Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> สิ่งที่กัดกร่อนหัวใจ

เรื่อง :

สิ่งที่กัดกร่อนหัวใจ

สิ่งที่คอยกัดกร่อนหัวใจของคนเรามากที่สุดก็คือ...
ความรู้สึกที่เหมือนกันตัวเองถูกทิ้งไว้ให้อยู่เพียงลำพังคนเดียว
ทั้ง ๆ ที่มีผู้คนมากมายรายล้อมอยู่ มันน่าทุเรศใช่ไหมล่ะ
พอคิดว่าจะลองเข้มแข็งดูอีกสักครั้งมันก็ทำไม่ได้ ฉันนี่ไม่เข้มแข็ง เลยสักนิด
บ้าชะมัด...
เพราะฉะนั้นที่ผ่านมาก็ปิดหัวใจตัวเองมาตลอด
ไม่อยากให้ใครเข้าไปสู่ส่วนลึกของหัวใจ ว่าตัวเองอ่อนแอแค่ไหน
...ทำเป็นไม่แคร์ต่อสิ่งต่าง ๆ รอบตัวมาตลอด
ใครคนหนึ่งเคยบอกให้ฉันลองเปิดใจ
...ฉันก็เปิดแล้วไง แต่ก็ยังคงรูปแบบเดิม ๆ คือ แค่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
ปิดหัวใจตัวเองอีกสักครั้งจะดีไหมนะ....
แต่ที่เป็นอยู่ถึงไม่ใช่ก็ใกล้เคียง ยังคงไม่มีใครมาดูในห้องใจเช่นเคย
ไม่ว่าจะร่ำร้องเรียกหาสักแค่ไหน จะตะโกนออกมากึกก้องไปถึงท้องฟ้าแค่ไหน
นี่...ฉันกำลังหวังอะไรอยู่นะ
การสนองตอบที่เงียบงัน...ใช่...สิ่งที่ได้มาก็แค่เท่านั้น
บางทีฉันไม่ควรจะทำอะไรด้วยซ้ำ...คนที่เข้าใจฉันมากที่สุดก็คงจะหนีไม่พ้นตัวเองนั่นล่ะ
หรืออาจจะไม่ก็ได้ แม้แต่ตัวเองบางทีก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
แล้วไอ้ที่จะหวังให้คนอื่นมาเข้าใจน่ะเหรอ อีก1000ชาติก็คงหาไม่เจอหรอก
ถึงบางทีจะมีโอกาสเจอกับคนที่รู้สึกเหมือนฉันก็เถอะ...
สุดท้ายแล้วก็ไม่สามารถเข้าถึงหัวใจกันและกันได้ทั้งนั้น
การปลดปล่อยที่บ้าระห่ำ ที่ทำให้ใครต่อใครรับไม่ได้...
นั่นอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เข้าถึงใจได้ยากก็ได้
โถ้...เว้ย...ชักสับสนกับสิ่งที่ตัวเองเขียนแล้วนะนี่
ไม่รู้จะทำยังไงกับตัวเหมือนกัน...
"ไม่มีใครเป็นไปได้อย่างใจเราหรอกนะ"
ความจริงก็เข้าใจในสิ่งที่แม่พูดอยู่หรอก...แต่ว่า...แต่ว่า...
มันน่าหงุดหงิดนี่...พอมีใครมาทำให้รำคาญใจก็ตะโกนด่าใส่อยู่เรื่อย
ยับยั้งช่างใจตัวเองไม่ได้ทุกที...
ถ้าไม่ทำหน้าบึ่ง ก็ต่อว่าไปซึ่ง ๆ หน้ากับไอ้บ้าพวกนั้นทุกที
คิดว่าช่วงนั้นถ้ามีอาวุธอยู่ในมือล่ะก็
ก็คงจะฆ่าไอ้คน ๆ นั้นที่มาทำให้รำคาญใจแหลกไม่มีชิ้นดีไปแล้วล่ะ
แต่นั่นมันก็เป็นแค่ความคิดโง่ ๆ ของฉันเท่านั้น
ในความเป็นจริงฉันไม่ได้กล้าหาญขนาดจะไปฆ่าใครได้หรอก...
อย่างมากก็แค่จินตนาการเท่านั้นล่ะ
เมื่อไรนะ ตัวเองถึงจะหยุดความวิปริตทางจิตใจตัวเองไปได้ก็ไม่รู้
คิดว่าคงไม่มีวันหรอก...ความบ้าบอก็ยังอยู่ตลอดไป
ความสวยงามที่ฉาบฉวยไปด้วยความโสมมข้างในใจ มันหยุดยั้งได้ยากจริง ๆ
เอาเถอะ...ไหน ๆ ก็ใช้ชีวิตอย่างนี้มาตั้งนานแล้วนี่นะ
ช่วยไม่ได้จริง ๆ
