Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> เกมรัก เกมพยาบาท ตอนที่ 1

เรื่อง :

เกมรัก เกมพยาบาท

 ตอนที่ 1

“ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ทำไม!?” ชายหนุ่มร้องตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวดและเคียดแค้น

.........หกปีต่อมา.........

“ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ คุณธราดล”
“แหม...คนหนุ่มไฟแรงจังนะครับ อย่างนี้ต้องรุ่งแน่”
เสียงอวยพรและแสดงความยินดีดังขึ้นไม่ขาดสายในระหว่างที่เขากำลังเดินขึ้นเวทีเพื่อกล่าวคำขอบคุณ
วันนี้เป็นวันที่เขา....ธราดล อัศวรักษ์ มีความสุขมากที่สุดนับตั้งแต่วันที่ผู้ให้กำเนิดทั้งสองของเขาได้จากไป
บิดา ของเขาฆ่าตัวตายไปเมื่อ 6 ปีก่อน เนื่องจากบริษัทที่ก่อตั้งขึ้นมานั้นได้ตกไปอยู่ในมือของผู้อื่น ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นหุ้นส่วนในบริษัทนั่นเอง และเมื่อปีที่แล้วนี่เอง มารดาของเขาก็ตรอมใจ เสียชีวิตไปอีกคนทิ้งให้เขาต้องต่อสู้ตามลำพัง แต่เพราะความเป็นคนฉลาดและมีไหวพริบ ทำให้เขามีวันนี้ มีบริษัทเป็นของตัวเองถึงจะเป็นบริษัทขนาดเล็กแต่ก็ถือว่าประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง

.....บ้านบุญญารักษ์......

“วันนี้เป็นวันฉลองความสำเร็จของไอ้ธราดล พ่อกลัวจริงๆ ทำไมมันไม่ตายตามพ่อแม่มันไปนะ”
นาย บุญชัย บุญญารักษ์ เอ่ยเสียงเครียด
“พ่อจะสนใจไปทำไมครับ มันก็แค่เปิดบริษัทเล็กๆ แล้วก็ไม่ได้เกี่ยวกับงานของเราสักหน่อย”
กษมา ผู้เป็นลูกชายพูดอย่างสบายอารมณ์
“พ่อกลัวว่ามันจะไม่ใช่อย่างนั้นน่ะสิ จำวันที่เราไปงานศพพ่อมันได้ไหม แววตามันอาฆาตมากเลยนะ พ่อว่ามันต้องรู้แน่ว่าเราโกง”
“อย่าคิดมากเลยพ่อ ถึงรู้ก็ทำอะไรเราไม่ได้เพราะไม่มีหลักฐาน”
“แกวางใจไปเถอะ เดี๋ยวมันก็มาทวงสมบัติมันคืนหรอก แล้วนี่ยายตาจะกลับมาพรุ่งนี้ใช่ไหม แกไปรับน้องด้วยนะ กษมา”
“ได้ครับพ่อ” ชายหนุ่มตอบพร้อมกับนึกถึงคนที่เขาจะไปรับ 6 ปีแล้วสินะที่ ชยาตา ไปเรียนต่อ หล่อนไปตั้งแต่อายุ 13 ปี ผ่านมา 6 ปีแล้วคงโตเป็นสาวแล้วสินะ



.....บ้านอัศวรักษ์.....

“นี่ครับคุณดล แฟ้มประวัติของนายบุญชัย”

“ขอบใจนะจักษ์” เขารับเอกสารมาเปิดดูแล้วก็ต้องแปลกใจที่พบว่านอกจากนายบุญชัยและลูกชายแล้วยังมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยอีกคนหนึ่ง เป็นบุตรบุญธรรม ทำไมเขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยนะ อ้อ ไปเรียนเมืองนอกนี่เอง

ทันใดนั้นชายหนุ่มก็คิดแผนบางอย่างขึ้น พร้อมกับยิ้มอย่างสะใจ

“ถึงทีแกต้องสูญเสียบ้างล่ะ ไอ้บุญชัย”



.....สนามบิน สุวรรณภูมิ.....

