Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> บังเอิญ..เกิดรักเธอ(1)

เรื่อง :

บังเอิญ..เกิดรักเธอ

(1)

ตะวันที่คล้อยเคลื่อนเลือนลับหายทางหลังทิวไม้ลิบๆนั้น บอกเวลาค่ำ
ใกล้เข้ามาอีกครั้ง โมนาเดินไปตามทางที่โรยด้วยกรวดสลับสีอ่อนแก่เป็นลายตัดกันอย่างสวยงาม ศาลาทรงไทยที่หน้าเรือนมีม้านั่งยาวสีขาววางชิดติดลูกกรงลายฉลุ ตั้งหันหน้าออกไปทางริมน้ำ..ที่นั่งนอนแสนโปรดปรานของเธอ

ถอดรองเท้าออกเหยียดขาไปตามความยาวของม้านั่ง จากนั้นคว้าเป้ค้นหาหมอนลมกับที่ปั้มอันเล็กๆ ไม่นานหมอนสีฟ้าอ่อนใบย่อมๆก็ปรากฎขึ้นที่เบื้องหน้า หญิงสาวเอนกายลงหนุน สอดส่ายสายตามองไปทั่วๆบริเวณ

สวนหย่อมที่แต่งด้วยแรงงานของมนุษย์ ไม้ดอกนานาพรรณสีสันมากมายกับกลิ่นหอมรวยรินที่โชยมาตามลม โมนาหลับตาลงสูดหายใจแรงอารมณ์สดชื่นขึ้นมา ทันที โมนาถามตัวเอง ครั้งสุดท้ายที่มานอนชมธรรมชาติที่นี่เมื่อไรนะ?

ด้านหลังของตัวเรือนทรงไทย เกิดมีเสียงคล้ายคนกำลังเดินมาที่นี่ เอ๊ะ!! วันนี้มีแขกมาพักรึ? โมนาสปริงตัวอย่างรวดเร็ว คว้าหมอนและเป้วิ่งอ้อมหายเข้าไปในดงไม้ เลี่ยงหลบทันสายตาผู้ที่เดินมา หญิงสาววิ่งลัดเลาะหลบตามพุ่มไม้ กลับไปที่ตึกนอนทันที

บุรินทร์ถือปิ่นโตที่ตักอาหารมาจากห้องอาหารของรีสอร์ท นำกลับมารับประทานที่เรือนไทย เนื่องจากไม่ต้องการให้พนักงานเข้ามายุ่มย่ามที่เรือน ในขณะที่เขากำลังง่วนอยู่กับงานคิดค้นต่างๆ

เขาชอบอยู่เงียบๆเพียงคนเดียว หาไอเดียใหม่ๆมาทดลองเกี่ยวกับงานทางคอมพิวเตอร์ของเขา เรือนไทยหลังนี้ทางโรงแรมออกแบบให้มีคลองเล็กๆ เชื่อมต่อออกไปที่คลองใหญ่ทางเบื้องหน้า เขาชอบที่นี่สวยและเงียบสงบราวบ้านเล็กท่ามกลางป่าใหญ่ เหมาะกับการพักร้อนที่สามารถพ่วงงานมาทำต่อโดยไร้คนรบกวน..

บุคลิกที่เงียบเฉยเหมือนคนเย่อหยิ่งถือตัว น้อยครั้งนักที่จะมีคนทักทายเขาถ้าไม่จำเป็น ไม่ว่าจะเป็นที่ทำงาน หรือแม้แต่คนบ้านใกล้เรือนเคียง อีกทั้งตำแหน่งหน้าที่ในบริษัทที่ต้องรับผิดชอบ กับเครือข่ายงานมากมายทั้งในและนอกประเทศ ผลงานความสามารถพิเศษเฉพาะตัว ในการสร้างระบบการป้องกันต่างๆ หรือออกแบบโปรแกรมใหม่ๆ รวมไปถึงการสร้างระบบกำจัดไวรัสร้ายแรงให้กับสถานที่ราชการตลอดจนบริษัทใหญ่ๆกับธนาคารอีกมากมาย ทำให้เขาวุ่นวายกับงานจนละเลย ความรู้สึกของคนรอบกายด้วยเช่นกัน

