Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ยิ่งกว่า...คำพิพากษา (ตอนแรกค่ะ)

เรื่อง :

ยิ่งกว่า...คำพิพากษา

 (ตอนแรกค่ะ)

สุชาดา โมรา

โลกใบนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่สวรรค์ไม่มีตา ถึงปล่อยให้คนใจร้ายในคราบทหารลอยนวลอยู่เช่นนี้ บางทีฉันว่าคน ๆ นี้ควรที่จะลาออกจากการเป็นทหารเสียมากกว่าที่จะทำให้รั้วสีเขียวต้องแปดเปื้อนความเลวทรามนี้… ทหารต้องมีความกล้าหาญเด็ดเดี่ยว ต้องมีสัจจะและที่สำคัญคือความเป็นลูกผู้ชาย แต่คุณรู้ไหมว่ามีใครบางคนแฝงมากับคราบทหารและล่อลวงผู้หญิงมานักต่อนักแล้ว และที่สำคัญเขาเป็นพวกกล้าทำและไม่กล้ายอมรับในสิ่งที่เขาทำ ซึ่งนั่นแสดงถึงความไม่เป็นสุภาพชน หรือสุภาพบุรุษเลยสักนิด และคุณเคยรู้ไหมว่าคนแบบนี้ยังมีบนผืนแผ่นดินนี้…
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วและไม่อาจที่จะย้อนเวลากลับมาได้ แต่รู้ไหมว่าใครบางคนยังคงจมอยู่กับความหลังที่ไม่อาจจะลืมได้ ภาพต่าง ๆ ยังคงอยู่ในสมองและไม่สามารถจะลบมันออกไปได้ ถึงแม้ว่าจะพยายามลบภาพเหล่านั้นออกไปก็ตาม แต่ภาพต่าง ๆ ก็ยังคงวนเวียนกลับเข้ามาในมโนสำนึกอยู่อย่างนั้นตลอดเวลา…
หญิงสาวที่หน้าตาสดใสร่าเริงอยู่ตลอดเวลา เธอเป็นนักเขียนแนวรุ่งที่กำลังโด่งดังเพราะผลงานของเธอเป็นที่ยอมรับในวงสังคม เธอแฉชีวิตของผู้คนที่อยู่ในสังคม แฉเรื่องราวบางอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างผู้หญิงกับผู้ชาย ซึ่งเธอเห็นว่ามันไม่ยุติธรรมสำหรับใครคนหนึ่งที่ตกอยู่ในวังวนของคำพิพากษาจากสังคม โดยเฉพาะกับตัวเธอเอง…
ในขณะที่ไปรับวุฒิที่มหาวิทยาลัยจู่ ๆ ก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหา และคว้ามือของเธอทันที…
“อุ๊ย!!!” ละดาร้องด้วยความตกใจ
“ขอโทษย่ะ…แหม…ยัยหน้าบึ้ง แอนด์ หน้าทะเล้น มาทำอะไรที่นี่ย๊ะ” เขาเอ่ยด้วยท่าทางดีอกดีใจ และสายตาที่มีเล่ห์กลอยู่นิด ๆ
“ทำมาเป็นกระแนะกระแหนฉันนะ…ยัยแมนตี้” เธอเอ่ย “ฉันมารับวุฒิน่ะ แล้วเธอล่ะ มาทำอะไรไม่ทราบย๊ะ แม่นางมี่แตน แมนตี้” เธอเอ่ย
“ฉันเหรอ ก็มาทำเรื่องเรียนต่อน่ะสิ ตอนนี้ฉันทำงานเป็นครู แต่ยังไม่มีวุฒิบัตรครู หล่อนก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าเอกเราน่ะมัน ศศ.บ ไม่ใช่ ค.บ. ซะหน่อย… ถ้าอยากเป็นครูก็ต้องเรียนเพิ่มอีก 16 หน่วยกิต…จริงมะ จริงมะ”
แมนตี้พูดอย่างนี้ทุกทีจนกลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวไปแล้ว ฉันเองยังนึกขำอยู่เสมอ ๆ ว่า จริงมะ จริงมะ หรือ จริงป๊ะล่ะ อะฮิ อะฮิ… ซึ่งรู้สึกว่ามุกขำ ๆ ของเขาแต่ละคำทำให้เราขำทุกทีเลย หากเอกภาษาไทยอย่างเราขาดแม่นางแมนตี้คนนี้ก็คงจะไม่มีสีสันละมั้ง…
“คุณละดา ม่วงทิวา…คุณละดา ม่วงทิวา” เสียงเจ้าหน้าที่เรียก
“นี่…ใจลอยอยู่ได้…เขาเรียกเธอแล้วละ” แมนตี้เอ่ย
“เหรอ” ฉันถึงกับสะดุ้งสุดตัวแล้วก็เดินไปรับซองเอกสารนั้นมาทันที…ในที่สุดฉันก็เรียนจบจนได้ ภายในระยะเวลา 4 เดือนที่ผ่านมา ฉันจบแล้วเหรอเนี่ย…!!!
