Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>>  สังหรณ์...สังหาร

เรื่อง :

สังหรณ์สังหาร

ค่ำคืนนี้ในยามดึกสงัด ที่ทุกหนทุกแห่ง เต็มไปด้วยความเงียบ หวีขยับตัวไปมาอยู่ในความมืดสลัวของห้องนอน นัยน์ตาของเธอปิดสนิท แว่วเสียงกรนแผ่วเบาราวกระซิบ แต่สักครู่หัวคิ้วกลับขมวดเข้าหากัน และเสียงหายใจเริ่มแรงขึ้น เริ่มขยับตัวอย่างกระสับกระส่าย แสดงว่า เธอกำลังตกอยู่ในห้วงฝัน..ที่อาจน่ากลัว
เสียด้วย!!!

แม้ว่าอากาศภายนอกจะเยือกเย็น และในห้องยังมีพัดลมเปิดไว้ แต่สาวน้อยบนเตียงที่นุ่มหนาสุขสบาย ยังมีสีหน้าที่หมกมุ่น ทุรนทุราย ศีรษะที่ส่ายไปมาบนหมอน กับเม็ดเหงื่อเล็กๆที่ผุดเต็มรอบหน้า เสื้อนอนยามพลิกตัว จะเห็นรอยชื้นจากเหงื่อท่วมเต็มแผ่นหลังเธอ การขยับตัวตลอดเวลา บอกราวทุกข์ทรมานและเหนื่อยร้อน ราวกับกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างก็ไม่ปาน ???

และแล้วในที่สุด เสียงของเธอก็เปล่งลอดออกมา ฟังราวกับตะโกน “ช่วยด้วย!!” จากนั้นร่างทั้งร่างก็กระตุกพรืด ลืมตากว้าง สะดุ้งตื่นจากฝันร้ายนั้น

เธอยกมือขึ้นลูบหน้า ใจเต้นสั่นระริก ราวกับจะทะลุออกมานอกอก แต่ทั้งๆที่เหงื่อซึมเต็มหน้าและตัว หวีกลับกายสั่นสะท้าน ราวกับทั้งเนื้อทั้งตัวเกาะเต็มไปด้วยน้ำแข็งก็ไม่ปาน

นี่เป็นวันที่สิบแล้วที่เธอฝันร้าย กับเรื่องเก่าที่ซ้ำๆซากๆกัน ต่างแค่คืนนี้เธอฝัน
เห็น ..เขา..ชายที่ถือฆ้อนด้ามใหญ่ที่ทั้งหนาและหนักมาก..กับผู้เคราะห์ร้ายคนนั้น คนที่ถูกฆ้อนด้ามหนาและหนัก ..กระหน่ำทุบตีลงกลางศีรษะจนขาดใจตาย มันสมองที่ไหลเยิ้มออกมาพร้อมเลือดสีแดงฉาดฉาน ทำให้เธอวิ่งหนีสุดชีวิต!!!

หวีเพิ่งอายุย่างเข้า 16 เธอยังเป็นนักเรียนชั้นมัธยม อยู่กับพ่อแม่และพี่สาวที่บ้าน ซึ่งพ่อเปิดหน้าบ้านขายอาหารตามสั่ง และของชำจิปาถะ หลังจากบริษัทที่แม่ทำงานปิดกิจการลง นานนับครึ่งปีแล้ว ที่แม่หางานใหม่ไม่ได้ อีกทั้งพี่วุ้นพี่สาวคนเดียวของหวี ซึ่งมีอายุมากกว่าถึง 6ปี หลังจบปริญญาก็ยังคงเตะฝุ่น เดินหางานทุกเมื่อเชื่อวัน

