Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> นิทานโทรศัพท์14 ลานหินแห่งเจ้าชาย(5)

เรื่อง : นิทานโทรศัพท์14

ลานหินแห่งเจ้าชาย

(5)

สายลมในอวกาศ เย็น อุ่น อย่างไร ยากเกินอธิบาย ที่จุฬาตรีคูณ เราเดินเท้าเปล่าเหยียบไปบนหาดทราย
นี่สวรรค์ใช่ไหม
“เขาว่ากันอย่างนั้น แม่น้ำจากเขาไกรลาส นั้นไงศูนย์กลางจักรวาล”ฤาษีชี้ไป แต่เราไม่เห็นอะไรเลย
“ที่ไม่เห็นเพราะท่านไม่สนใจมันต่างหาก เอาเถิด โอกาสอันดีแล้วอาบน้ำกันเถิด”บ้าไปแล้วแน่ๆ เมื่อตอนหัวค่ำเรายังหุ่งกับอุ่นปลากระป๋องอยู่ในถ้ำ
“เอาเถิดท่านจะได้กลับไป อาบน้ำซะก่อน ในปลายยุคมีดวงวิญญาณจากร่างมนุษย์ไม่มากที่ได้มาชำระล้างร่างกายที่นี่ และถ้ามาในฤดูเทศกาลสวรรค์ ที่นี่จะคลาคลำเจิดจรัสไปด้วยรัศมีแห่งทวยเทพ เบียดเสียด วุ่นวาย”…วิญญาณจากร่างมนุษย์ แสดงว่า…
“ยังหรอกท่านยังไม่ตาย พญานาคในถ้ำดูแลร่างสังขารของท่านอยู่”…พลังของท่านฤาษีทำให้เราไม่กลัวแปลกจริง นับนิมิตในวันที่ 6 สิงหา เรายังหลุดออกมาไม่ได้เท่านี้
“ท่านใย อาวรณ์กับ ซากสังขารที่ไม่จีรัง เชิญเถิดลงเล่นน้ำให้สมกาลรอคอยกว่า4,000ปีของท่าน”เรารู้สึกถึงเสรีภาพ ล่องลอยไปในลำน้ำ เสรีในสายน้ำสีฟ้า อิสระเป็นปลากระดี่ทองคำ ดำผุด แผ่วบาง ผิวกายเป็นสีทองส่องสว่าง รอยยิ้มของเธอปรากฏขึ้นแจ่มชัด เธอซึ่งพลัดพรากมาแสนนาน ที่ชายน้ำ เธอทอดกายอันเนื้อนวลละเอียดอยู่ที่นั้น ผิวทองคำของเราว่ายผ่านไปทั่วเรือนร่าง สนุกจริงๆ สนุกจริงๆ แล้วร่างของเธอก็เลือนหายไป เราว่ายไปได้ทั้งบนอากาศ พลันกลายร่างเป็นเหยี่ยวรุ้งบินร่อนชมท้องฟ้า สายน้ำ ภูเขา และทุ่งดอกไม้ส่งกลิ่นหอม สายน้ำบนสวรรค์ให้เราเป็นได้ ในสิ่งที่เรารู้สึก เมื่อตั้งใจจะบินให้สูงขึ้นไป ก็ขึ้นไปถึงที่สุดของความรู้สึก เทวรูปใหญ่เท่าหน้าผามากมายปรากฏขึ้น เหยี่ยวรุ้งบินเลียบชม จนสุดแรงรู้สึก เรารูสึกกว่าจิตดับวูบไปที่นั้น ที่เพดานของสวรรค์ชั้นนั้น

“ดูท่านอิ่มสุขนะ องค์ชาย” ใช่แล้ว แต่
“ใช่สำรับท่านนั้นย่อมมีแต่ สำหรับเรานั้นไม่มีอีกแล้ว นั้นคือสิ่งที่ท่านยังสงสัย “แต่”ของท่านคือหน้าที่อันยิ่งใหญ่ในการตามหาหุ้นส่วนที่เหลือ ก่อนที่ไฟประลัยกัลป์ จะเผาล้างโลกมนุษย์ ถ้าเพียงท่านรอด นั้นหมายถึงเผ่าพันธุ์ของท่านรอด พันธมิตรของท่านรอด เพื่อนบ้านของท่านรอด รอดจากการถูกกลืนหายไปในกาลเวลาที่ปรวนแปร”

“ดูนั้นจุดยุทธศาสตร์ของโลกมนุษย์ ล้วนเชื่อมโยงกับการขนส่ง สื่อสาร ในแผนการของคนโง่ผู้อยากเป็นจ้าวโลก แหล่งน้ำมันในคาบสมุทรอาหรับ เส้นทางเดินเรือโบราณตรงช่องแคบมะละกา ทิศแปดทิศ บนล่าง ข้างนอกข้างใน ยังไม่หยุดนิ่ง จึงเคลื่อนที่ …”

ยานมาส่งเราที่ลานหินอีกครั้ง ฤาษีบอกว่า”ไม่ต้องกลัวเราเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว จิตของเรารวมเป็นหนึ่งเดียวแล้วในส่วนนั้น ส่วนที่เหลือเป็นหน้าที่ของท่าน อย่ามัวชักช้า …”ฤาษีบันดาลให้วิมานเล็กลงๆ จนเท่าปลายเข็มโดยท่านเองก็เล็กลงไปด้วย กลืนหายไปพร้อมลมหายใจของเรา

เราเดินลงมาจากลาน เข้าไปเก็บสัมภาระในถ้ำ พวกถืออาวุธทิ้งคราบเลือดเอาไว้ พวกเขามาปลุกอาหารที่นี่ แปลกไม่มีใครยุ่งกับสัมภาระของเรา เราเก็บกวาดอาศรมเพื่อตั้งใจบำเพ็ญฌานอีกครั้ง…







โดย : นวพล ลีนิน
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 4 ม.ค. ปี 2007 [ เวลา 14 : 35 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com