Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> เธออยู่ที่คอนโดด้วยกั๊บป๋ม (2)

เรื่อง :

เธออยู่ที่คอนโดด้วยกั๊บป๋ม

 (2)

เธออยู่ที่คอนโดฯด้วยกั๋ปป๋ม!!!
แหวน ยืนมองหญิงคนนั้น หญิงสาวที่เดินส่ายไปมาที่สะพานลอยนอกห้องพัก จากอาการที่เดินเซ อีกทั้งมือซ้ายยังถือขวดเบียร์ ไม่ต้องมีใครบอก เธอก็เดาได้ทันที
หญิงสาวคนนั้นเมาเหล้าแน่ๆ แต่แหวนยังคงยืนมองดูเธอต่อไป มองทำไมแหวนตอบไม่ได้?

หญิงสาวคนนั้น หันไปสบตากับแหวนแล้วยิ้ม กวักมือเรียกให้แหวนออกมาหา เธอ
ก็พยักหน้าตอบรับอย่างเลื่อนลอย แหวนเปิดห้องเดินออกไป แต่ไม่ได้ลงลิฟท์เพื่อ
ออกไปที่สะพานลอย เธอเดินขึ้นชั้นบนสุด ไปที่ดาดฟ้าของคอนโดฯที่พักนั้นเอง

หญิงสาวคนนั้น มายืนรออยู่แล้ว แหวนไม่ได้ถาม ทำไมข้ามมาจากสะพานลอยมาได้
เร็วปานนี้ แต่เธอนั่งลง ฟังหญิงคนนั้นพูดอะไรบางอย่าง ที่ข้างหูอย่างเบาๆ สักครู่ก่อนจะ
พยักหน้า และแล้วเธอก็เดินตรงไปที่ขอบระเบียงลูกกรง เปิดประตูกั้นโดยไร้กุญแจล็อก และทิ้งร่างดิ่งลงไป

โผล๊ะ....!!

เสียงนั้นดังแว่วๆผ่านริมหูแหวน ไม่ดังเลยในความรู้สึกของแหวน แต่สามารถเรียกเสียง
กรีดร้องจากคนรอบข้างแถวๆนั้น ได้เป็นอย่างดี วินาทีสุดท้ายของความรู้สึก บอกอาการเย็น
ยะเยือกที่แล่นเข้าสู่หัวใจเธอ ก่อนลามกระจายไปทั่วร่าง แหวนอยากถามอาการของคนใกล้
ตายเป็นเช่นนี้ดอกรึ?

เศษมันสมองที่ตกกระทบพื้น ก่อนแผ่กระจายทั่ว ฝูงชนแตกฮือ ราวหลีกเลี่ยงเศษขยะ
ที่น่าขยักแขยง กลิ่นเลือดฟุ้งเข้าจมูกทุกคน

“เละคาที่เลย นี่เป็นรายที่3แล้วน่ะ ที่มาโดดตึกตายตรงนี้”

สมพงศ์ยามหน้าคอนโดฯให้การกับเจ้าหน้าที่ เขาเองก็แปลกใจ คนทั้ง3เข้าไปที่ระเบียง
ได้อย่างไรทั้งๆที่ยังล็อกกุญแจอยู่แท้ๆ เจ้าหน้าที่ขึ้นไปตรวจตราอย่างละเอียดอีกหน หลัง
จากเดือนที่แล้ว ได้ขึ้นไปตรวจ แล้วพบว่า ทุกอย่างปรกติ ไม่มีรอยเท้าคนทิ้งไว้ ไม่มีอาวุธ หรือแม้แต่รอยคนผ่านระเบียงนั้นเข้าไป อีกทั้งกุญแจที่ขึ้นสนิมดอกใหญ่ที่ประตู ยังคงเต็ม
ไปด้วยหยากใย้ไยแมงมุมเกาะอย่างหนาแน่น!!!

