Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ความรัก ความหวัง กำลังใจ กับสุดท้ายของชีวิตคือ ความตาย ตอน ปริญญาของแม่

เรื่อง :

ความรัก ความหวัง กำลังใจ กับสุดท้ายของชีวิตคือ ความตาย

ตอน

ปริญญาของแม่

ตั้งแต่เล็กจนโตฉันจำได้เสมอว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งคอยดูแลให้คำแนะนำ ให้ความรักเอื้ออาทร ช่วยเหลือ ดูแลและปกป้องเรายามที่เรามีภัย ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เธอฉันรู้สึกว่ามีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เธอเป็นทั้งเพื่อนเวลาที่เหงา เธอคอยซับน้ำตาให้เราเวลาที่เราเสียใจมีทุกข์ คอยชี้ทางสว่างให้เวลาที่เรามีปัญหา ฉันเคยเสียใจและผิดหวังมากที่สุดในชีวิตเคยก้าวพลาดล้มลง บางครั้งแทบหมดแรงที่จะลุกขึ้นมาสู้ต่อ แต่ทุกครั้งที่ฉันพยายามที่จะลุกขึ้นฉันก็จะมองเห็นเธอเป็นคนแรก เธออยู่ ข้างๆฉันและคอยประคับประคองฉันเสมอ เธอคือสายฝนที่ชุ่มฉ่ำในยามที่เราทุกข์ร้อนใจ ฉันจำได้เมื่อฉันเรียนปีหนึ่งฉันเสียใจมากที่สุดในชีวิตที่ต้องบอกว่าอย่างนั้นเพราอะไร ในชีวิตฉันไม่เคยพบกับอุปสรรคใดๆไม่ว่าจะการเรียน การใช้ชีวิตของฉันเพราะว่าฉันมีคนที่คอยให้กำลังใจและประคับประคองมาโดยตลอด หลังจากที่ได้จากบ้านมาซึ่งอยู่ต่างจังหวัด ฉันก็ไม่ได้อยู่กับแม่อีกแล้วทุกอย่างในชีวิตฉันจะต้องเผชิญกับมันด้วยตัวเอง แล้ววันหนึ่งฉันก็พลาดล้มลงโดยไม่น่าที่จะให้อภัยถามว่าปัญหานั้นใหญ่ไหมสำหรับบางคนมันอาจจะไม่ใหญ่นักแต่สำหรับฉันมันรู้สึกแย่เอาเสียมากๆ สิ่งแรกที่ฉันทำคือกลับบ้านไปหาแม่ของฉันน่าแปลกที่บ้านถือเป็นที่พักพิงใจที่ดีที่สุดเพราะว่าที่นั่นมีแต่ความรักและความอบอุ่นไม่ว่าจะเจอปัญหาหรือทุกร้อนมาจากที่ไหน แต่เมื่อไปถึงบ้านก็กลับลืมไปเกือบหมดสิ้น มันเหมือนมีอะไรที่คอยมาเติมเต็มในส่วนที่มันขาดหายเหมือนกับเราได้มาชาร์แบตได้พลังกลับคืนไป ครั้งนั้นก็เหมือนกันฉันได้กำลังใจจากแม่ผู้เป็นที่รักที่สุด แม่จะคอยสอนฉันเสมอว่า “คนเรานะเกิดมาต้องต่อสู้ไม่ว่าจะมีปัญหาและอุปสรรคใดๆก็ตาม ต้องมีความพยายามและความอดทนแล้วเราก็จะสามารถผ่านมันพ้นไปได้ ถ้าเราหันกลับไปมองมันเมื่อเวลาผ่านไปเราก็จะพบว่าอุปสรรคนี่แหล่ะที่มันเป็นตัวที่ทำให้เรารู้รสชาดของคำว่าชัยชนะ ว่ามันมีความสุขมากเพียงไหน “ ฉันยังคำแนะนำของแม่เสมอ ฉันมีกำลังใจที่จะกลับมาสู้ต่อ และในที่สุดวันที่มีแม่ของฉันตั้งตารอคอยก็มาถึงเป็นวันที่ฉันสำเร็จการศึกษาวันที่ฉันได้รับพระราชทานปริญญาบัตรจากสมเด็จพระเทพฯ แม่มาร่วมพิธีรับปริญญากับฉันด้วยฉันเห็นรอยยิ้มและคราบน้ำตาแสดงความตื้นตันใจของแม่ที่เห็นฉันประสบความสำเร็จในอีกก้าวหนึ่ง ของชีวิต แม่ยื่นซองการ์ดอวยพรแสดงความยินดี ซึ่งแม่เขียนเองกับมือ ยื่นให้ฉันข้อความในนั้นบอกว่า “ แม่ภูมิใจในตัวลูกมากที่สุดหลังจากที่ลูกได้เจอปัญหาและอุปสรรคลูกได้ผ่านมันมาด้วยความเข้มเข็งแม่ขออวยพรให้ลูกประสบความสำเร็จในชีวิต และในก้าวต่อๆไปที่ลูกจะเดินขอให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แม่รักลูกและภูมิใจในตัวลูกมากที่สุดเลย รักมากจาก แม่” ฉันหันกลับไปกอดและหอมแก้มแม่น้ำตามันไหลเป็นสายชนิดที่พยายามกั้นแล้วแต่จนใจไม่สามารถกั้นเอาไว้ได้น้ำตามันไหลพรั่งพรูออกมาด้วยความตื้นตันใจ ฉันบอกกับแม่ฉันว่าแม่เชื่อไหมที่หนูมีวันนี้มาได้เพราะว่าแม่ต่างหากเพราะแม่คือทุกสิ่งทุกอย่าที่ฉันมีรางวัลที่หนูได้รับมาวันนี้จริงๆแล้วมันไม่ใช่ของหนูแต่มันเป็นรางวัลของแม่ต่างหาก แม้ว่าแม่จะไม่เคยได้รับปริญญามาก่อนเลยในชีวิตแต่ปริญญาที่ลูกได้รับก็คือปริญญาของแม่ ที่แม่ภูมิใจ


โดย : คาร่า
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 6 ก.ย. ปี 2006 [ เวลา 12 : 21 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com