Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>>  ข้อแลกเปลี่ยน

เรื่อง :

ข้อแลกเปลี่ยน

ถ้าวันหนึ่งคุณเกิดป่วยหนักด้วยโรคประหลาด ซึ่งหมอทุกคนส่ายหน้าบอกโรคไม่ได้รักษาไม่ถูก แต่คุณมีทางหาย..แต่ต้องมีการแลกเปลี่ยน..คุณจะยอมไหม?

โจ...ลาป่วยมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว เขารู้สึกอ่อนเพลียปวดเมื่อยตามตัว มักมีอาการหนาวสั่นเป็นระยะ ข้าวปลาก็กินไม่ลง น้ำที่ดื่มก็มีรสขมอย่างประหลาดแม้จะเป็นน้ำเก็กฮวยหวานหวานชื่นใจที่เคยโปรดปรานซึ่งเขาวานลูกชายเด็กข้างห้องซื้อให้ก็ตามที

นอกจากนี้ ยามค่ำลงที่คนข้างห้องเลิกงาน ก็ชอบผัดเผ็ดส่งกลิ่นฉุนเฉียวรุนแรง สารพัดอย่างมารบกวนอาการป่วยของเขา รวมทั้งการตั้งวงกินเหล้าเฮฮา นานหลายชั่วโมง ยิ่งทำให้อาการป่วยเขาทวีความรุนแรงขึ้น และลามไปทั่วตา จนน้ำตาไหลไม่หยุดหย่อน

โจเริ่มมีอาการเหล่านี้นับจากคืนที่เขากลับมาจากคาราโอเกะแห่งนั้น พี่ทิพย์ซึ่งเป็นพี่สาวของเอก เพื่อนสนิทของเขาได้ประกาศแต่งงานกับคนรักแล้วจัดเลี้ยงฉลองอย่างง่าย ๆ ที่คาราโอเกะแห่งหนึ่งก่อนเดินทางไปฮันนี่มูนกับคนรักที่พัทยา

โจไปพบหมอที่โรงพยาบาล แต่หมอเองก็บอกไม่ได้ว่าเขาเป็นโรคอะไร นอกจากให้ยาแก้ปวดมากิน เขาคิดว่าป่วยครั้งนี้เขาคงต้องตาย เพราะนับวันอาการก็เริ่มย่ำแย่ลง เมื่อคิดถึงความตายความโกรธแค้นก็เข้ามาผสมผสานร่วมด้วย เขายังหนุ่มแน่นทำไมต้องรีบตาย..

“คอยดูสิถ้าข้าไม่ขาดใจตายทันทีจะเอาน้ำมันลาดแล้วจุดไฟเผามันทั้งห้องทั้งคนเลย เอาให้ไอ้พวกนั้นตายเป็นเพื่อนด้วย ไอ้สารเลว”

โจคิดแค้นไปพร้อมกับความปวดที่เริ่มรุนแรงขึ้น จากเสียงเอะอะของคนข้างบ้าน ที่เริ่มเมามาย เขาประคองตัวลุกขึ้นจากเสื่อที่นอนก่อนเอื้อมมือไปคว้ายาแก้ปวดที่หัวนอนกับขวดน้ำมากิน ก่อนหลับตาลง..ไม่นานก็หลับสนิท

และแล้วโจก็ฝัน
ในฝันนั้นเธอเป็นเด็กสาวอยู่ในวัยเดียวกับเขาอาจอ่อนกว่าสักปีหรือสองปี เด็กสาววัย 18 คนนั้น เดินมาจับเนื้อตัวเขาพร้อมกับบอกว่าเขาเป็นโรคไข้ป่าชนิดหนึ่ง ซึ่งพี่ชายเธอเคยเป็น และมีลุงคนหนึ่งให้ยามารักษา ตอนนี้พี่ชายเธอตายไปแล้ว ยาที่เคยรักษายังมีเหลืออยู่และเธอจะให้ยานั้นกับเขา

จากนั้นเธอก็ป้อนยาลูกแดงๆ รสแปลก ๆ ใส่ปากเขาไม่ขาดระยะ เขากลืนแทบสำลัก จากนั้นเธอก็ประคองเขาลุกขึ้นดื่มน้ำสมุนไพรประหลาด ๆ ขวดใหญ่ ๆ อีกครั้ง ก่อนเขาจะหลับไปในฝันนั้นอีกครั้งหนึ่งริมหูเขายังแว่วเสียงเธอดังมาว่า

“พี่โจ พี่จะหายป่วยแน่นอนค่ะ”
ใช่...บ่ายกว่าๆ โจสะดุ้งตื่น รอบที่นอนมีน้ำสีคล้ำๆ กลิ่นเหม็นราวอุจจาระ อาการขัดยอกในตัวหายราวปลิดทิ้งเขาลุกเดินขยับแขนขาไปมาพร้อมกับตบเบา ๆ ที่ศรีษะตัวเอง ไม่มีอาการที่แสดงว่าเขาป่วยใกล้ตายอีก ราวกับอาการป่วยเมื่อ สองอาทิตย์ก่อนมันคือฝันร้ายเท่านั้นเอง..แต่ทว่า

โจเริ่มมีความประหลาดไปจากเดิม... ชายหนุ่มในวัย 23 ยามนี้เขาเป็นครูสอนคอมพิวเตอร์ให้กับคนตาบอดของสมาคมแห่งหนึ่ง เขาไม่เห็นหน้าตาของเพื่อนร่วมงานและคนตามถนนหนทางทุกแห่ง นอกจากคนๆนั้นใกล้ตาย ใช่ค่ะ เขาจะเห็นก็แต่วิญญาณคนตายเท่านั้น...นับจากวันที่เขาหายป่วย เมื่อ 3 ปีก่อนนั้น!!!


โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 30 ต.ค. ปี 2006 [ เวลา 0 : 1 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com