Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ซุกกาย......ใต้ผ้าห่ม

เรื่อง :

ซุกกายใต้ผ้าห่ม

...ยืนนิ่ง...อยู่หน้าประตูห้อง
ก่อนที่จะไขกุญแจเข้าไป ทุกอย่าง....เงียบสงบ...
มองเข้าไปในห้อง....ใจหาย... ทุกอย่างเหมือนเดิม
แต่มีบางคนหายไป
พยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติที่สุด ทำเหมือนทุกๆวันที่เคยทำมา
แต่เหมือนเดิม ทุกอย่าง...เงียบสงบ...

ยืนอยู่กลางห้องเคว้งคว้าง ก่อนที่จะนั่งลงบนที่นอน
ของทุกอย่างยังอยู่ที่เดิม แต่ความรู้สึก...ว่างเปล่า
จะทำอะไรดีนะ ดูทีวีดีมั๊ย จะทำอะไรให้ทุกอย่าง....ไม่เงียบสงบ..
เปิดเพลงฟังดีกว่า....เสียงเพลงดังขึ้น...

.....ไม่มีอีกแล้ว..ไม่มี..ไม่มีเธออีกแล้ว..ข้างกาย

......ทุกอย่างยังคง....เงียบสงบ ยกเว้นใจที่ปวดร้าวเริ่มร่ำร้อง

..ไม่มีใครให้บอกรัก..ให้ฉันพักใจ..ต้องกอดความเดียวดาย
อยู่ทุกคืน..

....สองตาเริ่มชื้นและมีม่านมัว มองออกไปรอบๆห้อง
ความเหงาเริ่มรุมเร้า ความคิดถึงเริ่มก่อตัว ทำไมยังคงเห็น
ภาพเค้านะ ไม่ว่าจะมองไปมุมไหนๆของห้อง มีแต่ภาพเค้า
ทั้งๆที่สองตาเริ่มมีม่านมัว แต่ทำไมยังคงเห็นภาพเค้าชัดเจน
ทุกอิริยาบถ ทุกท่าทาง ทุกรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ
ทำไมถึงยังคงเห็นได้ชัดเจน

สองมือดึงหมอนเข้ามากอด เคลื่อนกายซุกเข้า...ใต้ผ้าห่ม
หลับตาลงพร้อมน้ำตาที่หลั่งไหล

และไม่มีอีกแล้ว...วันนั้น...ไม่ว่าจะหลับฝัน...หรือตื่น
ร้องไห้คนเดียวกับ..แสงดาว..อยู่ทุกคืน เพราะห้ามใจ
ตัวเองไม่ได้เลย

ทุกอย่างรอบตัว...เงียบ..แต่กลับได้ยินเสียงของความเหงา
ทุกอย่างรอบตัว..สงบ..แต่ในใจเจ็บปวด ทุรนทุราย

ซุกกายเข้าไปในผ้าห่ม ห่อตัวให้เล็กที่สุด ใช้ผ้าห่มเป็น
กำแพงปกป้องจากทุกสิ่ง ไม่อยากรับรู้ทุกอย่าง
น้ำตายังคงไหลริน หัวใจยังคงเจ็บปวด ยังคงห็น
ภาพเค้าแม้หลับตา ยังคงได้ยินเสียงเค้า แม้เสียงเพลงจะดังก้อง

...เพราะห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย....ให้เลิกรักเธอ..

โดย : ลูกแบด
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 15 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 21 : 30 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com