Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> นิทานโทรศัพท์18งานเลี้ยงเผ่าจระเข้(3)

เรื่อง : นิทานโทรศัพท์18

งานเลี้ยงเผ่าจระเข้

(3)

นิทานโทรศัพท์18 งานเลี้ยงเผ่าจระเข้ (3)

มือที่เหมือกด้วยน้ำมันมีกลิ่นคาว ชะโลมไปทั่วร่างอันเปลือยเปล่าของเรา พวกเขาแช่เราในแอ่งน้ำที่ใส่ยาสมุนไพร ดอกไม้และใบไม้สดนาๆชนิด
เรากำลังถูกปรุงกลิ่นหอมของอาหาร กลิ่นของตัวเอง เราได้ยินเสียงครวญคราง ดังมาจากช่องใดช่องหนึ่งของโพลงถ้ำ
รู้สึกปวดที่ขาข้างขวา เห็นรอยเขี้ยวเป็นทาง พวกจระเข้งับขาของเราแล้วลากมาที่นี่ มนต์วิเศษของมันเกิดด้วยการรมควันนี่เอง มันทำให้เคลิ้มหลับและไม่รู้สึกตัว

“ฮะ ฮะ ฮะ …เนื้อปลากระดี่ทองคำของพระปัจเจกพุทธเจ้า ในที่สุดข้าก็จะได้ลิ้มลอง”เสียงนั้นดังมาจากห้องๆนั้น มีพรายผู้หญิงเดินออกมา4คนในร่างที่เปลือยเปล่า นั้นล่ะมนุษย์จระเข้มันกินกิน
แล้วก็เสพกาม เสพกาม เชื้อสายของมันเคยถูกบรรดากองทัพศักดิ์สิทธิ์ทำลายล้างมากมายหลายครั้ง แต่สายพันธุ์ของพวกมันก็ปรับเปลี่ยนไป เสียงกระซิบของมหาฤาษีดังขึ้นชัดเจน เรามั่นใจแล้วล่ะว่าเราจะไม่ตาย ถ้าเสียงนั้นยังกังวานแว่วอยู่
“โอะโอ้ ดูสิ่งวิเศษนี้สิ นอนทำตาแป๋ว เดี๋ยวท่านก็จะกลายเป็นกากอาหารที่ข้าขับออกมา”เจ้าตัวอัปลักษณ์ส่งเสียง ร่างของมันใหญ่กำยำ สูงราวๆ4เมตร น่าเกลียดน่ากลัวและน่าขยะแขยง แปลกที่บรรดานางพรายรูปงามเหล่านั้นยืนคลอเคลียอยู่ข้างๆเหมือนลุ่มหลงและโหยหา ไหนคุรัชบอกว่ามันฟังภาษามนุษย์ไม่รู้เรื่อง ที่เห็นนี่คงไม่ผิดตัว
“อิจฉาข้าละซิ เอาละก่อนตายก็จะได้ตายอย่างมีความสุข”มันชี้นิ้วไปที่ประดานางพราย ให้เข้ามาบำเรอกามให้กับเรา
ลมหายใจของพวกนางเหมือนมีควันยาปล่อยออกมา ทำให้เราเคลิ้ม และเกิดอารมณ์กำหนัดอย่างประหลาด
เหมือนการดำลงใต้โคลนน้ำที่มืดมิด
เหมือนสวรรค์แต่รู้ทั้งรู้ว่าไม่ใช่
การร่ายรำของปิศาจ ความมัวเมาวิปริต เกิดแผ่นดินไหวสนั่นสะเทือน
จิตวิญญาณ เกิดดับ เกิดดับแตกสลายนับครั้งไม่ถ้วน เสียงหวีดร้อง พวกนั้นกลัวหรือสนุกกันแน่
ถ้าพวกมันสนุก มันก็ดิ้นรนอยู่ด้วยความสนุกเพลิดเพลิน ในโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก สัตว์ที่อ่อนแอกลายเป็นเหยื่อ
คลื่นน้ำมหาศาลพัดเข้ามาในโพลงถ้ำ รากไม้ถูกยกขึ้นเปิดเห็นแสงในฉับพลัน บรรดาปิศาจกระเจิดกระเจิง
นั้น มหาฤาษีนี่ ท่านกำลังบังคับรถแมคโครขุดวังมนุษย์จระเข้ขึ้นมา รถแมคโครคันเก่าสนิมเขรอะทำงานเหมือนใหม่ ตักเอาร่างคุรัชขึ้นไปก่อน ประดาปิศาจน้ำ เร่งหาโพลงมุดหนี เพราะแสงอาทิตย์ทำร้ายผิวหนังของพวกมัน บางตนมีเลือดไหลมาทางตา ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
มีพวกทหารของมหาฤาษี ช่วยกันจับนางผีน้ำใส่ถุงดำ กลุ่มหนึ่งมาพยุงร่างของเราคลายมนต์สะกด ชระคราบไคลและเปลี่ยนผ้าอาภรณ์
“ปาร์ตี้จบแล้วเพื่อน”มหาฤาษีประกาศ พวกทหารศักดิ์สิทธิ์คัดแยกนางพราย เพราะมีบางรายที่เป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่ถูกลักพาตัวมา พวกนั้นมอมนางทั้งหลายด้วยมนตรา,ควันยาและเหมือกครีมวิเศษ มีทหารบางคนร่ำไห้เพราะพบบุตรสาวและภรรยาของตนที่หายสาปสูญไป อยู่ในกลุ่มนางพรายพวกนี้ และที่น่าเศร้าคือความทรงจำของพวกเธอถูกทำลายไปเกือบหมดสิ้น ด้วยรสกามโลกีย์แห่งวังบาดาลใต้โคลนพวกนั้น
“โอ้เจ้าชายท่านมาได้ทันเวลาพอดี”คุรัชเข้าไปโน้มศรีษะสัมผัสบาทมหาฤาษี แปลกว่ามหาฤาษีหนุ่มแน่นกว่าที่เราเคยพบ เรามองท่านอยู่ห่างๆ เหมือนรู้กันแล้ว ไม่มีการทักทายใดๆ