“เออ…ได้วุฒิแล้วคิดจะทำอะไรต่อไปล่ะ ได้ข่าวว่าหล่อนจะไปต่อโทสิ้นปีนี้เหรอ”
“อืม…แต่ช่วงนี้เราก็มีร้านสเต็กนี่ อีกอย่างเราก็มีรายได้พิเศษจากการสอนยูโดที่รบพิเศษในฐานะครูฝึก แล้วจะให้ฉันทำอะไรได้อีกล่ะ” ละดาเอ่ย
“ได้สิย๊ะ…ก็มาเรียนเพิ่มอีก 16 หน่วยกิตด้วยกันไง จะได้มีวุฒิเพิ่มอีกตัวไงล่ะ…จริงป๊ะล่ะ อะฮิ อะฮิ…” เขาเอ่ยพร้อมกับเอาหัวไหล่มากระแซะตัวละดานิด ๆ “ฉันว่านะ หัวดีอย่างหล่อนน่ะเรียนไว้ก็ไม่เสียหลายนี่นา หล่อนก็เคยเป็นครูมาก่อนไม่ใช่เหรอ… มาเรียนด้วยกันเถอะนะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่มีเพื่อนนะ แต่เมื่อมหาลัยเปิดโอกาสก็เรียน ๆ ไปเถอะ เอาไปประดับฝาบ้านเล่น ๆ ก็ยังดี”
คำพูดเชื้อชวนของเขาทำให้ฉันตระหนักอยู่ตลอดเวลาว่าจะเอาดีทางด้านไหนกันดีนะ ตอนนี้ก็รับราชการทหาร ช่วงเย็นก็ทำร้านสเต็ก ก็ให้ลูกจ้างดูแล ดึก ๆ ก็เขียนนิยาย ถ้าเกิดเสาร์-อาทิตย์นั้นว่างเราก็น่าจะลองเรียนดูนะ เผื่ออนาคตจะไปเป็นครู…อืม…เข้าท่าดีนะ
“ตกลง ฉันจะไปซื้อใบสมัครก่อนนะ เดี๋ยวมา…” ละดาเอ่ยหลังจากที่ยืนคิดอยู่ครูหนึ่ง เมื่อซื้อใบสมัครมาแล้วทั้งคู่ก็รีบเขียนใบสมัครและยื่นเอกสารทันที เจ้าหน้าที่จึงให้ไปเสียค่าลงทะเบียนที่ฝ่ายการเงินโดยด่วนเพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายของการรับสมัครแล้ว
หลังจากที่ได้เข้าไปเรียนก็พบเพื่อนมากหน้าหลายตา บางคนก็ยังเรียนไม่จบแล้วก็มาเรียนเพิ่มเติม บางคนก็ทำงานแล้ว ซึ่งละดาเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่เจียดเวลาของตัวเองมานั่งเรียนกับคนอื่นเขา เพื่อให้ลืมเรื่องราวบางอย่างในหัวใจ
“อั่นแน่…นั่งเขียนอะไรอยู่ย๊ะแม่ละดาหน้างอ” แมนตี้เอ่ย
“ไม่ได้หน้างอซะหน่อย” หล่อนเอ่ยเถียง
“ไม่หน้างอและอะไร…ตั้งแต่ตอนที่หล่อนอกหักฉันก็รู้สึกว่าหล่อนจะไม่ค่อยพูดค่อยจากับใคร หรือว่าหล่อนลืมเขาไม่ได้หือ…อะไรกันนี่ก็ปาเข้าไปเกือบปีแล้วนะยัยต๊อง!!! จริงมะ จริงมะ”
มันก็จริงของเขานะ ฉันลืมผู้ชายคนนั้นไม่ได้จริง ๆ เพราะเขาได้สร้างตราบาปไว้ให้กับเราอย่างสุดซึ้งจริง ๆ…
…………………………………..
