Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> เพื่อ....รัก

เรื่อง :

เพื่อรัก

คนเราจะอดทนต่อเรื่องใดเรื่องหนึ่งได้นานสักเท่าไหร่และจะอดทนไปเพื่ออะไรถ้าการอดทนนั้นนำพามาซึ่งความเจ็บช้ำและทำให้เราเสียน้ำตา....แต่เพื่อความรักล่ะเราจะยอมจะอดทนได้นานแค่ไหนกัน....
แต่สำหรับเธอคนนี้เธอเลือกที่จะอดทนเพื่อให้เขาเห็นว่าเธอรักเขาที่หัวใจไม่ใช่อย่างที่เขาคิดอย่างที่เขาเข้าใจ และเธอก็รู้ว่าความอดทนของเธอคงไม่มากพอที่จะรับมือกับเขาผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี แต่ความรักที่มีให้เขาสอนให้เธอเข้มแข็งและอดทนเพื่อเอาชนะอคติทางความคิดที่เขามี
ต่อเธอ
“คุณแหวนค่ะให้นิ่มทำเถอะค่ะ คุณไปนั่งพักจะดีกว่า”
“นิ่มเหนื่อยจากงานบ้านมาทั้งวันแล้ว ให้แหวนช่วยทำกับข้าวเถอะนะ”
“ก็ได้ค่ะ” นิ่มคนรับใช้ตอบออกมาเพราะถึงยังไงคงขัดคุณผู้หญิงของบ้านไม่ได้
วงแหวนแต่งงานเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ได้เกือบสี่เดือนแล้ว แต่เหมือนความสุขในชีวิตการแต่งงานเธอจะไม่ได้พานพบเลยแม้แต่น้อย ก็คนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอน่ะกับบ้านอาทิตย์ละสองครั้งได้เองมั้งหรือบางทีก็ไม่กลับมาเลย เวลากลับมา เขาก็ไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าเธอซะด้วยซ้ำ จะพูดจะถามสักคำยังไม่มี
แม้แต่วันนี้ซึ่งเป็นวันหยุดแล้วก็เป็นวันสำคัญวันเกิดของเธอ เป็นวันที่เขาจำได้แม่นยิ่งนัก
แต่ในวันหลังจากเกิดเรื่อง ดูเหมือนว่าอะไรหลายๆเรื่องเกี่ยวกับเธอจะถูกลบเลือนไปจนหมดทุกวันนี้เธอยังถามตัวเองในใจว่า’เขาขอเธอแต่งงานเพราะอะไรในเมื่อเขาเมินเฉยต่อเธอขนาดนี้’
“คุณแหวนค่ะของที่ให้เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ”
“ขอบใจมากน่ะนิ่ม”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ว่าแต่คุณแหวนจะออกไปคนเดียวจริงๆเหรอจ๊ะให้นิ่มโทรตามคุณผู้ชาย
เอามั้ยจ๊ะ”
“ไม่ต้องหรอก แหวนไปคนเดียวได้อย่าไปรบกวนคุณผู้ชายเลยเขาอาจจะมีงานยุ่งก็ได้” ปลายเสียงติดจะเศร้าเล็กน้อย
หลังจากที่เธอกลับมาจากไปเลี้ยงอาหารเด็กที่มูลนิธิแล้ว เธอก็เอาแต่อยู่ในห้องอย่างเดียวพอนิ่มมาเคาะประตูถามก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรแค่เหนื่อยนิดหน่อย นิ่มก็ถอดใจที่จะถามผู้เป็นนายหญิงของบ้านต่อเพราะถึงยังไงที่คำตอบที่มาก็เหมือนเดิมทุกครั้ง
เสียงสะอื้นดังขึ้นภายในห้องนอนที่มีเธออยู่เพียงคนเดียว ความรู้สึกต่างๆมากมายถาโถมเข้าใส่ทำให้หญิงสาวตัวเล็กๆคนหนึ่งร้องไห้อย่างเหนื่อยอ่อน
‘เมื่อไหร่คุณจะยอมเข้าใจฉันซะที ว่าเรื่องที่คุณได้ยินมาไม่เป็นความจริงแม้แต่น้อยและอีกนานแค่ไหนหนึ่งเราจะได้กลับมาเป็นเหมือนเดิม หรือมันอาจจะไม่มีวันนั้นก็ได้’ คำถามนี้วนเวียนอยู่ภายในใจของเธออย่างรอคอยคำตอบหวังว่าสักวันจะได้ยิน
