Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> หัวใจ...ที่หายไป

เรื่อง :

หัวใจ...ที่หายไป

ทำไมคนๆนึงถึงมีได้มีอิทธิพลต่อหัวใจของคนอีกคนได้มากมายนักน่ะ แต่ก็คงจะเป็นเฉพาะคนที่ใช้หัวใจจำเท่านั้นแหละ
ทั้งทำให้เรายิ้ม…. หัวเราะ…. แล้วก็ยังสามารถทำให้เราร้องไห้คร่ำครวญได้เหมือน และไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่เราก็ยังไม่เคยลบเลือนเขาคนนั้นออกไปจากหัวใจได้เลย
หัวใจดวงนี้ยังมีเขาอยู่เต็มหัวใจแต่หัวใจของเขาสิล่องลอยหายไปไกลแสนไกลโดยที่เธอไม่สามารถเอื้อมไปไขว่คว้าได้เลย เขาเดินจากไปพร้อมกับเอาหัวใจของเธอไปด้วยโดยไม่รู้ตัว
ที่สนามหญ้าหน้าบ้าน หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะนั่งเล่นอย่างเหม่อลอย ในมือเธอถือสร้อยเส้นหนึ่งเอาไว้ สร้อยเส้นที่เคยอยู่บนคอของเธอมาตลอดจนวันที่ใครคนนั้นเดินจากไป…….
“อ้อมดาว คิดอะไรอยู่” เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งที่เป็นพี่ชายเธอเอ่ยถาม
“……..”
“อ้อม”
“ค่ะ พี่ออยถามว่าอะไรนะค่ะ ”
“พี่ถามเราว่ากำลังคิดอะไรอยู่”
“เอ่อ….ก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน่ะค่ะ”
“ยังเก็บไว้อยู่อีกเหรอ” พี่ชายถามพลางใช้สายตาชี้ไปที่สร้อยในมือเธอ
“………” เธอไม่ตอบเพียงแต่ยิ้มเจื่อนๆให้
“คิดถึงเขาล่ะสิ ปีนึงแล้วนะยังลืมเขาคนนั้นไม่ได้อีกหรือ” เขาพูดพร้อมดึงหัวน้องสาวมาพิงไหล่เขา
เขาอยากให้น้องสาวคนเดิมของเขากลับมาสักที คนที่ร่าเริงแจ่มใส เขาไม่อยากให้เธอเป็นแบบนี้เลยแม้จะยิ้ม หัวเราะ ออกมาแต่แววตาแฝงไปด้วยความเศร้าหมอง
…..ใช่ปีนึงแล้วที่เขาเดินออกไปจากชีวิตเธอ พร้อมกับนำเอาหัวใจของเธอไปด้วยหัวใจที่มีเขาอยู่เต็มหัวใจ แต่เขาสิหัวใจของเขาคงล่องลอยไปหาใครคนใหม่ที่เขารักแล้วล่ะ หัวใจที่มันเคยเป็นของเธอและจากวันนั้นมันไม่ใช่อีกแล้วมันกลายเป็นของใครอื่นไปแล้ว
เธอเป็นอดีตของเขาไปแล้ว แต่เขายังเป็นทั้งอดีตและปัจจุบันสำหรับเธอเสมอ หยาดน้ำตาค่อยๆไหลออกมาช้าๆโดยที่เธอไม่รู้ตัวเลย
…หัวใจที่หายไป อีกนานมั้ยจะถูกเติมเต็ม จะมีสักวันมั้ยที่มันจะถูกเติมเต็มอีกครั้ง…
เขาและเธอคงเป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันจะมาพบกันได้อีกแล้ว เขาอยู่ไกลเธอทั้งกาย และหัวใจ หัวใจที่ล่องลอยหายไปไกลจนเธอคงไม่สามารถคว้ามันกลับมาได้เลย เขาหมดรักเธอแล้ว…หมดแล้ว…
‘ตัดใจซะทีเถอะ ลืมเขาไปซะ แค่นี้ยังเจ็บไม่พอรึไงยังรักเขาอยู่อีกทำไม ทั้งๆที่เขาหมดรักเธอแล้วไม่เข้าใจรึไง อ้อมดาว’ เธอพร่ำบอกตัวเองในใจ
