Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> เมื่อจำต้องพเนจร ตอนที่ 2

เรื่อง :

เมื่อจำต้องพเนจร

 ตอนที่ 2

แป้งใสเป็นลูกสาวคนเล็กของสุนีย์กับประสงค์ สุนีย์เป็นลูกสาวคนโตของเถ้าแก่เส็ง พ่อค้าของชำร้านใหญ่ที่สุดในตลาดสดแห่งหนึ่ง แถวเยาวราช ส่วนประสงค์เป็นลูกจ้างขับรถส่งของในร้าน ต่อมาเมื่อพ่อตายสุนีย์จึงเข้าคุมกิจการงานในร้านทั้งหมด ตามคำสั่งพ่อ

ส่วนน้องชายทั้งสามคน เมื่อสุนีย์ส่งเสียให้เรียนจนจบปริญญาตรี ต่างก็ขอแยกย้ายจากไป สุนีย์มอบเงินส่วนหนึ่งให้น้องตามคำสั่งพ่อแล้ว ก็ไม่เคยได้พบน้องทั้งสามคนอีก จะมีข่าวคราวบ้าง ก็จากหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับความก้าวหน้าทางการงานของน้องเท่านั้น แต่สุนีย์ก็ไม่เคยเสียใจ ที่ไม่ได้เรียนหนังสือมากเท่าน้อง

สุนีย์ครองตัวเป็นโสด เฝ้าร้านของชำ โดยมีประสงค์กับคนใช้ชรา ที่พ่อเลี้ยงไว้ในฐานะญาติอีกสองคน วันหนึ่งเกิดมีโจรเข้ามางัดแงะของที่หลังร้าน ติดกับห้องพักของประสงค์ ประสงค์ลุกออกมาต่อสู้กับโจรสองคน กว่าสุนีย์และคนใช้ชรา จะตื่นมาช่วย ประสงค์ก็นอนเลือดอาบท่วมตัว แต่คนร้ายก็หนีไม่รอด คนงานข้างร้านได้ยินเสียงเอะอะ ตื่นมาช่วยจับตัวไว้ได้

จากวันนั้นความรักต่างวัย ของประสงค์กับสุนีย์ก็เริ่มขึ้น สาวใหญ่วัย 35 กับชายหนุ่มวัย 24 ไม่มีช่องว่างในหัวใจ เพราะประสงค์หลงรักสุนีย์ตั้งแต่วันแรก ที่เขามาสมัครงานแล้ว สี่ปีที่ผ่านมา หัวใจเขาไม่เคยขาดเงาของสุนีย์ การแต่ง
งานง่ายๆของคนทั้งสอง ยังคงดำรงเติบโดไปพร้อมๆกับกิจการของร้านค้า

ปูนกับแป้งใส เกิดในปีที่สอง ที่พ่อเปิดห้างสรรพสินค้า เงินทองที่มากขึ้นกับชื่อเสียงที่เริ่มเป็นที่รู้จักของคนทั่วไป ทำให้น้องชายของสุนีย์ มักส่งลูกๆมาประจบ และของานทำ เมื่อปูนไปเรียนต่อปริญญาโท ที่อเมริกา แป้งใสก็รับปริญญาตรีพอดี

ในปีนั้นสุนีย์ที่อายุย่างเข้า 60 เริ่มเบื่อหน่ายการงาน ได้ทิ้งทุกอย่าง แล้วหันหน้าเข้าวัด ปล่อยให้ประสงค์กับแป้งใสดูแลกิจการงาน ร่วมกับลูกๆของน้องชายแทน หนุ่มใหญ่วัย 49 อย่างประสงค์ กลับมองอ่อนกว่าวัยมาก ทุกคนที่พบเห็นมักคิดว่า เขาอายุไม่เกิน 35

เดือนที่สองที่แม่ไปอยู่วัด คืนหนึ่ง แป้งใสลุกขึ้นมาดื่มน้ำในกลางดึก เมื่อขึ้นบรรไดกลับห้อง เธอได้ยินเสียงหญิงสาวหัวเราะดังแว่วมาจากห้องนอนของพ่อ เสียงนั้นช่างคุ้นหูจนแป้งใสคิดว่าไม่ผิดคนแน่ จึงลองบิดลูกบิดประตูห้องนอนของพ่อ มันเปิดออกอย่างง่ายดาย ภาพบนเตียงนอนใหญ่ของพ่อกับแม่ ยามนี้ข้างกายพ่อคือ ...เลขาคนสวยของพ่อนั่นเอง!!!!

