Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>>  ช่วยห่วงใยเค้าที 1

เรื่อง :

ช่วยห่วงใยเค้าที

 1

นั่งอยู่ตรงนี้นานแล้วสิน่ะ....
ฉันคิดอะไรไม่ออกเลย ฉันอยากจะหาประโยคดีๆที่พูดแล้วคนฟังรู้สึกสบายใจและมีกำลังใจแค่สักประโยคฉันก็หาไม่ได้เลย...................ในสมองตอนนี้มันตื้อไปหมด
หลายวันก่อนฉันรู้สึกไม่ค่อยส่บายใจ...แต่เพราะเรื่องอะไรก็ไม่รู้หาสาเหตุความไม่สบายใจไม่เจอเลย
จน...นึกถึงแม่ขึ้นมา
ฉันไม่ได้โทรหาแม่มา ..2 วันแล้วซิแย่จัง
เงินในกระเป๋าก็ร่อยหรอลง.....คงต้องโทรไปขอค่าใช้จ่ายด้วยแล้วล่ะ
ฉันโทรไปหาแม่ในเช้าวันต่อมา.......
........แม่ถามว่าเป็นไงบ้าง ...ฉันก็ตอบเหมือนเดิมก็คือ...ก็ดีค่ะแม่
......แม่พูดหลายประโยคแต่ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร...จนมาถึงประโยคนึงที่แม่บอกเบา ๆ เหมือนไม่กระตือรือล้นอะไร และต่อท้ายด้วยคำว่าไม่เป็นไรแล้ว......
.........ประโยคที่พูดออกมาก่อนมันยังวนเวียนอยู่ในสมองจนแทบนึกเรื่องที่จะพูดไม่ออกเลย....ฉันไม่ได้พูดอะไรได้แต่เงียบและกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่สักอย่างที่ไม่อาจบอกกับแม่ได้เลย
...........แม่ไม่ค่อยสบาย...อาเจียนเป็นเลือดมาสองวันแล้ว นี่ก็ให้พี่พาไปหาหมอ หมอนัดวันที่ 20 นี่แหละแต่แม่ก็ได้ยามากินแล้วก็ค่อยยังฃั่ว ไม่เป็นไรแล้วไม่ต้องเป็นห่วงน่ะยังไงแม่ก็อยู่กับหมอแล้ว ตั้งใจเรียนน่ะ
.....หลังจากวางโทรศัพท์ ฉันได้แต่นั่งคิดอะไรมากมายจนสมองแทบระเบิด ช่วยด้วย .ช่วยด้วย!
.....ในสมองได้แต่คิด ถามตัวเองว่า....ถ้าเกิดเค้าเป็นอะไรขึ้นมา
แล้วก็ไม่มีคำตอบ ได้แต่คิดคำว่า..ช่วยด้วย ช่วยด้วย
เงินที่ฉันจะขอแม่...ฉันจะบอกเค้ายังไงดี ฉันนึกไม่ออกกลัวเค้าคิดมาก วาบนึงที่นึกถึงพี่ชายคนเล็ก ที่ฉันเคยผิดหวังจากเค้าคนที่ไม่เคยทำได้ตามสัญญา หรือแม้แต่ดูแลแม่ให้ดี พี่ชายที่พ่อกับแม่ฝากความทรงจำให้เป็นพยานความรัก พี่ชายที่ทำให้แม่ต้องเสียใจร้องไห้ตลอด
....แล้วฉันนึกถึงเค้าทำไม ทั้งที่เค้าก็ไม่เคยใยดีกับฉันและแม่อยู่แล้วจึงหยุดคิดและไปคิดพึ่งพี่ชายคนโตที่คนละพ่อกับฉัน แทบไม่ต้องคิดต่อเลยเพราะนอกจากเค้าจะช่วยอะไรไม่ได้แล้วเค้ายังพึ่งแม่อยู่เลย
.........
.....ตั้งแต่พ่อตาย แม่ก็ดูผอมและทำงานหนักขึ้นทุกที เพราะอยากเห็นฉันเรียนจนจบ
แม่...เหมือนธนาคารที่ลูกคนไหนอยากได้เงินก็ไถ
แม่..ต้องร้องไห้เพราะถูกทิ้งไว้กรุงเทพคนเดียวทั้งที่มีลูกชายสุดที่รักอยู่ด้วย
แม่...เหมือนคนอื่นสำหรับพี่ชายทั้งสองคนของฉัน
แม่...เป็นภาระที่หนักมากสำหรับพี่ชายทั้งสองคนของฉัน
แม่...เป็นสิ่งสุดท้ายที่พี่ชายจะนึกถึง
ฉันตัดสินใจโทรหาพี่ชายคนเล็ก...เพื่อขอเงินมาใช้จ่ายในมหาลัย
ทั้งที่ฉันคิดว่าจะไม่ขอเงินเค้าอีก...หลังจากที่ถูกผลัดจนไม่ให้มาหลายครั้ง ครั้งนี้ฉันก็ยังมีความหวังเล็กๆว่าเค้าจะโทรมาเพื่อคุยกัน
ตอนนั้นฉันบอกพี่ว่า...แม่ไม่สบาย ไม่อยากให้แม่คิดมากอยากจะขอให้โอนตั้งให้ใช้ก่อนได้ไหม
..เค้าบอกว่าเย็นนี้เค้าจะโทรมา....
แม่.........เป็นสิ่งแรกที่ฉันจะเลือก
แม่...ไม่ใช่ภาระแต่เป็นหน้าที่สำหรับฉัน
แม่...เป็นคนเอาใจใส่ไม่ใช่ธนาคารสำหรับฉัน
แม่...เป็นคนคุ้นเคยที่สุด
ตอนนี้จะมีใคร......เป็นห่วงแม่จริงๆสักคนไหม
รอบข้างของแม่มีแต่คนเสแสร้ง เห็นแก่ตัว ไร้น้ำใจ
สำหรับฉัน....ตอนนี้มันดูแย่มาก ฉันจะเรียนต่อดีมั้ยน่ะ
แล้วเย็นนี้พี่จะโทรมารึเปล่า


โดย : บุษราคัม
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 16 พ.ย. ปี 2006 [ เวลา 19 : 56 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com