ฉันนั่งเขียนไดอารี่ทุกวัน แต่การเขียนไดอารี่ก็หาได้คลายความเศร้าให้กับฉันได้ ฉันยังคงคิดถึงเรื่องราวเก่า ๆ ที่มันยังคงรุมเร้าในจิตใจอยู่เสมอ ให้ตายสิโรบิ้น นอกจากฉันจะคิดถึงเขาคนนั้นแล้ว ฉันยังคิดถึงแฟนของเขาด้วย…
ละดาเริ่มลงประกาศตามหาเพื่อนบนหน้าเว็ปไซค์อย่างมีความหวัง เพราะคิดว่าต้องมีคนเข้ามาอ่านเป็นแน่…
ฉันมาตามหาเพื่อนค่ะ!!!
มะกรูด/โมโกะ…เพื่อนที่ดีที่สุดในโลก
ละดา ม่านทิวา
เรื่องนี้ถ้าทุก ๆ ท่านอ่านก็คงจะคิดว่านี่คือนิยาย แต่จริง ๆ แล้วมันคือเรื่องจริงที่ปรากฏในชีวิต ๆ หนึ่ง… ฉันมาตามหาเพื่อนสาวของฉันค่ะ เธอชื่อเล่นว่ามะกรูด เป็นชาวอุดรธานี ฉันไม่รู้จักชื่อจริงของเธอเลย และมันคงจะดูโง่มากสำหรับเพื่อนที่ไม่มีข้อมูลหลักเกี่ยวกับเพื่อนเลย ใช่ค่ะ…ฉันมันคนไม่รอบคอบ ไม่เคยมีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับใครเลยสักอย่าง แม้แต่เบอร์โทรของเธอฉันก็จำไม่ได้
ฉันรู้จักกับมะกรูดเมื่อราว ๆ เดือนพฤศจิกายน 2548 เหตุเพราะบังเอิญที่เราคบผู้ชายคนเดียวกัน แล้วในที่สุดก็ตัดสินใจเป็นเพื่อนกัน… ขณะนั้นฉันสอนอยู่ที่โรงเรียนเทศบาลแห่งหนึ่งในอำเภอแก่งคอย สระบุรี ตัวฉันเองก็เป็นคนลพบุรี… ส่วนสาวนิสัยดีที่ฉันไม่เคยได้พบหน้าเลยคนนี้เธอเป็นคนอุดรธานี มีแฟนเป็นทหารชื่อต้น อยู่ ร.19 พัน 3 ค่ายสุรสีห์ จ.กาญจนบุรี หรือ ส.ต.อนุสรณ์ แสนสมโภชน์ นั่นเอง มะกรูดอยู่ในเขตอำเภอเมือง ต.หมากแข้ง หากใครรู้จักผู้หญิงคนนี้ให้ช่วยติดต่อมาด้วยนะคะ เพราะคงไม่มีผู้หญิงที่ไหนชื่อมะกรูดอีกแน่ ๆ ( ฉันเชื่อว่าอย่างนั้น ) มะกรูดหรืออีกนัยหนึ่งคือโมโกะ… ช่วยตามให้ทีนะคะ
ถ้ามะกรูดได้อ่านเรื่องราวต่อไปนี้ มะกรูดคงจะจำได้ว่าผู้หญิงที่เราเอ่ยถึงนั้นเป็นใคร… ก่อนอื่นเราต้องขอบอกไว้ก่อนเลยว่าโทรศัพท์เราหาย เราไม่สามารถติดต่อใครได้ มิหนำซ้ำผู้ที่นำโทรศัพท์เราไปนั้นยังจะใช้เบอร์ของเราอย่างหน้าตาเฉย เมื่อเราไปปิดเบอร์ก็ไม่สามารถที่จะปิดเบอร์ได้เนื่องจากพนักงานออร์เรนท์คนหนึ่งบอกว่าระบบเติมเงินนั้นจะตัดไปเองเมื่อไม่มีคนใช้ แต่ว่ามันมีคนใช้นี่นา เบอร์นั้นก็คือ 0 6744 3026 ซึ่งเป็นเบอร์ที่เราใช้อยู่ประจำอย่างที่ทุกคนรู้กันดีว่านักเขียนคนนี้นำเบอร์โทรศัพท์วางบนหน้าเว็ปไซค์ทุกเว็ปเพื่อให้ทุกคนติดต่อมาตินิยายของตัวเอง หรือมาฟังเรื่องย่อนิยายแทนการอ่านฟรี