ก็คงพบเจอกับเรื่องงี่เง่าที่เกิดขึ้นรอบข้างตัวเองพาลหงุดหงิดรำคาญใจเสมอนั่นล่ะ...
คนสำคัญน่ะหรอ...คนที่จะให้ความสำคัญกับฉันน่ะหรอ
คนๆนั้นคงไม่มีหรอก...
ไม่มีใครสามารถตอบสนองความบ้าของฉันได้สักคน
ดังนั้นฉันถึงเก็บตัวเองในมุมเงียบ ๆ ...ภายใต้หน้ากากที่ชื่อว่า "รอยยิ้ม"
ฉันยิ้ม ฉันหัวเราะ แต่ข้างในกลับรู้สึกอ้างว้าง
คำถามมากมายเกิดขึ้น...มันเป็นคำถามที่ไม่สามารถหาคำตอบได้
"ฉันกำลังรอคอยอะไรกันแน่นะ"
"ฉันกำลังทำอะไรอยู่นี่"
มันบ้าใช่ไหม ที่คิดแบบนั้น
แต่ก็ไม่โทษใครหรอก
ต้องโทษตัวเองที่เปลี่ยนแปลงนิสัยตัวเองไม่ได้
ทั้งขี้ขลาด...ทั้งหวาดกลัว
กลัวที่จะเจอใคร จนเสียโอกาสมาก็หลายครั้ง...
ฉันนี่ไม่ได้เรื่องเลยนะ...จริงๆ
เวลาที่ทุกข์ที่สุด ก็แค่อยากมีใครสักคนตบบ่าเบาๆ ...
ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น แค่อยู่ข้างกันแค่นั้นก็พอ...
แค่นั้น...ก็พอแล้ว
ไม่ต้องถาม เพราะพอตั้งสติได้ฉันจะเล่าให้ฟังเอง
แต่ในความเป็นจริง...เวลาแบบนั้น ฉันกลับยืนอยู่หน้ากระจกคนเดียว
จ้องมองตัวเองจากหน้ากระจก
จ้องมองความทุเรศของตัวเอง...นึกแค้นใจอยู่คนเดียว
แค้นใจตัวเองที่เป็นแบบนี้ แค้นใจคนอื่นที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้
ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้อีกแล้ว
คุณผู้อ่าน ...พออ่านแล้วอย่าสงสารหรือเวทนาฉันเลย
เพราะนั่นมันจะยิ่งทำให้ฉันแย่ลงไปอีก
พอแล้ว...พอกันที...
จะไม่รอคอยอีกแล้ว จะไม่รอคอยคนที่จะให้ความสำคัญกับฉันอีกแล้ว
มันเสียเวลาเปล่า...ป่วยการที่จะคิด
จะทำอย่างที่อยากทำดีกว่า...
ไม่ฟังใครทั้งนั้นว่าสิ่งที่ฉันทำมันจะดูดี หรือไร้แก่นสารสาระแค่ไหน
มีแต่คนชอบบอกว่าฉันคิดแบบเด็ก ๆ อยู่เรื่อย
ใช่...แล้วจะทำไม...
มีความคิดแบบนั้นตำรวจจะมาจับหรอ
พอแล้ว...
แค่มีความสุขที่ได้ทำก็พอ
จะไม่บอกใครแล้วว่าจะทำอะไร
จะไม่พูดกับใครแล้วว่ากลุ้มใจเรื่องอะไร
พอแล้ว...พอดีกว่า
จะไม่ตั้งคำถามกับตัวเองอีกแล้ว...มันงี่เง่าเกินไป
.............................................................
............................................................
แต่ว่า.....ฉันจะทำได้สักกี่น้ำกันนะ
ช่างเถอะ...แค่ไหนก็แค่นั้น
....................................................................
.....................................................................ล่ะ
เพราะนั่นก็คือสิ่งที่ฉันเป็น...นั่นคือตัวฉันเอง...
เป็นสิ่งที่ฉันต้องยอมรับโดยดุษฎี...จริงไหม
...มันเปลี่ยนแปลงได้ยากซะด้วยสินะ



โดย : สายลมเเห่งอิสระ
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 13 ก.ย. ปี 2006 [ เวลา 17 : 45 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com