“อ้อม” เสียงเรียกของพี่ชายเธอเรยกสติเธอกลับคืนมาอีกครั้ง
“ค่ะ พี่ออย”
“ตกลงพรุ่งนี้จะไปทะเลกับพี่หรือเปล่า”
“ไปสิคะ อ้อมอยากไปไม่ได้ไปตั้งนานแล้ว”
……ชายหาดยามเย็น ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านนัก หญิงสาวคนหนึ่งกำลังทอดสายตาไปยังผืนน้ำเบื้องหน้าที่เป็นประกายระยิบระยับเนื่องมาจากแสงอาทิตย์ที่ส่องแสงไปยังผืนน้ำมันเหมือนดวงดาวท้องฟ้ายามค่ำคืน บรรยากาศตอนนี้เงียบเหงาเหลือเกินถ้าไม่นับเสียงคลื่นที่ซัดกระทบฝั่งไปมา มันทำให้หัวใจเธอเหงายิ่งนัก เหงาอย่างจับใจและมันก็ทำให้เธอนึกถึงเรื่องราวของวันวานขึ้นมาอีกครั้ง……
เธอยังจำได้ดีตอนที่พบเขาครั้งแรก เธอพบเขาที่นี้ที่ทะเลแห่งนี้บนผืนหาดทรายที่เธอนั่งอยู่ ในตอนนี้ เมื่อ 4 ปีก่อน
‘ขอโทษน่ะครับ ผมขอนั่งด้วยคนได้มั้ย’
‘ได้ค่ะ’ เธอพูดพลางส่งยิ้มบางๆให้ ซึ้งมันดูสดใสนักสำหรับเขา
‘คุณก็ชอบดูพระอาทิตย์ตกน้ำเหมือนกันเหรอครับ’
‘ค่ะ มันสวยดี แล้วคุณล่ะค่ะ’
‘ครับผมก็ชอบ’
‘คุยกันตั้งนานผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย’
‘อ้อม อ้อมดาวค่ะ’
‘ชื่อน่ารักจังครับ ผมทัศน์ วิทัศน์ครับ’
‘เอ่อ…ฉันต้องกลับที่พักแล้วเดี๋ยวพี่ชายจะเป็นห่วง’
‘ครับ เอ่อ…เดี๋ยวครับอ้อมผมอยากรู้จักคุณมากกว่านี้ได้มั้ยครับ’
‘ค่ะ’ เธอยอมรับว่าเธอรู้สึกดีๆกับเขาแม้จะเจอกันเป็นครั้งแรกและเขาก็รู้สึกเช่นเดียวกับเธอ
หลังจากวันนั้นเขาและเธอก็ติดต่อกันมาตลอด เพราะว่าทั้งคู่เรียนอยู่มหา’ลัยเดียวกัน เพียงแต่อยู่คนล่ะคณะ คนล่ะชั้นปีเท่านั้นเองความสัมพันธ์ก็เพิ่มขึ้น สนิทกันมากขึ้น จากการแค่เป็นเพียง คนรู้จัก ก็กลายเป็น พี่เป็นเพื่อน จนกระทั่งในที่สุดขยับมาเป็นคนรัก
และความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มห่างกันก็ตอนที่เขาเรียนจบและต้องไปทำงานต่างจังหวัดนั่นแหละ จะเจอกันก็เพียงแค่เดือนล่ะครั้งสองครั้งเท่านั้นเอง แต่ก็โทรคุยกันทุกวันแต่ความรักท่ามกลางความห่างไกลเป็นอะไรที่ไม่แน่นอน เธออาจพบใครที่ดีกว่าเขาก็ได้เพราะฉะนั้นเขาจึงยอมปล่อยเธอไปปล่อยเธอให้เป็นอิสระ ไม่ผูกมัดเธอเอาไว้
‘เราเลิกกันเถอะน่ะอ้อม’
…..เสียงนี้มันยังตราตรึงผูกเจ็บในหัวใจของเธอตลอดมา วันนั้นไม่มีคำพูดใดๆออกมาจากปากเธอสักคำ ไม่แม้แต่จะถามเหตุผลที่เขาขอเลิกกับเธอแม้อยากจะพูด จะถาม
เพียงใดก็ตาม มีเพียงหยาดน้ำตาที่รินไหลออกมาเท่านั้น…….