“คุณแหวนค่ะ” นิ่มเคาะประตูเรียกคุณผู้หญิงของบ้านที่วันนี้เกือบทั้งวันเอาอยู่ในห้อง
“……..”
“คุณแหวน คุณแหวนค่ะ”
“……….” เมื่อเธอเห็นว่าไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมาเธอจึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปแต่ภาพที่เธอเห็นก็คือคุณผู้หญิงของบ้านนอนสลบอยู่ที่พื้นห้อง ใบหน้าของเธอซีดเซียวไร้สีเลือด
“คุณแหวนค่ะ” เธอเข้าไปเขย่าร่างของหญิงสาวที่ไม่ได้สติแต่ก็ต้องตกใจเมื่อตัวของเธอร้อนอย่างกับไฟ นิ่มจึงรีบวิ่งลงไปข้างล่างเพื่อโทรศัพท์บอกคุณกร ที่เป็นคุณผู้ชายของบ้าน
เมื่อเขาได้ทราบเรื่องจากนิ่มสาวใช้ในบ้านเขาก็รีบขับรถไปที่บ้านเพื่อพาเธอไปส่งโรงพยาบาลทันที
ภาสกรเดินไปมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉินอย่างกระวายกระวายด้วยความเป็นห่วงหญิงสาวที่อยู่ด้านในและทันทีที่หมอเปิดประตูออกมาจากห้องฉุกเฉินเข้าก็รีบปรี่เข้าไปถามอาการของเธอ
“คุณหมอครับเธอเป็นไงบ้างครับ”
“คนไข้เป็นไข้หวัดใหญ่แล้วก็มีอาการเครียดมากเกินไปก็เลยทำให้ช็อก แต่ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้วพักผ่อนอีก2-3ก็กลับบ้านได้”
“ขอบคุณ คุณหมอมากนะครับ”
“งั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ”
เขาเปิดประตูเข้าไปในห้องที่เธอพักฟื้นอยู่ซึ่งตอนนี้เธอกำลังนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียง นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้จ้องมองใบหน้าสวยได้รูปของเธอแบบเต็มๆเหมือนกับวันนี้ ตลอดเวลาที่ได้รู้จักกับเธอเขาเชื่อใจเธอตลอดมาและก็จะตลอดไปด้วย แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรตอนนั้นเขาถึงเชื่อคำที่คนอื่นพูดใส่ร้ายเธอจนเป็นเหตุที่ทำให้เขาเข้าใจเธอผิดมาตลอดยังไงล่ะ แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขาทำอะไรผิดไปหลายๆอย่างทั้งทอดทิ้งเธอให้อยู่อย่างเดียวดาย ไม่ฉลองวันเกิดกับเธอและอะไรหลายๆที่ทำให้เธอต้องมาเป็นแบบนี้
“แหวนผมขอโทษ” เขาพูดพลางทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ เขายื่นมือไปกุมมือเธอเอาไว้ทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ไม่ได้รับมานาน
“แหวนผมรักคุณรักมาก รักยิ่งกว่าชีวิตผมซะอีก”
ทุกครั้งที่เขาเปิดประตูเข้ามาก็จะเห็นเธอนอนหลับทุกครั้งซึ่งเขาคิดว่าเธอคงจะหลับเพราะฤทธิ์ยาที่ทานเข้าไป แต่ความจริงแล้วเธอไม่อยากลืมตาขึ้นมาเห็นคนที่ทำหัวใจดวงน้อยๆของเธอต้องบอบช้ำอีก เธอเหนื่อยที่จะต้องวิ่งตามเขาเพราะยิ่งวิ่งตามเท่าไหร่ระยะทางระหว่างเธอกับเขาก็ยิ่งห่างออกไปอีกและคงไม่มีวันจะใกล้กันได้อีกเลย
วันนี้ภาสกรขับรถมาหาวงแหวนที่โรงพยาบาลแต่เช้าเพื่อจะมาช่วยเธอจัดของใส่กระเป๋าเพื่อกลับบ้านและเขาก็ตั้งใจจะพาเธอไปทะเลด้วยแต่เมื่อเขาเปิดประตุห้องเข้าไปก็แต่ความว่างเปล่า
นี่เธอหนีเขาไปแล้วเขากำลังจะสูญเสียเธอไปใช่มั้ย ไม่นะผมไม่ยอมเด็ดขาด เขารีบขับรถตามหาเธอด้วยความเป็นห่วงเพราะเธอเพิ่งหายไข้