พ่อจึงตัดสินใจเปิดหน้าบ้าน นำเงินที่เก็บสะสมไว้ ออกมาทำทุน ให้แม่กับพี่สาวช่วยกันขาย โดยช่วงบ่ายๆที่หวีเลิกเรียน จะมาช่วยล้างจาน และส่งอาหารให้ลูกค้า ซึ่งก็ตั้งบ้านอยู่ในระแวกใกล้เคียงกัน ส่วนพ่อเมื่อส่งรถแท็กซี่ให้เพื่อนในตอนบ่าย ก็จะไปจ่ายตลาด หาซื้ออาหารสดมา เพื่อเตรียมไว้ให้แม่และพี่สาว หลังปิดร้านตอนสี่ทุ่ม ได้จัดแจงต้มแกงเตรียมไว้ขายในยามเช้า อีกรอบหนึ่ง


อาหารที่แม่ของหวีทำ มีรสชาดไม่เลว และอยู่ในหมู่บ้านจัดสรร ที่ไกลจากตลาดสดไม่น้อย คนในหมู่บ้าน จึงมาอุดหนุนไม่ขาดสาย แม่และพี่สาว จะเปิดขายตั้งแต่ 6 โมงเช้า ไปจน 4 ทุ่มทุกวัน นอกจากวันอาทิตย์เท่านั้น ที่จะขายเพียงถึงบ่ายสามโมงเย็น

ชีวิตของหวีเรียบง่าย และสงบสุขมาตลอด ในฐานะลูกคนเล็ก และน้องที่ห่างกันพี่สาวมากพอสมควร พี่สาวจึงรักและตามใจเสมอ ทุกวันอาทิตย์ที่พี่สาวออกไปดูหนัง หรือทานข้าวกับคนรัก ก็จะพาหวีไปด้วยเสมอ

และแล้วมรสุมก็พัดผ่านเข้ามาในชีวิตเธอ...เย็นวันอาทิตย์ ขณะที่หวีเฝ้าหน้าร้าน มีลูกค้าแปลกหน้าคนหนึ่งยืนมองเธออยู่ ที่หน้าบ้านฝั่งตรงข้าม ส่วนแม่ล้างภาชนะถ้วยชามอยู่ที่ก๊อกน้ำหลังบ้าน ชายกลางคนผู้นั้น เดินมาขอซื้อน้ำอัดลม เขาจ้องมองหวีตาไม่กระพริบ เมื่อส่งธนบัตรให้ เขาถือโอกาสจับมือหวี ขึ้นจุมพิดทันที

ความตกใจบวกกับความกลัว สายตาวาวประหลาดของชายผู้นั้น หวีจึงยืนนิ่งเฉยจนกระทั่งได้ยินเสียงพี่สาว ซึ่งแต่งตัวเสร็จจะออกไปหาคนรัก จึงหันไปเพื่อขอความช่วยเหลือ ชายผู้นั้นจึงรีบเดินจากไป โดยไม่อยู่รอรับเงินทอน พี่วุ้นซึ่งไม่ทันเห็นการกระทำของเขา แค่บอกว่า

“หัวหน้าคนงานรับเหมาตบแต่งบ้านตรงข้ามเราน่ะหวี ท่าทางมือไว แถมเจ้าชู้น่ากลัว คราวหน้า อย่าเข้าใกล้เขาน่ะจ๊ะ”

หลังจากคืนนั้นหวีก็เริ่มฝันประหลาด ฝันว่าชายผู้นั้น เข้ามาปลุกปล้ำหวี แต่ขณะที่เธอกำลังจะถูกข่มขืน ชายแปลกหน้าคนหนึ่ง ก็ออกมาช่วยไว้โดยใช้ฆ้อน
ที่ทุบปูนซีเมนต์ ทุบหัวชายกลางคนผู้นี้ถึงแก่ความตาย หวีไม่กล้าเล่าให้พ่อและแม่รับรู้ แต่แอบบอกพี่สาว พี่วุ้นหัวเราะร่วนก่อนหลอกล้อว่า