สุดาวรรณเป็นโอเปอเรเตอร์ ที่บริษัทแห่งหนึ่งแถวลาดพร้าว เงินเดือนที่น้อยนิด ไม่เพียง
พอกับค่าใช้จ่ายในเมืองหลวง ทำให้เธอต้องหางานพิเศษมาช่วย เพื่อนสนิทคนหนึ่งจึงแนะนำให้
ไปแปลหนังสือให้ศูนย์รับแปลเอกสารของญาติผู้พี่ แถวๆที่ทำงานเธอด้วย

การย้ายมาอยู่ที่คอนโดฯแห่งนี้ ก็ด้วยใกล้ที่ทำงานอีกทั้งค่าเช่าถูกกว่าที่อื่น แต่ห้องที่
คับแคบ และน้ำไฟที่ขาดๆหายๆเสมอ ก็ทำความเบื่อระอาให้บ่อยครั้ง สุดาวรรณจึงถือ
โอกาศแวะบ้านของสาโรจน์คนรัก ซึ่งอยู่ในซอยไม่ห่างไกลจากคอนโดฯ หลังเลิกงาน ก็ซื้อกับข้าวไปเพิ่มเติม แล้วอยู่ทานข้าวกับพ่อแม่ของคนรัก ก่อนถือโอกาสอาบน้ำซักผ้าแล้วหิ้วเสื้อผ้าที่ซักสะอาดกลับมาตากที่ห้องเป็นประจำ

มาวันหนึ่ง พ่อแม่ของสาโรจน์กลับไปทำบุญที่บ้านต่างจังหวัด สุดาวรรณถือโอกาสตื่น
แต่เช้ามืด ลุกขึ้นแต่งตัวสดสวย ด้วยเสื้อสีส้มลายลูกไม้ ที่สาโรจน์ ซื้อให้เป็นของขวัญใน
วันเกิดเดือนที่แล้วมา ตั้งใจจะไปทำอาหารเช้าทานกัน 2 คนกับสาโรจน์ ที่โทรมาบอกว่า
กลับมาจากต่างจังหวัด ที่เขาไปขายประกันกับลูกค้าผู้หนึ่งแล้ว

สุดาวรรณปรุงอาหารที่ครัวในบ้านของสาโรจน์ อย่างเงียบๆ แล้วยกขึ้นไปที่ชั้น2 ที่
ห้องนอนส่วนตัวของเขา กะจะไปทำความแปลกใจให้กับเขา แต่เมื่อประตูที่ไม่ได้ล็อก
แถมแง้มเป็นช่อง แค่ผลักง่ายๆก็เห็นคนบนเตียงทันที ภาพบาดตาจึงปรากฏให้เห็นอย่าง
ชัดเจน คนรักหนุ่มกับสาวแปลกหน้า

ความปวดร้าวใจครั้งนั้น ทำให้สุดาวรรณป่วยเป็นโรคจิตพิการ ทุกวันเธอจะร้องไห้ราวคน
เสียสติ พ่อแม่มารับกลับไปอยู่บ้านพักใหญ่ เมื่ออาการดีขึ้น สุดาวรรณก็เข้ามาหางานทำที่
กรุงเทพฯอีกครั้ง และยังคงย้ายมาพักที่นี่ พร้อมกับนำเสื้อสีส้มลายลูกไม้ตัวนั้นติดตัวมาด้วย

และไม่นาน เธอก็กระโดดตึกตายเป็นคนแรก ต่อมาก็สาวที่ห้องชั้น 7 ชั้นซึ่งอยู่สูงถัดจาก
สุดาวรรณ 2ชั้น ก็กระโดดตึกตรงที่นี้ ก่อนมาวันนี้สาวแหวนที่ชั้น 9 ก็กระโดดตึกอีกคน และตอนนี้เสื้อสีส้มตัวสวย ลอยละลิ่วตามลมมาที่ชั้น 11 ให้สำลีเก็บได้ แต่เขาเป็นผู้ชาย สุดาวรรณ จะต้องการเขาเป็นเพื่อน รึว่า..เป็นคนรักน่ะ? เขาเก็บเสื้อนั้นมาได้ 28วันแล้ว ทุกวันสิ้นเดือน สุดาวรรณมักมาหาคนไปเป็นเพื่อน สิ้นเดือนจวนใกล้มาแล้ว สำลีจะเป็นเช่นไรบ้างน่ะ?.....


โดย : ขุนพลน้อย
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 13 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 22 : 42 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com