เสียงประกาศ และเสียงคนดังจอแจไม่หยุด หากแต่ว่ายังไม่สามารถดึงความสนใจของเขาไปจากหญิงสาวคนหนึ่งได้ ธราดล มองเห็นหล่อนตั้งแต่ตอนออกมาแล้ว เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนสวย น่ามองมากขนาดนี้มาก่อน ดวงตาคมซึ้ง เรือนร่างได้สัดส่วน ผิวของหล่อนเป็นสีแทนเหมือนคนที่ชอบเล่นกีฬากลางแจ้ง ช่วงขาเรียวยาวที่ซ่อนไว้ใต้กางเกงยีนส์ขายาวพอดีตัว ยิ่งทำให้น่ามองมากขึ้น นี่สินะของเล่นชิ้นใหม่ของเขา

“เอ่อ...คุณชยาตาใช่ไหมครับ คือคุณพ่อของคุณให้ผมมารับ”

ชยาตาหันมามองชายตรงหน้าอย่างเต็มตา คิ้วเข้ม ตัวก็สูงเชียว ตาสวยเหมือนผู้หญิงเลยแฮะ แต่ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้อย่างปิดไม่มิด

“คือผมเป็นลูกน้องของคุณกษมา วันนี้ท่านติดประชุมมารับคุณไม่ได้ครับ”
“พาฉันไปที่รถสิฉันเหนื่อยแล้ว อยากกลับบ้าน”
“ครับๆ” ว่าแล้วก็หยิบกระเป๋าของหล่อนขึ้นมาเดินนำหน้าไปที่รถทันที


ผลจากความเหนื่อยล้าที่ต้องนั่งเครื่องบินมาหลายชั่วโมง ประกอบกับแอร์เย็นๆในรถทำให้หญิงสาวเผลอหลับไป....


หญิงสาวลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงียเล็กน้อย หล่อนมองไปรอบๆห้องก่อนจะขมวดคิ้วอย่างสงสัย

“นี่ไม่ใช่ห้องในบ้านบุญญารักษ์นี่ แต่ห้องนี้คล้ายกับห้องในรีสอร์ตริมทะเลทั่วไป ที่นี่มันที่ไหนกัน”

หญิงสาวคิด พลางลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ในขณะที่กำลังก้าวเท้าไปยังประตู มันก็ถูกเปิดออกโดยคนที่อยู่ข้างนอก

“สวัสดีครับ คุณชยาตา เช้านี้อากาศแจ่มใสนะครับ” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับยักคิ้วให้อย่างยียวน

“คุณ....เป็นใคร ต้องการอะไรจากฉัน” หล่อนกล่าวเสียงสั่นๆ

“ผมเป็นใครมันไม่สำคัญหรอก แต่ถ้าถามว่าผมต้องการอะไรจากคุณล่ะก็ อืม...มันน่าคิดนะ”

ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ ในขณะที่ชยาตาขยับถอยไปทีละก้าวอย่างหวาดกลัว ในตอนนี้หล่อนกลัวคนๆนี้จับใจ ทำไมสายตาที่เขามองมายังหล่อนมันถึงเต็มไปด้วยความเคียดแค้นนะ

“ยะ...อย่าเข้ามานะ”

“ไม่ต้องกลัวไปหรอก ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก เพราะแค่คิด ผมก็แทบอาเจียนแล้วล่ะ”

“แล้วแกจับฉันมาทำไม ต้องการอะไร”

“ไม่ต้องถาม ! หน้าที่ของคุณคืออยู่ที่นี่แล้วทำตามคำสั่งของผมซะ แล้วทุกอย่างจะดีเอง”

เขาจับแขนเธอกระชากเข้ามาหาตัวแล้วตะโกนใส่เธออย่างโกรธจัด

“ปล่อยนะ ฉันเจ็บ” ชายหนุ่มผลักร่างหญิงสาวออกห่างจนหล่อนกระเด็นลงไปอยู่ที่พื้น

“จำไว้ ว่าอย่าทำให้ฉันโกรธ แล้วก็อย่าคิดหนีเด็ดขาด ที่นี่เป็นเกาะไม่มีเรือ ถ้าเธอจะหนีก็ต้องว่ายน้ำไป”
พอพูดจบก็เดินออกไปพร้อมกับกระแทกประตูปิดดัง ปัง เป็นผลให้หญิงสาวสะดุ้งเฮือก ทำนบน้ำตาที่กลั้นไว้พังทลาย หล่อนร้องไห้อย่างหวาดกลัวและสับสน
ไม่เข้าใจเลยว่าชายผู้นั้นต้องการอะไร และอีกครั้งที่หล่อนหลับด้วยความเหนื่อยอ่อน



โดย : เนวิตา
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 9 ม.ค. ปี 2007 [ เวลา 12 : 35 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com