เอาเป็นว่าเราได้ร่วมไปกับกองทัพศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าชาย มีกองทหารและบริวารมากมายกระบวนทัพช้างม้าและรถแมคโคร1คัน เป็นขบวนธงแถวระยะยาวราวๆ500เมตร
กระบวนทัพที่เรามีความหมายมากกว่าลูกหาบ ไม่ต้องเทศนาใดๆ เพราะทุกคนเข้าใจกันแล้วโดยแสงทัพที่เปล่งออกมาจากเจ้าชายฤาษี
ทิวทัพที่เป็นอารยะ ทุกเผ่าพันธุ์ทำหน้าที่ตามความสามารถและถนัด เป็นครั้งแรกที่คุรัชได้ศึกษาพระเวทศักดิ์สิทธิ์ เราใช้ยามว่างสอนการอ่านให้พวกทหารที่ยังขาดความรู้ คัมภีร์และธรรมมะบทวิเศษกลายเป็นสิ่งที่พูดคุยปาฐกถากันทั่วไป วิเศษจริงๆ วิเศษจริง กองคาราวาน และกองทัพที่ไม่เคยภายแพ้กองนี้ เดินทางไปยังที่ต่างๆ และยังบังเกิดวิมานขึ้นมากมายในแผ่นดินโลก
เย็นวันหนึ่ง
มหาฤาษีนั่งสงบ อยู่บนเนินเจดีย์ ชายขอบป่าไสยทุ่งผีเล่น
มีสาวกบริวารล้อมรายเป็นชั้นลำดับตามความสำคัญ ก้อนกลมๆเท่าๆกับบ้านหนึ่งหลังถูกกลิ้งเข้ามา มันเป็นลูกกรงไม้ที่มัดพันกันขึ้น เห็นแววตาสีเขียวผ่านลึกลงไปข้างใน มันเป็นก้อนไม้ที่ผูกพันธนาการ มันนั้นเอง เจ้าสัตว์นรกที่จะกินเราในคราวนั้น มันกำลังถูกไต่สวนและพิพากษา โดยมหาฤาษี
ลึก สุด ลึก คือเสียงสนทนาโต้ตอบ ระหว่าง ความดีงามกับสันดานดิบ
เหมือนนานแสนนาน มีแสงสีไฟพุ่งกระจายออกมา เสียงกรีดร้อง การปลดปล่อย
ไฟในตัวของมันเผาไม้ที่ห่อหุ้มมันจนหมดสิ้น และเย็นลง คราบเถ้าสีดำปลิวละเอียดแหลกไปกับดินและลม เหลือไข่ใบใหญ่หนึ่งฟอง คุรัชเดินมาบอกเรา
“โอนายของบ่าว เจ้าชายมีรับสั่งให้นายไปแกะเปลือกไข่ใบนั้น”เราเดินเข้าไป
เปลือกไข่ขาวบริสุทธิ์ ส่องแสงสว่าง เรากระเทาะมันด้วยหิน
เราแกะเปลือกออก
เปลือกละเอียดปริวไปกลายเป็นดินและลม
มีทารกกำลังร้องไห้อยู่ในนั้น เราประกาศขึ้นในกลางคณะ
“ท่านทั้งหลาย มหาฤาษีได้ชำระความเลวระยำ และผิดบาปดั้งเดิมที่ติดมากับสายเลือดของมนุษย์จระเข้ตนนี้แล้ว เมื่อมนุษย์จระเข้ตนแรกถูกสร้าง มันกินแม้กระทั่งแม่ของมัน เผ่าพันธุ์ของมันยังกระจายอยู่ทั่วไป แต่เด็กทารกคนนี้ได้ถูกชำระแล้ว ในการเผาบาปดั้งเดิมด้วยไฟแห่งธรรม
ตอนนี้เหลือแต่จิตวิญญาณเริ่มต้นที่หนาวเหน็ด หวีดร้องทุรนทุรายอย่างตื่นกลัว เราจะโอบอุ้มดูแลเขาเอง ท่านทั้งหลายเห็นแก่เราอภัยให้เขาเถิด “มหาฤาษีลุกขึ้นปรบมือสาธุการ พร้อมเชิญชวนให้ทั้งกองคาราวานปรบมือเปล่งเสียงสาธุการ แม้มีแว่วตาบางคู่ที่ยังแฝงนัยยะแห่งความอาฆาต แต่ ณ ดินแดนแห่งการให้อภัย ความอาฆาตมาดร้ายเกิดขึ้นแล้วก็ดับไปพลัน เหมือนเศษเถ้าลอยละลายไปในมหาสมุทร



โดย : นวพล ลีนิน
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 10 ม.ค. ปี 2007 [ เวลา 12 : 4 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com