Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ก้าวใหม่ที่ปวดร้าว..แสนทรมาน

เรื่อง :

ก้าวใหม่ที่ปวดร้าว..แสนทรมาน

เคยไหมที่วันหนึ่ง ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึก ที่ผู้ใหญ่คนเฒ่าคนแก่ เขาเรียกอาการชนิดนี้ว่า“น้ำท่วมปาก”

ความรู้สึกเช่นนี้ไม่ใช่จะเกิดกับเรา แค่ตอนที่เราจะบอก..เลิก.. “กับคนรัก”เท่านั้น ยัง
เกิดอาการเช่นนี้ได้..กับ..เพื่อน และเป็นเพื่อนที่สนิทมาก เพื่อนที่เราเคยมั่นใจและวางใจที่
สุด และเรียกเพื่อนคนนั้นว่า “เพื่อนตาย”

เปล่า!! เพื่อนยังอยู่เย็นเป็นสุข ยังมีสุขภาพดีทุกอย่าง เราเรียกเขาว่าเพื่อนตาย เพราะ
ภาคภูมใจที่เขาทำดีกับเราได้มากมาย ทั้งที่เราเคยเอ่ยปากข้อร้อง รวมไปถึงเขาทำให้เรา
เองด้วยเจตนาดี

แต่สักวันหนึ่ง ซึ่งอาจผ่านเวลาไปนานมาก นานจนเราเริ่มลืมไปแล้วว่า เพื่อนคนนี้ ของเรา เขาก็อาจมีความฝันที่คล้ายเรา หรืออาจฝันแบบเราเลย ฝันที่จะมีคนรักดีๆเฝ้าเอา
ใจ มีงานการเด่นๆ มีเพื่อนชื่นชม มีผลงานดีๆอวดสายตาผู้คน ว่า เขาก็เป็นหนึ่งในยอดคน..
แต่ทว่า..เขาทำเองไม่ได้!!!

เราอาจเป็นคนที่เด่นไม่น้อยหน้าใคร มีผลงานดีๆเสนอเจ้านายบ่อยๆ มีคนรักที่ช่าง
เอาใจคอยห่วงใยเสมอ มีเพื่อนหลากหน้าหลายตา ในทุกทิศทุกทางที่เราเหยียบย่ำเข้าไป
เราเคยมั่นใจและช่วยเหลือคนเสมอมา รวมทั้งเจ้าเพื่อนตายคนนั้นด้วย

และเมื่อเรานำเขา เข้าใกล้ความเป็นอยู่ของเรา ด้วยความหวังดีและภูมิใจในตัวเขา
เหมือนเมื่อยามเราเป็นเด็กที่กิน นอน เรียนหนังสือด้วยกัน มานานนับ10ปีแบบนั้น อีกหน
ด้วยเพราะความสงสาร ที่เพื่อนได้งานและความเป็นอยู่ด้อยกว่าเรา ในเช้าวันหนึ่ง

เราภูมิใจเขาเข้ากับคนรักเราได้ดี ยามเรามีงานล่วงเวลาดึกๆ เพื่อนแสนดีของเราคนนั้น
ก็ทำอาหารต้อนรับคนรักเรา ที่คอนโดฯของเรา คอยเป็นเพื่อนคุยแก้เหงาแทนเรา ตอนคนรัก
มานั่งรอพบเรา หลังเลิกงาน รึ คนรักรอเพื่อมารับเรากลับบ้านพร้อมเพื่อนรักคนนั้น..

งานที่บริษัทเราก็..แชร์ที่ว่างให้เขามาร่วมทีมงานทำกับเราด้วย..เมื่อเรากลับที่พัก ยัง
ทำงานล่วงเวลาต่อจนเช้า เพื่อนแสนดีก็หาเครื่องดื่มร้อนๆ มาให้เราดื่มแก้เพลีย..และแล้ว
เราก็หลับอย่างเป็นสุข ผลงานเสร็จสิ้นทันส่งเสนอผู้จัดการในเช้านี้สักที

แต่เมื่อเราลืมตาตื่นในตอนสาย เพื่อนไปทำงานแล้ว ผลงานของเราก็หายไปด้วย เราก็
ยังหลงภูมิใจ เพื่อนคงเห็นเราเหนื่อย เลยนำงานไปเสนอผู้จัดการแทนเราแน่ๆ เราลุกขึ้นฮำ
เพลงอาบน้ำอย่างมีความสุข กลับมาแต่งตัวที่ห้องนอน มองไปฝั่งตรงข้าม ที่เราเว้นที่เป็น
ส่วนหนึ่งให้เพื่อนรักเราได้หลับนอน บนเตียงหนานุ่มยุ่งๆของเขา เราส่ายหน้าแต่เดินไปช่วย
จัดเก็บเป็นระเบียบให้เขา..