ถ้าได้พบเขาได้เห็นหน้าอีกสักครั้งก็คงดี ขอเพียงพบหน้าอีกครั้ง…อีกครั้ง…และเธอก็จะลบเขาออกไปจากหัวใจสักที แต่มันคงเป็นไปไม่ได้หรอกเพราะเรากับเขามันอยู่คนล่ะซีกโลกกันเลย แล้วระหว่างเขาและเธอมันกลายเป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันมาพบกันได้
“ขอโทษน่ะครับ” เสียงของใครบางคนเรียกสติของเธอกลับมาอีกครั้ง
เธอเงยหน้ามองคนที่พูดกันเธอเมื่อสักครู่และเขาคนนั้นก็คือ ‘ทัศน์’ คนที่หัวใจเธอร่ำร้องหา เธออึ้งจนพูดไม่ออกไม่คิดว่าสิ่งที่เธอคิดอยากพบเขาแล้วเธอก็ได้พบจริงๆ แต่เสียงในหัวใจบอกเธอว่าเธอได้พบเขาแล้วก็ควรถึงเวลาที่เธอจะลบเขาไปจากใจสักที เธอต้องทำให้ได้ เธอต้องเข้มแข็งเข้าใจมั้ย อ้อมดาว
เมื่อเธอตั้งสติได้เธอก็ลุกหนีออกมาจากตรงนั้นทันทีก่อนที่จะห้ามหัวใจตัวเองไม่ได้
แล้วอยู่ๆหยาดน้ำตาก็ไหลรินออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง ไม่น่ะเธอจะร้องไห้ทำไมอีกเลิกอ่อนแอได้แล้ว ต่อไปนี้จะไม่มีผู้ชายที่ ชื่อ ‘วิทัศน์’ ในหัวใจของเธออีกต่อไป เธอรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพราะเขากำลังวิ่งตามเธอมา แต่ในที่สุดเธอก็หนีเขาไม่พ้น
“อ้อม คุยกันก่อนได้มั้ย”
“เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว ปล่อย” เธอพยายามแกะมือเขาออกจากแขนของเธอ
“ไม่ จนกว่าอ้อมจะยอมคุยกับพี่ดีๆ”
“ก็บอกแล้วไงว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว มันจบแล้ว พี่ต้องการอะไรอีกแค่นี้อ้อมยังเจ็บไม่พออีกรึไง” เธอพูดออกมาในขณะเดียวกันก็ยังสะอึกสะอื้นไม่หยุด
“พี่รักอ้อมนะ” เขาพูดพร้อมดึงเธอเข้าไปสวมกอด เธอพยายามพละออกจากเขาแต่ก็ไม่เป็นผลเขากับกอดเธอแน่นกว่าเดิม อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นเหลือเกิน
“แต่อ้อมเกลียดพี่ได้ยินมั้ย อ้อมเกลียด…..” นี่คือคำพูดสุดท้ายก่อนที่สติของเธอจะดับวูบไป
“อ้อมฟื้นแล้วเหรอ” เสียงชายหนุ่มที่เป็นพี่ชายเธอถามขึ้น
เธอค่อยๆลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างช้าๆ เธอมองไปรอบๆ นี่มันห้องนอนที่ที่พักเธอนี่นาเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเธอไม่ปล่อยให้ความสงสัยครอบคลุมต่อไป
“พี่ออยอ้อมมาอยู่ที่นี่ได้ไง”
“มีคนอุ้มเรามาส่ง”
“ใครค่ะ”
”ก็ เอ่อ….”
“อ้อมพอจะรู้แล้วล่ะค่ะ”
“อ้อม เขาฝากบอกอ้อมว่าเมื่อไหร่ที่อ้อมพร้อมจะคุยกับเขาเขาก็พร้อมที่จะอธิบายบางอย่างให้อ้อมฟัง”
“พี่ออย อ้อมไปอยากคุยกับเขาอีกไม่ว่าจะอีกเมื่อไหร่ก็ตาม อ้อมไม่อยากเสียใจไปมากกว่านี้อีกแล้ว”
“แต่พี่เชื่อว่าเขาจะไม่ทำให้น้องพี่เสียใจอีกเด็ดขาด”
“พี่ออย” เธอเรียกพี่ชายเธอเสียงสูง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆพี่ชายถึงพูดเข้าข้างเขาแบบนี้
“ทำตามที่หัวใจเรียกร้องนะอ้อม” พี่ชายเธอพูดจบก็เดินออกไปจากห้องเธอ
ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนหาดทรายเขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ตอนนี้มีดาวมากมาย มันงดงามยิ่งนัก บรรยากาศเหงาๆพาให้ใจที่เหงาให้เหงามากขึ้นไปอีก ภายในใจของเขานั้นคิดถึงเรื่องที่ทำให้เขาเสียใจมาตลอด
…… หัวใจที่เคยหายไปมันกลับมาอีกครั้ง หัวใจดวงที่ยังมีเธออยู่เสมอมา เขาอยากบอกเหตุผลให้เธอรู้ที่เขาบอกเลิกกับเธอเพียงเพราะเขาต้องไปทำงานต่างประเทศ และเขาไม่อยากผูกมัดคำว่าแฟนเอาไว้กับเธอเพราะเธออาจเจอใครที่ดีกว่าเขาก็ได้ เขาไม่อยากปิดกั้นโอกาสที่เธอจะได้คบคนที่ดีๆผ่านเข้ามาในชีวิต…..
