฟังชักทะแม่ง ท่าทางแม่นี่จะเก่งกว่าผีแฮะ หรือว่าจะเป็นเทพเด็กๆ วิญญาณธาตุของผู้บำเพ็ญทางจิตมากๆก็เหมือนเทพ เทพศักดิ์สิทธิ์บางทีก็ดูคล้ายวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ก็มี
“นี่หนูดาลุกาห์จ๊ะ หนูเป็นใครมาจากไหน เเล้วเข้ามาอยู่ในสุสานคนตายแห่งนี้ได้ยังไง”


โดย : เชอรี่
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 1 ก.ย. ปี 2006 [ เวลา 22 : 8 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com