เอ๊ะ ?? เขาพาใครมานอนน่ะ เมื่อสายตาเราพบเข้ากับเจ้าสิ่งนั้น ที่ตกหล่นลงมาเมื่อเรา
หยิบผ้าห่มผืนนั้นมาพับ ซองเล็กๆที่หญิงคนรัก มักแนะนำให้ฝ่ายชายใช้ ยามร่วมรักเสพสุข
เมื่อยังไม่พร้อมที่จะมีลูก

เมื่อเราก้าวเท้าเข้าบริษัท ผู้จัดการเดินมาแสดงความยินดีกับเรา แต่แล้วเรานั่นเอง ที่เป็น
ฝ่ายเริ่มงุนงง.. “ดีใจจริงๆที่ได้เพื่อนคุณมาร่วมงานด้วย ไอเดียเมื่อเช้าที่เขาเสนอ ผมอนุมัติ
แล้วสั่งเริ่มได้เลย ตอนนี้เพื่อนคุณเดินทางไปดำเนินงานแล้วน่ะ”

จากวันนั้น เราจะติดตามอย่างไร เพื่อนแสนดีก็จะคลาดเคลื่อน หายตัวไปได้เสมอ และที่
ปวดร้าวมากยิ่งขึ้น เมื่อเรานำความทุกข์ทรมานใจทั้งหมด ไปหาคนรักเรา เขากลับบอกเราว่า
“ผมขอสารภาพผิด ผมมีลูกกับเพื่อนคุณ ผมจำต้องรับผิดชอบ วันอาทิตย์นี้ ผมจะพาเธอ
กลับไปบ้านหาพ่อแม่ผม”

เหวที่ว่าลึกและอ้างว้าง ไร้ซึ่งหนทางที่ปีนป่ายขึ้นมา หลุมฝังศพเล็กๆที่คนขุดลึกลงไป
ในพื้นดิน ก่อนวางเราที่ยังมีลมหายใจลงไป กลบดินท่วมตัว เรายังมีชีวิตอยู่ แต่วิญญาณ
ฝันของเราต่างหาก ที่โบยบินไปแล้ว เราไม่คิดดิ้นรน เราไม่คิดหายใจ เรายอมทนอยู่ใน
สภาพ “น้ำท่วมปาก” เช่นนี้ตลอดไปรึ?

ทางใดๆก็ตาม เมื่อเราไปยืนอยู่ที่ตรงนั้น บางทีเราอาจมองไม่เห็นความแตกต่าง..
เหมือนคนอื่นทั่วๆไป..แต่..เมื่อเราเริ่มต้นเดินไปตามทางนั้นแล้ว...เราถึงจะรับรู้ได้ถึงสิ่ง
แปลกปลอม..ที่เราไม่เคยคาดคิดมาก่อน..และเมื่อนั้นความคิดลังเลก็จะเกิดขึ้น..เราจะเริ่ม
คิดได้เองว่า....ไปต่อ?...ย้ายทาง?...รึ ย้อนกลับต้นทาง?..แค่ชั่วคราว..รึ..ตลอดไป?..ล่ะ

เราจะเกิดความลังเลและคิดเปลี่ยนแปลงเสมอ..ทั้งๆที่ในตอนแรก..เราจะทำเหมือนมั่นใจอย่างเต็มที่..เมื่อเราเห็นหนทางนั้น..เหมือนยามที่เรา มองเห็นเงาของเราในน้ำ..ณ ที่ต่างๆกัน เราจะเห็นเหมือนกันไปหมด.. ชัดเจนมั่นใจ...แต่ไม่ใช่ของจริง....

บางทีการได้อยู่นิ่งๆเหมือนการจำศีลสักครู่ เพื่อมองฟ้าวันข้างหน้า อย่ารีบร้อน แต่ต้อง
มีใจที่คิดดื้อดึง อย่ายอมแพ้ อย่างเร็วไว อาจไปไม่ถึงจุดที่เราต้องการอีกแล้วก็ได้..แต่อย่า
เอาตัวของเราไปเปรียบเทียบกับคนอื่น ยามเราเหนื่อยล้า ยังไม่มีหนทางเดิน..ที่แน่นอน
เพราะในยามนั้น เรามักตัดสินให้ตัวเอง...........แย่ ...กว่าที่เป็นจริง

และเมื่อ "เลือก "หนทางแล้วทางนั้นอาจ...ทำให้เท้าที่เราก้าวเข้าไปในเส้นทางนั้น..
เจ็บ..ปวดยิ่งนัก ทรมานอย่างแสนสาหัส .ทุกย่างก้าว...แต่ทีล่ะก้าว..ทีล่ะก้าว...ที่เดินห่าง
ออกไป...นับวันนับคืน..จากความรู้สึกที่..มืด..อ่อนล้า..เหนื่อย..เบื่อ..เหงา...เศร้า..อ้างว้าง..
นับวันจาก..ความรู้สึกเหลือทน..แล้วกลายเป็น..เริ่มทน...จากนั้น..ก็จะเคยชินกับการทน....
และแล้วในที่สุด...แค่ .......เคย....รู้...สึก.....แล้ววันหนึ่ง...........เมื่อความทรงจำอันนั้น..........ถูกเปิดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง....จะกลายเป็น..เราแค่เคย....มีบทเรียนราคาแพงที่สุด............ไม่มีความรู้สึก...........ดังที่ผ่านมา.........ราวกับว่า............เราไม่เคยเจอ...........สิ่งเหล่านั้นมาก่อน.............วันนี้...เราคิด...จะเดินทาง....แน่นอนแล้ว....ใช่ไหม?....หลุมที่เรานอนแช่เริ่มร้อนแล้วหรือเปล่า.......ลองถามตัวเราเองดูสิ?


โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 1 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 15 : 8 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com