พ่อแสนดี ที่รักแม่มาตลอด20กว่าปีหายไปไหน พ่อที่เคยประกาศทุกปีในงานวันเกิดของแม่ ต่อหน้าลูกๆว่าชีวิตนี้จะมองแค่ สาวเดียวคือ..สุนีย์ที่รักหายไปไหน? แป้งใสเกิดความสับสนวุ่นวายใจ เธอเดินออกจากบ้าน ด้วยเท้าเปล่า เดินไปเรื่อยๆตามถนนหนทาง ที่มืดและเงียบ ทันใดนั้น มีไฟสว่างวาบที่เบื้องหลัง หยุดเท้าของแป้งใสให้อยู่กับที่ รอยชื้นเหนอะหนะที่ศีรษะ ที่แป้งใสเอามือคลำดู คือความรู้สึกสิ่งสุดท้าย ก่อนเธอจะสลบแน่นิ่งไป

“หมอคิดว่า คงต้องลองช็อตด้วยไฟฟ้าครับ”

ประสงค์ไม่ถามต่อ เซ็นชื่ออนุญาตทันที หลังผ่านการช็อตด้วยไฟฟ้า แป้งใสก็ฟื้นรู้สึกตัว ในคืนที่ห้าที่เข้ามานอนสลบที่โรงพยาบาล หลังจากนั้น แป้งใสที่อ่อนหวาน ว่านอนสอนง่ายของพ่อแม่ เริ่มกลายเป็นสาวปากกล้า พูดจาก้าวร้าวคน แถมมีอาการประหลาด ชอบนั่งพูดกับกำแพง!!!พ่อจึงตัดสินใจส่งแป้งใสไปอเมริกา รักษากับหมอผู้ชำนาญทางโรคประสาท ที่ปูนลูกชายจดหมายมาบอก

“เป็นหมอมือหนึ่ง ที่รักษาคนไข้หายเป็นปรกติได้นับพันคนแล้วครับพ่อ”

แต่ในสองสับดาห์ต่อมา แป้งใสก็บินกลับมาคนเดียว นำหลักฐานการรักษาจากหมอคนนั้นมาให้พ่อดูด้วย

“หมอขอรับรองด้วยเกียรติของหมอ ที่รักษาโรคทางนี้มานาน 25 ว่าลูกสาวคุณเป็นคนปรกติ ไม่มีอาการป่วยทางใจครับ”

จากวันนั้นที่ชั้นสาม แผนกเสื้อผ้าสตรี ในห้างสรรพสินค้าของพ่อ จึงมีมุมเล็กๆมุมหนึ่ง ที่มีโต๊ะดูดวงด้วยไพ่ยิปซี ที่แป้งใสนั่งทำนายให้ลูกค้าที่สนใจเกิดขึ้น แรกๆพ่ออายเพื่อนฝูงมาก ที่ลูกสาวเพ้อเจ้อขนาดนี้ ถ้าแป้งใสเคยร่ำเรียนทางด้านนี้มาก่อน พ่อคงรับสภาพได้ดีกว่านี้ แต่นี่ลูกสาวคนเดียว ที่จบปริญญาตรีทางบัญชี กลับมาเป็นหมอดูไพ่ยิบซี พ่อจึงจำต้องหวานอมขมกลืน
ยามเพื่อนๆเอ่ยถามถึง

แต่ในเดือนที่สาม ที่แป้งใสเปิดรับดูดวง เธอก็ยุบกิจการนี้เสียดื้อๆ ทำให้พ่อยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้น แต่แล้วพ่อก็เริ่มประหลาดใจ ผู้ใหญ่หลายคน ในวงการค้ารวมทั้งนักการเมืองอีกหลายคน เริ่มส่งคนมาหา มาขอรับตัวลูกสาวไปทำนายโชคชะตาถึงบ้านมากยิ่งขึ้น

จู่ๆ แป้งใสขอแยกออกไปซื้อบ้านอยู่เอง ในเดือนที่หกของการเป็นหมอดู พ่อทักท้วงอย่างไรก็ไม่เกิดผล แม้แต่ปูนที่เดินทางกลับมาทำงานที่ห้างสรรพสินค้าแล้วก็ตาม เขาจะเอ่ยสิ่งใด ก็ต้องตกใจ ที่แป้งใสรู้ทันก่อนทุกที
จากนั้นแป้งใสก็หายไปจากชีวิตของพ่อและพี่ชาย แม้จะให้คนสะกดรอยตาม สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลว จึงต้องปล่อยให้แป้งใสดำเนินชีวิตตามลำพังตามที่เธอปรารถนา เมื่อประสงค์นำความไปบอกสุนีย์ สุนีย์เพียงยิ้มแล้วตอบว่า

“แป้งใส จะมาหาเมื่อเขาคิดอยากมา คุณประสงค์กับปูน ดำเนินชีวิตของคุณกับลูกไปตามทางของคุณเถิด ตอนนี้น้อยคนนัก จะทำร้ายแป้งใสได้อีกแล้ว”

“คุณสุนีย์ คุณพูดราวกับลูกสาวเราไม่ใช่คนแล้วน่ะ”

สุนีย์เพียงยิ้มๆ ก่อนขอตัวไปดูแลอาหารการกิน ให้เด็กกำพร้าที่มาพึ่งใบบุญของแม่ชีแวว เพื่อนรักของเธอ ที่ชวนสุนีย์มาช่วยงานที่วัดนี้ จนสุนีย์ติดใจละทิ้งงานทางห้างทุกอย่าง มาอยู่กับแม่ชีแทน


โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 16 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 23 : 15 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com