Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>>  ในวันที่...ไม่อยากใส่ใจกับอะไรทั้งนั้น

เรื่อง :

ในวันที่...ไม่อยากใส่ใจกับอะไรทั้งนั้น

วันที่เราอยู่อย่าง เรียกได้ว่าปกติ
หรือ อยู่อย่างไม่มีอะไรต้องกังวล
ไม่ทุกข์ร้อน ไม่สุขจนล้น กับอะไรเลย
เราก็น่าที่จะพอใจกับสิ่งที่เป็น
แต่แปลกที่ลึกๆแล้ว เราก็ยังตั้งคำถาม
พยายามคิดเสมอว่า จะมีอะไรเกิดขึ้น...
วันข้างหน้าเราจะต้องเจอกับอะไรอีกนะ

นี่คงจะเป็นเหตุผล ที่ทำให้เราไม่กล้า
ไม่กล้าที่จะแสดงความรู้สึก...
ไม่ว่าในตอนนี้ เวลานี้เราน่าที่จะมีความสุขกว่าใคร
หรือว่า ในขณะนั้นเราน่าจะเป็นทุกข์...
แต่เรากลับ ไม่ค่อยรู้สึกกับมันสักเท่าใด

เรากลายเป็นอีกคน ที่ไม่รู้สึกร้อน หนาว
บางคนว่า เราคงชินชากับเรื่องราวต่างๆ
มันก็ดีเหมือนกันนะ ที่อยู่ๆ มันก็กลายมาเป็นแบบนี้
ไม่ต้องเรียกร้อง และไม่ต้องการในสิ่งที่อาจไม่ใช่ของเรา
จริงซิ...ฉันเองก็เคยอยากให้มันเป็นแบบนี้
แต่คงเพราะว่า เมื่อก่อนเราแคร์ ใครต่อใครมากไป
แค่เราไม่สนใจ ไม่รับฟังเสียงใคร
และไม่ใส่ใจกับสายตาคนรอบข้าง ซึ่งไม่เคยบอกได้ว่า
คนเหล่านั้นจริงใจกับเราแค่ไหนกัน...
เราตัดคนพวกนี้ออกจากวงจรชีวิตของเราตั้งแต่วันนั้น
ตั้งแต่วันที่เราบอกกับตัวเองว่า...
...เรามีแค่เรา เราไม่เคยมีใคร ....

ไม่ว่าในชีวิตนี้จะเดินไปทางไหน
ไม่ว่าอดีต ปัจจุบัน เขาเหล่านั้นก็แค่คนข้างทาง
เขามองเราอยู่ห่างๆ...
และในวันที่เราพบเจออุปสรรค
เขาเหล่านั้นก็ยังคงมองดูความเป็นไปของเรา
ไม่เคยสักครั้ง ที่พวกเขาจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ
และเมื่อมันต้องเป็นแบบนั้นแล้ว เราก็ไม่ต่างอะไร
การที่เรามีตัวคนเดียว มันก็ถูกต้องที่สุดแล้ว
และฉันก็ตัดคนพวกนั้นออกไป...
แต่ว่าฉันกลับเป็นฝ่ายคอยมองดู
เรียนรู้ ทุกสิ่งจากคนเหล่านั้น
อาจดูคล้ายๆกับว่า เห็นแก่ตัว มันก็ไม่ผิด

ฉันได้เรียนรู้ว่า ทุกคนล้วนเห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น
ไม่มีใครยอมแลกความสุขของตัวเอง เพื่อใครหรอกนะ
ฉันเองไม่เคยได้พบเจอ ไม่ว่าจะเคยได้ฟังมา
มันอาจมีอยู่จริง คนที่พบเจอแล้วเท่านั้นซินะ
ถึงบอกได้ว่าเป็นยังไง และก็คงจะพร้อมเสมอ
ที่จะเป็นแบบนั้นบ้าง เป็นคนดีว่างั้น...
แต่ฉันรู้ว่า ฉันคงเป็นแบบนั้นไม่ได้
ตราบที่ฉันยังไม่เคยพบเจอ ตราบที่เขาไม่ให้
ฉันก็ไม่มีวันให้อะไรกับใครเหมือนกัน

บางครั้ง ฉันเองก็รู้สึก...
ทำไมเราเป็นคนแบบนั้นไปได้
เคยคิดว่า คนรอบข้างจะคิดยังไง
นั่นเรากังวลมากไป เหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้น
สอนให้เรารู้ว่า ไม่ควรใส่ใจ
การคำนึงถึงความรู้สึกของคนอื่นเกินไป
มันไม่ยุติธรรมกับ ความรู้สึกของตัวเองเลย

อยู่อย่างที่เป็น ก็ดีแล้ว
ขอแค่ไม่มีใครต้องเดือดร้อนเพราะเรา
แค่เพียงเท่านี้ ในตอนนี้ ที่ทำได้

โดย : สุดลำดวน
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 11 พ.ย. ปี 2006 [ เวลา 12 : 16 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com