เขาขับรถตามหาเธอทั้งวันแต่ก็ไม่พบ จนเขาเริ่มท้อใจไม่รู้จะไปตามหาเธอที่ไหนดี ไปหาตามบ้านเพื่อนก็แล้วแต่ก็ไม่พบ เฮ้อ ...นี่เขาควรทำอย่างไรดีทุกอย่างมันเป็นความผิดของเขาแท้ๆเขาทำให้เธอต้องหนีไป แล้วอยู่ๆเขาก็คิดถึงสถานที่ๆทำให้เขาได้พบกับเธอเป็นครั้งแรก หรือเธออาจจะไปที่นั้นก็ได้ แหวนรอผมก่อนนะผมจะรีบไปหาคุณ
ชายหาดยามเย็นดูเงียบสงบแสงจากดวงอาทิตย์สาดส่องมายังผืนน้ำเบื้องหน้าทำให้เป็นประกายระยิบระยับ หญิงสาวนั่งเหม่อมองผืนน้ำที่ทอดยาวไปไกล ใบหน้าอาบไปด้วยหยดน้ำที่ไหลรินออกมาจากดวงตาทั้งสอง
“คุณกร แหวนขอโทษนะคะที่หนีคุณมาแบบนี้ แต่ขอเวลาให้แหวนอยู่เงียบๆคนเดียวสักพักนะคะแล้วเมื่อไหร่ที่พร้อมกว่านี้แหวนจะกลับไปค่ะ” เธอเอ่ยออกมาเบาๆ พร้อมกับซุกหน้าลงบนฝ่ามือบางๆของเธอ ไม่รู้ว่าเธอนั่งอยู่นานเท่าไหร่แต่ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้วเป็นสัญญาณบอกว่าเธอควรจะกลับที่พักได้แล้ว แต่ยังไม่ทันที่เธอจะลุกเดินกลับที่พักก็มีเสียงเรียกเธอที่ฟังดูคุ้นหูซะเหลือเกินเธอหันไปมองตามเสียงเรียกนั้นก็ต้องตกใจเพราะเป็นคนที่เธอกำลังหนีเขามานั้นเอง
“แหวน!!” เธอเตรียมจะก้าวเท้าหนีไปให้เร็วที่สุดแต่ว่า ร่างกายของเธอกลับไม่มีเรียวแรงซักนิดเดียวแม้แต่จะทรงตัวอยู่เฉยๆก็เถอะ เขาปราดเข้าไปประคองร่างของเธอไว้ได้ทันก่อนจะล้มไปกองอยู่กับพื้น
“แหวนคุณฟื้นแล้ว ผมดีใจจัง” ส่วนเธอได้แต่นิ่งเงียบไม่พูดอะไร คนที่เธอเคยวิ่งตามมาตลอด
ตอนนี้เขามาอยู่ตรงหน้าเธอแล้วเขาคนเดิมของเธอกลับมาแล้ว
“แหวน ผมขอโทษยกโทษให้ผมได้มั้ย ถ้าไม่ก็ไม่เป็นไรผมเข้าใจที่ผมทำน่ะมันทำร้ายจิตใจคุณแค่ไหน ผมขอโทษจริงๆ” พอเขาพูดจบก็ลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไป แต่เธอคว้าข้อมือเขาไว้ได้ทัน
“แหวนไม่ได้โกรธคุณสักหน่อยจะให้ยกโทษให้ได้ยังไงล่ะค่ะ” “แล้วคุณเชื่อแล้วใช่มั้ยค่ะว่าแหวนรักคุณที่หัวใจไม่ใช่ฐานะ”
“ผมเชื่อคุณ วงแหวนผมรักคุณนะ”เขาพูดพลางดึงเธอเข้าไปสวมกอด
“แหวนก็รักคุณค่ะ” แล้วหยดน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมา
“ต่อไปนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเราจะต้องหันหน้าเข้าหากันนะ และผมจะไม่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด เชื่อผมนะ ผมสัญญา”
“ค่ะ แหวนเชื่อคุณ”

เพื่อความรักแล้วคนเราย่อมทำได้ทุกอย่าง แม้บางครั้งหัวใจจะต้องเจ็บปวดสักเพียงใดก็ตาม
แต่เราก็ยินดีที่จะทำ ยินดีที่จะอดทนเพราะความรัก
แล้ววันนี้ตัวคุณล่ะได้ทำอะไร เพื่อหัวใจตัวเอง .....เพื่อความรัก....แล้วหรือยัง



โดย : ปรียานุช(สายหมอกแห่งลมหนาว)
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 29 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 18 : 19 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com