มะกรูดเพื่อนรัก เราจะไม่อ้อมค้อมเลยนะ ถ้าใครเป็นเพื่อนหรือรู้จักกับมะกรูดให้เข้ามาโพสต์ข้อความบนเว็ปด้วย แล้วเราจะให้เบอร์โทรเบอร์ใหม่ไป…
นี่คือเรื่องที่เราคุยกับมะกรูด…หวังว่าเธอคงจำได้นะ
ครั้งหนึ่งมีผู้หญิงคนหนึ่งคบกับชายคนหนึ่งมานานเป็นระยะเวลา 5-6 เดือน ความสัมพันธ์ทั้งเขาและเธอลึกซึ้งเสียยิ่งกว่าคำบรรยาย วันหนึ่งผู้หญิงคนนี้เกิดแท้งขึ้นมาโดยที่ไม่ทราบมาก่อนว่าตนเองตั้งท้อง เกิดเป็นความทุกข์ระทมในจิตใจ มิหนำซ้ำชายอันเป็นที่รักก็เริ่มจะตีจากเสียอีก… หล่อนเริ่มจะคิดอะไรต่อมิอะไรได้ จึงนั่งทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น สรุปได้ว่าชายคนนั้นหลอกเธอมากมายหลายเรื่อง คราวนี้เป็นทีแก้เผ็ดในเรื่องนี้บ้างละ หล่อนจึงพยายามล้วงความจริงจากชายคนนั้นว่ามีคนอื่นนอกเหนือจากเธอหรือไม่ ไม่ว่าจะใช้วิธีใดเขาก็ไม่ตอบจนกระทั่งวินาทีสุดท้ายที่หล่อนได้นำเรื่องจริงมาพูด แต่นั่นก็แค่ส่วนเดียวเท่านั้น หล่อนบอกเขาว่าหล่อนท้องจะให้ทำยังไง เขาจะสารภาพไหม…ในที่สุดเขาก็บอกว่าเขาจะสารภาพ แล้วเขาก็บอกว่าเขามีผู้หญิงหลายคน ทั้งน้องจ้าเอย อะไรต่อมิอะไรเอย และหล่อนก็เป็นคนของเขาคนที่ 3 ซึ่งสร้างความเจ็บแค้นให้หล่อนมาก มิหนำซ้ำเขายังบอกว่าให้เอาเด็กออก ถ้าเอาออกแล้วเขาจะเลิกกับผู้หญิงทุกคนและเลือกที่จะคบหล่อนคนเดียว เป็นสิ่งที่ทำให้หล่อนตระหนักได้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้ดีอย่างที่หล่อนคิด แต่ด้วยความรักหล่อนก็สารภาพไปว่าจริง ๆ แล้วหล่อนแท้งไปแล้วละ แท้งก่อนหน้านี้ไปเกือบ 2 เดือนแล้ว ในที่สุดเขาก็ขอเลิกกับเธอเพียงเพราะคิดว่าผู้หญิงคนนี้สร้างเรื่องที่จะมาจับเขา หญิงสาวทำใจกับเรื่องนี้ไม่ได้ เธอปวดร้าวในหัวใจยิ่งนัก เธอจึงตัดสินใจในทางมืดหันมากินยาฆ่าตัวตายแต่ไม่สำเร็จ… เมื่อนรกไม่เปิดรับคนอย่างเธอ เธอจึงคิดที่จะมีชีวิตอยู่ต่ออย่างคนท้อแท้ แต่ก็จะพยายามสู้ชีวิตให้ถึงที่สุด เธอจึงหันมาบ้างาน ไม่เป็นอันกินอันนอน นอกจากจะบ้างานแล้ว เธอยังจะเปิดร้านอาหารอีก… เธอรู้ตัวว่าชีวิตนี้ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้ลืมเขาคนนั้น แต่ด้วยความรักเธอจึงนำชื่อที่เธอคุ้นเคยมาตั้งเป็นชื่อร้านอาหาร ร้านนี้ขายดิบขายดีถึงขั้นเปิดเฟรนชาย จดลิขสิทธิ์เป็นทรัพย์สินทางปัญญา…
