Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> เคยรู้สึกอย่างนี้ไหม

เรื่อง :

เคยรู้สึกอย่างนี้ไหม

ที่ที่ฉันอยู่ตอนนี้ ตัวฉัน ความรู้สึกของฉัน มันจะมีค่าบ้างมั๊ยนะ
ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีค่า ทุกสิ่งที่ฉันทำมันไม่มีค่า
มีคนพร้อมที่จะเข้ามาแทนที่ฉันเสมอ มายืนอยู่ตรงนี้แทนฉัน
ฉันไม่ใช่คนพิเศษ สิ่งที่ฉันทำมันไม่พิเศษ ไม่มีอะไรจะแย่เกินไปกว่า
การที่เราไม่สามารถหาคำตอบให้กับการมีอยู่ของตัวเราได้

เคยรู้สึกอย่างนี้กันบ้างมั๊ย.....

ไม่ว่าจะกี่คำปลอบโยน ไม่ว่าจะกี่บทประพันธ์ หรืออีกกี่
บทความที่เคยอ่านผ่านสายตา หรือจากปากและใจอันเป็นห่วงของคนรอบข้างก็ไม่อาจจะฉุดหัวใจให้ขึ้นมาจากหุบเหวแห่งความเศร้าได้ ตามองเห็น หูได้ยินเสียง มือยังคงสามารถสัมผัสกับสิ่งต่างๆได้ แต่ใจนั้นไร้แล้วซึ่งการรับรู้ ยังคงจมอยู่ในความมืดมนที่ตัวเองสร้างขึ้น
ซุกกายอยู่ในมุมเล็กๆ แล้วเฝ้าตั้งคำถามให้กับตัวเอง ทุกคำถามที่ไม่มีคำตอบ ไม่มีใครสามารถตอบได้ จนกว่าตัวเราเท่านั้นที่จะออกค้นหาคำตอบของคำถามที่ตั้งขึ้น อ่อนแอไปเท่าที่หัวใจอยากจะเป็นร้องไห้ออกไปเท่าที่ใจอยากจะร้อง ตั้งคำถามกับตัวเองให้มากที่สุด เท่าที่ใจสงสัย เรามีค่าแค่ไหน เราทำไปเพื่ออะไร สิ่งที่เราทำอยู่มันผิดมั๊ย อะไรก็ได้เท่าที่ใจอยากถาม

แล้วหลังจากนั้น....เปิดใจ.....ซึบซับกับทุกบทประพันธ์ ทุกบทความ ทุกบทเพลง ทุกเสียงความห่วงใยจากคนรอบข้าง แล้วออกค้นหาคำตอบของคำถามที่ตัวเองตั้งขึ้น ออกไปค้นหาว่าเรามีค่าแค่ไหน เราทำเพื่ออะไร สิ่งที่ทำอยู่มันถูกมั๊ย หาให้เจอทุกคำตอบของคำถาม ไม่ว่าคำตอบนั้นจะออกมาเป็นอย่างไร จงเปิดใจยอมรับมัน จะกลับไปอ่อนแออีกครั้ง ซุกตัวร้องไห้อีกหน ก็ไม่เป็นไร แต่อย่าลืมตั้งคำถามให้กับตัวเองใหม่อีกครั้ง แล้วออกไปค้นหาคำตอบกัน เพราะชีวิตไม่มีคำว่าสิ้นสุด

ถ้าเราไม่รู้จักน้ำตา เราจะรู้จักรอยยิ้มและเสียงหัวเราะได้อย่างไร ถ้าเราไม่อ่อนแอ เราจะรู้จักกับความเข้มแข็งหรือ แล้วอย่าลืมหาคำตอบให้กับทุกคำถามใจของคุณล่ะ

โดย : ลูกแบด
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 6 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 12 : 28 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com