…… วันที่เขามาบอกเลิกกับเธอ เขาเองก็เสียใจไม่น้อยที่ทำแบบนั้น เขายอมรับว่าการทำแบบนั้นมันเป็นการเห็นแก่ตัวที่อยู่ๆก็บอกเลิกเธอโดยที่คนถูกบอกเลิกไม่รู้เลยว่าขอเลิกกับเธอเพราะอะไร…..
ขณะที่เขากำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆก็มีเสียงเรียกดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้สติของเขากลับคืนมาอีกครั้ง
“อ้อม”
“มีอะไรจะคุยกับอ้อมเหรอ” เธอพูดพลางนั่งลงข้างๆเขา
“อ้อมพี่ขอโทษที่ทำให้อ้อมเสียใจ”
“อ้อมไม่โกรธค่ะเพียงแต่อ้อมไม่เข้าใจมากว่าว่าทำไม….” เธอพูดไม่ทันจบเขาก็พูดขึ้นมาก่อนว่า
“พี่มันบ้าเอง ที่คิดว่าการที่พี่ต้องไปทำงานไกลๆการได้เจอกันก็น้อยมาก อ้อมอาจจะทนไม่ได้ แล้วอีกอย่างอ้อมอาจจะเจอใครที่ดีกว่าพี่ๆก็เลยบอกเลิกกับอ้อมเพราะไม่อยากผูกมัดอ้อมไว้”
“พี่ทัศน์ รู้มั้ยที่พี่ทำแบบนี้น่ะอ้อมเจ็บแค่ไหน”
“รู้สิ พี่ขอโทษนะพี่สัญญาว่าพี่จะไม่ทำให้อ้อมเสียใจอีกให้โอกาสพี่อีกครั้งได้มั้ย”
“อ้อมรักพี่นะ” นี่คือคำตอบที่เธอให้กับเขา
“พี่ก็รักอ้อม รักที่สุดเลย” เขาพูดพลางดึงเธอเข้าไปกอดไว้
“ต่อไปนี้พี่จะไม่ห่างอ้อมไปไหนอีก พี่สัญญา” เข่พุดพลางผละออกจากเธอ
“พี่รู้มั้ยว่า ถึงแม้คนที่เรารักจะอยู่ไกลแค่ไหนมันก็ไกลแค่ระยะทางเท่านั้น แต่หัวใจกลับใกล้กันเพียงสุดใจเท่านั้น” เธอพูดพลางยิ้มๆให้
“อ้อม”
“คะ”
“พี่รักอ้อมมากน่ะ แต่งงานกับพี่น่ะอ้อม”
เธอยิ้มบางๆให้เขาก่อนจะตอบว่า “ค่ะ อ้อมจะแต่งงานกับพี่”
เขาถอดแหวนที่นิ้วก้อยออกมาแล้วสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ “หมั้นไว้ก่อนก็แล้วกันนะ ” เขาพูดพลางจูบหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา
ความสุขของเธอกลับมาอีกครั้งพร้อมกับเขาคนที่เธอรัก และความสุขเหล่านี้มันจะคงอยู่ตลอดไปตราบสิ้นลมหายใจ………
และหัวใจที่เคยหายไปตอนนี้มันกลับมาเติมเต็มหัวใจของเธอแล้ว และจากนี้ต่อไปมันจะอยู่กับเธอตลอดไปจนชั่วนิรันดร์………..


โดย : ปรียานุช(สายหมอกแห่งลมหนาว)
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 1 ม.ค. ปี 2007 [ เวลา 11 : 9 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com