“หวีท่าจะกลัวตาบ้านั่นมากไปน่ะ พี่คิดว่า อย่างมากเขาก็แค่แต๊ะอั๋งเราแค่นั้นแหละจ้า แล้วชายที่เป็นพระเอกน่ะ ใครที่ไหนล่ะ พี่ก็ไม่เห็นมีใครเลยนี่จ๊ะ รูปร่างหน้าตาตามที่หวีบอกมาน่ะ”

หวียังคงฝันซ้ำซากเช่นนั้น จนคืนวันที่ 15 ของการฝันร้าย หวีก็พบว่าฝันร้ายได้กลายเป็นจริงเสียแล้ว!!!!!

คืนนั้น 4 ทุ่มครึ่ง พี่วุ้นโทรเข้ามาจากปากซอยหน้าทางเข้าบ้าน ฝนตกหนักมาก พ่อกับแม่เพิ่งเข้านอน หวีจึงถือร่มอีกคัน เดินลุยน้ำฝนออกมารับพี่สาวกลับบ้านเพียงลำพัง เมื่อเดินผ่านทางโค้งแรกของบ้านมา หวีเกิดความรู้สึกราวกับมีคนสะกดรอยเดินตามหลัง จึงหันไปมองทางด้านหลังอยู่บ่อยๆ จนผ่านโค้งที่สอง ตรงนั้นเสาไฟฟ้าเกิดดับมืดลง หวีค่อยๆใช้มือคลำตามรั้วบ้านคน ก้าวช้าๆผ่านออกไป ขณะที่จะถึงบ้านข้างหน้าที่มีดวงไฟสว่าง ก็มีมือหนาใหญ่ข้างหนึ่ง เอือมมาจากเบื้องหลัง ปิดปากเธอ ส่วนอีกมือนั้นก็รัดร่างเธอ รั้งให้เข้าชิดตัวเขา

ชายผู้นั้นลวนลามลูบไล้ตามหน้าอกและขาอ่อนเธอ หวีพยายามดิ้นรน ให้หลุดพ้น แต่เนื่องจากชายผู้อยู่เบื้องหลังเธอ สูงใหญ่และกำลังแข็งแรงกว่ามาก มือที่บีบปากหวีแน่น ทำให้หวีหมดทางร้องเรียกขอความช่วยเหลือใดๆทั้งสิ้น!!!

จากนั้นชายคนนั้นก็ฉุดกระชาก หวีเข้าไปที่บ้านข้างทางหลังหนึ่ง ซึ่งยังไร้ผู้คนอาศัย อยู่ในช่วงตบแต่งเดินสายไฟหลังนั้น เขาผลักหวีล้มลงที่กองทรายกองใหญ่ กระชากเสื้อผ้าหวีจนขาดกระจัดกระจาย ก่อนจะข่มขืนเธอ ก็มีเสียงดังมาจากมุมมืดในบ้านนั้นว่า

“ไอ้สารเลว มึงตายเสียเถิด”

ฆ้อนยักษ์หนาหนักที่กระหน่ำทุบลงกลางหัวชายคนร้าย ฆ้อนแล้วฆ้อนเล่า เศษมันสมองผสมกับเลือด กลิ่นคาวฟุ้งกระจายทั่วไปทั้งบ้าน ชายคนร้ายขาดใจตายทันที หวีสลบไปทันที ที่พบภาพสดๆชัดๆตรงหน้า เมื่อฟื้นมาอีกครั้ง ทางเจ้าหน้าที่ส่งรูปภาพคนที่ฆ่าเขามาให้หวีดู...หวีรู้ ...หวีเห็น...ไม่ผิดตัวแน่..แต่ทว่า...

พ่อแม่มักสอนว่า..คนดีต้องกตัญญูรู้บุญคุณ..คนที่มีพระคุณกับเรา..ไม่ใช่รึ??



โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 15 พ.ย. ปี 2006 [ เวลา 22 : 26 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com