Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> กำแพงรัก....กำแพงหัวใจ

เรื่อง :

กำแพงรัก กำแพงหัวใจ

กำแพงรัก….กำแพงหัวใจ
เรื่องราวของความรักมันเป็นสิ่งที่ยากนักที่เราจะสามารถคาดเดาได้ว่ามันจะเกิดขึ้นกับเราเมื่อไหร่หรือจะจบลงเมื่อใดและจะจบลงอย่างไร แต่ไม่ว่าเรื่องราวของความรักจะจบลงอย่างเราก็ต้องยอมรับมันและเก็บมันไว้เป็นบทเรียนเพื่อที่จะก้าวเข้าสู่ความรักครั้งใหม่
อย่ากลัวกับการที่จะรักใครสักคน อย่าสร้างกำแพงกั้นความรู้สึกที่เราเรียกกัน ว่ารักขึ้นมาเพราะเชื่อได้ว่าเราคงจะไม่มีความสุขแน่นอน ทำตามเสียงหัวใจเรียกร้องอย่าหนีความรู้สึกของตัวเองเพราะถ้าสิ่งที่เรากำลังหนีกับสิ่งที่หัวใจต้องการนั้นเป็นสิ่งเดียวกันล่ะก็เราคงไม่มีทางหนีพ้นเป็นแน่แถมมันยังจะสร้างความเจ็บปวดให้กับเราอีกด้วย
“แพรดาว” เสียงเรียกเธอดังมาจากทางด้านหลัง
“อ้าว แก้มมีอะไรเหรอ”
“เอ่อ คือว่ามีคนอยากคุยกับเธอน่ะ”
“ใครเหรอ?”
“ไม่บอก ไปดูเองซิตอนนี้เขารออยู่ที่สระน้ำหลังมหาลัยน่ะ”
“อื้อ….งั้นเดี๋ยวฉันมาก็แล้วกันน่ะ”
“จ๊ะ” เธอพูดพลางส่งยิ้มเจื่อนๆให้เพื่อน
ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้างหนา แต่ถ้า’แพร’รู้ว่าเป็นพี่’กริจ’ ล่ะก็มีหวังคงไม่ทันได้คุยกันเป็นแน่ เฮ้อ…ไม่รู้ว่าจะใจแข็งอะไรนักหนาน่ะยัยแพร แก้มคิดในใจ
“พี่กริจ” แพรดาวอุทานออกมาเมื่อเห็นว่าคนที่ต้องการคุยกับเธอเป็นใครแต่คงจะดังไปทำให้เจ้าของชื่อหันมามอง
เธอไม่อยากเจอไม่อยากคุยอะไรกับเขาทั้งนั้นเพราะเธอกลัวๆหัวใจตัวเองเหลือเกิน กลัวความรู้สึกบางอย่างที่มันเกิดขึ้นในหัวใจ
“แพร พี่นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว”
“พี่กริจมีเรื่องอะไรจะคุยกับแพรเหรอค่ะ” เธอยิงคำถามใส่เขาทันทีเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา
“พี่มีเรื่องอยากจะบอกแพรน่ะ”
“อะไรเหรอค่ะ”
“พี่รักแพรน่ะ คบกับพี่ได้มั้ย”
“พี่กริจค่ะ แพรขอบคุณน่ะค่ะสำหรับความรู้สึกดีๆแต่แพรไม่ขอรับไว้น่ะค่ะ แพรขอโทษจริงๆค่ะ”
เธอพูดจบก็เดินออกมาจากที่ตรงนั้น พร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย เธอยอมรับว่าเธอก็มีใจให้เขาเหมือนกัน แต่ที่เธอปฎิเสธเขาเพราะเธอไม่อยากเจ็บช้ำกับความรักอีก เธอไม่กล้าพอที่จะรับเขาเข้ามาในหัวใจไม่กล้าจะให้หัวใจของเธอจดจำเขาเอาไว้เลย
กำแพงที่เธอสร้างเพื่อกั้นความรู้สึกเอาไว้นั้นอาจถูกพังทลายลงถ้าเธอกล้าพอที่จะทุบกำแพงนั้นออกมาเผชิญกับความรักที่หัวใจตามที่ร่ำร้อง
“แพร” เขาวิ่งตามเธอมาแล้วโอบกอดเธอไว้จากด้านหลัง
“ปล่อยแพรเถอะค่ะ ขอร้องล่ะ”
“ไม่ ทำไมล่ะแพรพี่ไม่ดีตรงไหน หรือว่าแพรมีใครอยู่แล้ว”
“แพรไม่มีใครทั้งนั้นแหละค่ะ”
”แล้วทำไมถึงปฎิเสธที่จะคบกับพี่ล่ะ”
“ไม่รู้ ฮึกฮือๆ แพรไม่รู้”
“พี่รู้พี่เข้าใจว่าแพรเคยเจ็บปวดกับความรักมาแค่ไหน แต่พี่สัญญาว่าพี่จะไม่ทำให้แพรเสียใจเด็ดขาด ให้พี่ดูแลหัวใจแพรได้มั้ยขอโอกาสสักครั้งเถอะ ”
“พี่กริจค่ะ ขอเวลาให้แพรหน่อยน่ะค่ะแล้วแพรจะให้คำตอบกับพี่”
“แล้วพี่จะรอคำตอบน่ะ ไม่ว่ามันจะนานแค่ไหนพี่ก็จะรอรอวันที่แพรก้าวออกจากกำแพงที่แพรสร้างเอาไว้”
“ขอเวลาแพรสองวันน่ะค่ะ”
“ต่อให้ทั้งชีวิตพี่ก็รอได้”
“อีกสองวันเจอกันที่ๆเราพบกันครั้งแรกน่ะค่ะ”
สถานที่ที่เขาและเธอได้พบกันครั้งแรกก็คือสวนสาธารณะที่อยู่ใกล้ๆมหา’ลัยแค่เดินไปไม่เท่าไหร่ก็ถึงแล้ว และเขาก็หลงรักเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน
เธออยากจะเห็น ความรักที่แท้เป็นอย่างไร
เธอเคยเจอด้านที่โหดร้ายรักสดใสยังไม่มี
กำแพงที่ขวาง ที่ขังหัวใจเธอวันนี้
เมื่อใจเธอยังคอยจะหลบหนี รักจะเห็นเธอเมื่อไหร่
ใบไม้ดอกไม้ ในสายลมที่ผ่านระเบียง
ความรักส่งเสียงหากเธอฟงด้วยหัวใจ
อยู่ตรงหน้าเธออยู่เสมอมา
ไม่ต้องมองหา เพราะว่ารักมันไม่เคยไกล
อยู่ตรงหน้าเธอ แค่เธอเข้าใจ
แค่เปิดอ้อมแขน เพื่อโอบไว้ แล้วปล่อยให้รักทักทายเธอ
ลืมตาช้าๆแล้วเช็ดน้ำตาออกไป
พังกำแพงที่เธอสร้างไว้พร้อมเปิดรับใครเข้ามา
รักนั้นสดใส แค่ขอให้ใจเธอศรัทธา
ไม่ต้องตามไปสุดขอบฟ้า รักมาหาเธอได้เอง
(เพลง…..เสียงของความรัก)

“แพรขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ย”
“ได้สิ”
“แพร ฉันอยากให้เธอรู้ไว้น่ะว่าถ้าสิ่งที่เธอวิ่งหนีกับสิ่งที่หัวใจเรียกร้องเป็นสิ่งเดียวกันแล้วล่ะก็เธอไม่มีทางหนีพ้นหรอกมีแต่จะเสียใจป่าวๆ คิดให้ดีนะว่าหัวใจตัวเองต้องการอะไรใช้หัวใจตัดสินถ้าผิดพลาดไปเธอจะไม่รู้สึกเสียใจเลย”
“ขอบใจน่ะแก้ม ต่อไปนี้เราจะพังกำแพงหัวใจออกแล้วก็ทำความต้องการของหัวใจ ซะที ปิดกั้นตัวเองไปก็เท่านั้น จริงอย่างที่เธอว่าถ้าสิ่งที่วิ่งหนีกับสิ่งที่เรียกหาเป็นสิ่งเดียวกันยังไงๆก็ไม่มีทางหนีพ้นมีแต่จะเสียใจ”
“ฉันดีใจน่ะที่เธอเข้าใจและฉันก็ดีใจที่เห็นเธอมีความสุขน่ะแพร”
“เธอคือเพื่อนที่ฉันรักที่สุดเลยรู้มั้ยแก้ม”
“ฉันก็รักเธอเหมือนกันแพรดาว”
และแล้ววันนี้ก็มาถึงวันที่เขารอคอยที่จะฟังคำตอบจากเธอ ไม่ว่าคำตอบที่ได้นั้นจะเป็นอย่างไรเขาก็เต็มใจที่จะรับมัน แม้คำตอบที่ได้อาจสร้างความเจ็บช้ำให้เขาก็ตามที
“รอนานมั้ยค่ะ”
”ไม่หรอกพี่เพิ่งมาเมื่อกี้นี้เอง”
“พร้อมที่จะฟังคำตอบหรือยังค่ะ”
“พี่พร้อมตั้งนานแล้วล่ะ ไม่ว่าคำตอบจะเป็อย่างไรพี่ก็เต็มใจจะรับมัน”
เธอยิ้มบางๆให้เขาก่อนจะพูดออกมาว่า”แพรยินดีให้พี่กริจดูแลหัวใจของแพรค่ะ”
“นี่พี่ไม่ได้ฝันไปใช่มั้ยแพร”
“ไม่หรอกค่ะ แพรรักพี่น่ะค่ะ”
“พี่ดีใจน่ะที่แพรเชื่อใจพี่ยอมมอบหัวใจให้พี่ดูแล พี่รักแพรน่ะและจะรักตลอดไปด้วย” เขาพูดพร้อมกับดึงเธอเข้าไปกอดไว้
เธอได้พังกำแพงนั้นออกไป กำแพงที่เธอเคยสร้างขึ้นเพื่อกั้นตัวเองออกจากความรู้สึกพิเศษ ที่ใครๆหยิบยื่นให้


โดย : ปรียานุช(สายหมอกแห่งลมหนาว)
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 26 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 19 : 30 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com