มะกรูดเป็นหญิงสาวที่เคยคุยกับผู้หญิงคนนี้ เป็นที่ปรึกษาที่ดีคนหนึ่ง เราเองก็ซึ้งในน้ำใจของเธอมาก ๆ เธอเป็นคนดีจริง ๆ…ปีนี้เธออายุ 23 ปี เพิ่งจะจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งใน จ.อุดรธานี เธอเรียนเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์… พ่อแม่ทำงานในกรุงเทพฯ เธออยู่บ้านเช่าใน ต.หมากแข้ง อ.เมือง จ.อุดรธานี แฟนของเธอมักจะเรียกเธอว่า “โม” เนื่องจากมากจากคำว่า “โมโกะ” เมื่อก่อนเธอใช้เบอร์ 0 1592 2717 ( แต่เบอร์ใหม่นั้นเราจำไม่ได้ อีกอย่างมันก็สูญหายไปพร้อมกับโทรศัพท์ของเราด้วย ) เธอมีแฟนชื่อต้น หรือ ส.ต.อนุสรณ์ แสนสมโภชน์ เหล่าแพทย์ ขณะนี้ประจำอยู่ ร.19 พัน 3 ค่ายสุรสีห์ จ.กาญจนบุรี ใครรู้จักกับมะกรูดช่วยติดต่อมาทางเว็ปด้วยค่ะ แล้วทิ้งเบอร์โทรไว้ด้วยดิฉันจะติดต่อกลับไป เพราะมะกรูดเป็นเพื่อนที่สำคัญคนหนึ่งของฉันมาก ฉันจะเสียเพื่อนดี ๆ อย่างนี้ไม่ได้ และขอความกรุณาเพื่อน ๆ นะคะว่าอย่าเห็นเรื่องนี้เป็นสิ่งล้อเล่นและมาแอบอ้าง เพราะดิฉันจำเสียงของมะกรูดได้ และถ้าเป็นมะกรูดจริง ๆ เธอจะสามารถรู้ได้ว่าเรื่องของผู้หญิงข้างต้นนั้นมีจุดที่ขาดสาระสำคัญอะไรไป และมีอะไรบ้างที่ฉันบอกไม่ครบหรือบิดเบือนจากความเป็นจริงในส่วนไหน… ดิฉันมาตามหาเพื่อนจริง ๆ ค่ะ ขอความกรุณาด้วยนะคะ…
มะกรูดเพื่อนที่ดีที่สุดในโลกของฉัน ถ้าได้รับรู้เรื่องของฉันแล้วให้ติดต่อกลับมาด้วยนะ จะรอจ่ะ ที่เบอร์ 0 9512 3076 ขอสายละดานะ เพราะนี่เป็นเบอร์เลขาของเราเอง และถ้าใช่มะกรูดจริง ๆ เราจะติดต่อกลับไปด้วยเบอร์โทรของเราเอง…
หวังว่าสวรรค์คงมีตาช่วยเหลือให้เราได้คุยกันอีก ชีวิตของเราจะขาดเพื่อนที่ดีอย่างเธอไปไม่ได้ หวังว่าถ้ามะกรูดได้อ่านมะกรูดคงเข้าใจนะ…
จาก ละดา
………………………1………………………
โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ...ขอขอบคุณค่ะที่ติดตามผลงานมาโดยตลอด

โดย : สุชาดา โมรา
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 4 ก.ย. ปี 2006 [ เวลา 12 : 59 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com