Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>>  ชีวิต..เพียงคิด..สกิดเอง(1)

เรื่อง :

ชีวิต..เพียงคิด..สกิดเอง

(1)

"อย่าหลบอยู่กับความหลัง..แต่จงเริ่มต้นอีกครั้งด้วยความกล้า"
เสียงแผ่วเบาหลายๆรอบที่เด็กผู้หญิงคนนึงกำลังท่องๆๆซ้ำๆเพื่อเตือนสติตัวเอง
ตอนนี้เธอสติแตกเอามากๆ เมื่อรู้ว่าคนรักที่แสนดีของเขาจะไม่มีอีกต่อไปแล้ว
...ในช่วง 1 อาทิตย์ที่ผ่านมา(นานเอาการ) ฉันต้องนั่งทำใจกับเรื่องบ้าๆ ต้องเศร้าใจกับมันอยู่นานมาก
และหลังจากที่เสียน้ำตาไปเกือบกะละมัง.. ฉันก็รู้แล้วว่าสลัดมันท้งไปซะ เรานี่ไร้สาระจริงๆ
อีกไม่กี่เดือน ก็ต้องไปรบ เอ๊ย..ไปเอ็นสะท้าน(เอนทรานซ์)นี่หน่า...ถ้าเราไม่อ่านหนังสือ เอ็นไม่ติด
คงแย่แน่ๆ.. มันช่างเป็นอะไรที่แสนเศร้า บางครั้งถึงกับให้กำลังใจตัวเองด้วยการพูดว่า..เรามันราศีตุลย์
อาภัพรักนี่หน่า..ช่างเหอะ..อย่าไปคิดมาก ทั้งๆที่มันคงไม่ใวถีทางที่ฉันจะนำมาคิด
...อกหัก มันทำให้ฉันเอ็นติดในคณะและมหาวิทยาลัยที่ฉันตั้งเป้า ^-* เพราะไม่อยากทำให้ใจฟุ้งซ่าน
เลยต้องนั่งอ่านแบบเอาเป็นเอาตาย...
อะฮ้า...ฝนตกไม่กลัว ฟ้าร้องไม่หวั่น แต่เวลาที่ผ่านไปวันๆ กลัวกลับไปเศร้าใจกับเรื่องที่ควรจบ
เมื่อฉันเอ็นติด เข้ามาใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัย ฉันจึงรู้ว่ามีอะไรให้เราทำและค้นหาอีกเยอะ
และฉันเข้าใจแล้วว่า ฉันต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้ ในทางที่ยาวไกลข้างหน้า
ฉันเป็นลูกคนโต ของแม่ มีน้องที่น่ารักอ้วนท้วนคนหนึ่ง มีสัตว์เลี้ยงมากมายที่ฉันรัก
มีความฝันที่ฉันต้องคว้าเอามันมาแนบกอด และฉันก็คิดว่าหลายๆคนคงมีสิ่งที่ดีๆในชีวิตเหมือนกันซิน่า
ถึงแม้ฉันจะไม่มีญาติที่แสนดีและเข้าใจเหมือนเพื่อนๆ
ไม่มีพ่อที่คอยอยู่ข้างฉันทุกฝีก้าว
แต่ฉันก็มีกำลังใจตัวฉันเองนี่แหละ..ฉันคือความหวังหมู่บ้านเลยนะเนี่ย..โอ้ว
ความรักในช่วงวัยรุ่นที่ ผ่านมา และ ผ่านไป ช่างเป็นอะไรที่สร้างเสริมประสบการณ์ชีวิต
สิ่งที่ฉันผ่านพบเจอมา มันหนักหนามากมายเหลือเกิน เชื่อมั๊ยล่ะ
แต่ฉันก็ผ่านมาได้..แค่เพียงฉันคิด แล้วให้มันสะกิดใจหน่อย
ทุกอย่างมันก็กระตุ้นให้ร่างกายพาตัวก้าวย่างไปถูกทางอย่างไม่น่าเชื่อ..
รู้หรือเปล่าว่า ทุกครา
เมื่อฉันล้ม
ฉันได้ยินถ้อยคำซ้ำเติมจากคนรอบข้าง.. เมื่อฉันพลาดพลั้ง
ฉันได้ยินเสียงหัวเราะเยาะเย้ยถากถาง
เมื่อฉันตั้งใจทำอะไรสักอย่าง..ฉันมักได้ยินคำสบประมาทเสมอ
ฉันเกลียดพวกเขาเหล่านั้น
แต่เห็นม๊า..ว่า ฉันเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาส
ฉันประสบความสำเร็จในชีวิตในระดับที่ฉันพอใจและตั้งใจจะทำมันให้ได้ไงล่ะ
ส่วน เรื่องความรักน่ะหรอ
เมื่อฉันผิดหวังในความรัก ฉันพยายามจะลืมเรื่องราวเก่าๆให้หมดสิ้น
เห็นไหม ว่าฉันไม่จำเป็นต้องจำ..ฉันทำได้
ก็ไม่จำเป็นต้องทุกข์อะไร (ปลอบตัวเองเข้าไว้ซิ)
เพราะเมื่อเขาไม่รักเราแล้ว จะคร่ำครวญอย่างไรเขาก็ไม่หวนคืนมา
ขอเพียงเธอไม่ยึดติด ว่าจะต้องรักคนคนนี้คนเดียว
ไม่มีใครอีกแล้วที่เธอจะรักได้ในชาตินี้..เมื่อเค้าเปลี่ยนแปลงไปแล้ว เราจะมางมงายอยู่ทำไม
สิ่งที่เธอควรทำ คือ
ทำตัวให้มีค่า น่าเสียดาย ฮ่าๆ...เพื่อวันนึงข้างเจอคนที่ดีที่สุดไงล่ะ
แหม่..เด็กผู้หญิงอะไร ปลอบใจตัวเองไปได้วันๆ
ฉันเคยไม่เข้าใจใครบางคนที่ทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อยแสนยาก
เก็บหอมรอมริบจนมีเงินมากมาย แต่ก็ไม่ยอมซือหาความสขใส่ตัว
เขายังใช้ชีวิตแบบเดิมๆที่เคยเป็นมา
เอ...แล้วหาเงินมาเพื่ออะไร ถ้าไม่หาความสุขให้ตัวเอง
จน มีใครสักนได้บอกฉันว่า
ความสุขของคนเราไม่เหมือนกัน....บางคนมีความสุขเมื่อได้ใช้เงิน
แต่บางคนมีความสุขที่ได้เก็บออมเงินที่หว่าจะหามาได้อย่างบากลำบากไงล่ะ
การได้เฝ้าดูการเพิ่มพูนของทรัพย์สิน...นั่นแหละ คือความสุขของเขา
เฮ้อ..เห็นมั๊ยล่ะว่า
กำลังใจ คือ กาลุกขึ้นอย่างสง่างาม ออกจากประสบการณ์แห่งความล้มเหลว ขาดกำลังใจ ก็ขาดใจในการทำสิ่งต่างๆ
ทางออกที่ดีทีสุด คือ เป็นตัวของเราเอง
หาความสุขเราให้เจอ
หาความฝันให้พบ แล้ว เราต้องทำทุกอย่างให้เสร็จ
ไม่สำเร็จ..ไม่เลิกรา...สู้ตายค่ะ


โดย : ปรอยฝน
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 17 ต.ค. ปี 2006 [ เวลา 23 : 23 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com