ว่ากันว่าผู้ชายมักเริ่มต้นชีวิตเมื่อวัย 40 ใช่!!ยามนี้ ไม่ว่าจะเป็นบ้าน เงิน การงาน กับความสามารถพิเศษเฉพาะคน น้อยนักที่จะมีใครกล้ามาต่อกรกับเขา แต่ในวงการคอมพิวเตอร์ก็ไม่ใช่มีเขาเก่งคนเดียว การที่เขามีทุกสิ่งทุกอย่างมายืนที่จุดนี้ได้ต้องอาบเหงื่อและเค้นสมอง อีกทั้งความเจ็บปวดกับการต่อสู้กับผลของความพ่ายแพ้ ครั้งแล้วครั้งเล่า ความคิดคดทรยศทั้งจากเพื่อนและผู้ร่วมงาน ความอาฆาตเจ็บช้ำของคู่แข่งในวงการค้า เพื่อนในรูปของผลประโยชน์ ล้วนเป็นบทเรียนราคาแพงที่เขาผ่านมาแล้วทั้งสิ้น อาจเพราะสาเหตุนี้ก็เป็นได้ ทำให้เขามักระแวงและเบื่อหน่ายคนรอบข้างใกล้ตัว

บางครั้งเขาจึงทำตัวราวตัดขาดกับโลกภายนอก และเลิกติดต่อกับเพื่อนในบางคราว ศึกษาค้นคว้างานใหม่ๆ เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์อยู่ตามลำพัง สาวงามคนแล้วคนเล่าที่เข้ามาผูกไมตรี ต่างพากันระอาชีวิตราวฤาษีกลางไพรในบางเวลาของเขาไม่ไหว โบกมืออำลาจากไป ซึ่งก็นานมากแล้วกับสาวคนล่าสุดของเขา

ความโด่งดังระดับราชาในโลกอินเตอร์เน็ทกับฉายาMr. Cool ยังคงสร้างผลงาน ความก้าวหน้ากับเรื่องราวทางคอมพิวเตอร์ให้กับทุกคนที่สนใจ เขาเป็นเสมือนดวงไฟที่หิ่งห้อยตัวน้อยนิดเข้ารุมล้อมในยามราตรี โดยที่ในชีวิตจริงเขามีเพื่อนน้อยจนน่าใจหาย

เพราะผ่านชีวิตที่ผิดหวังเกือบทุกด้านมานานนับสิบๆปี กอรปกับกลัวความทรยศจากคนรอบกาย เขาจึงมักเก็บตัวจมอยู่กับงานกับหน้าจอที่เปล่งรังสีที่เป็นอันตรายกับสายตาวันแล้ววันเล่า มากกว่าออกไปสังสรรค์กับสังคมชาวโลกยิ่งนานวันเขายิ่งกลายเป็นแกะดำในสายตาเพื่อนๆ งานเลี้ยงรุ่นครั้งสุดท้ายคือเหตุการณ์เมื่อ 8 ก่อนความเหงาที่มากมาย ถูกทำลายได้ง่ายดายเมื่อเขานั่งลงที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกค่ำคืน เพื่อนในชีวิตจริงจึงเป็นแค่ปัจจัยที่ห้า

วัตถุชิ้นนั้นวางอยู่ที่ม้านั่งยาวหน้าเรือนพัก บุรินทร์เหลือบเห็นยามเดินขึ้นเรือนพัก เขาก้าวขายาวๆวางปิ่นโตบนโต๊ะกินข้าว หยุดคิดนิดหนึ่ง ก่อนเดินลงมาหยิบซองสีใสขึ้นมอง

“ความอยากรู้เป็นสิ่งที่ห้ามไม่ได้ สำหรับมนุษย์ทุกคน”

ซองเอกสารสีสดใสลายการ์ตูน หน้าซองมีชื่อติดไว้

โมนา AA@....…hotmail.com.

ซองใส่เอกสารของโมนา หาเพื่อนคุยทางเมล์??

บุรินทร์มองภาพการ์ตูนที่หน้าซองเอกสารอีกครั้ง อึ่ม..พักร้อนที่นี่แม้สบาย แต่ก็ว่างมากไปสักนิด สำหรับคนเคยชินกับงานล้นมืออย่างเขา แต่การคุยกับคนแปลกหน้าทางMSNเขาเองก็ยังไม่เคยทำสักครั้งเดียว บางทีอาจทำให้เกิดไอเดียดีๆกับงานชิ้นใหม่ก็ได้ใครจะรู้?

บุรินทร์นำปากกาในซองเอกสารนั้น ออกมาจดเมล์ของโมนาลงที่ฝ่ามือเขา ก่อนวางซองไว้ที่เดิม คิดว่าสักครู่พนักงานคงนำไปมอบคืนเจ้าของ เดินกลับขึ้นเรือนปิดประตู รับประทานอาหาร แล้วเริ่มงานที่ค้างต่อไป

Honey Lake รีสอร์ทตากอากาศสำหรับนักธุรกิจชั้นสูง ที่สร้างบ้านพักแบบมี เอกลักษณ์ แตกต่างจากบ้านพักทั่วๆไป รับเฉพาะสมาชิก ระดับ VIP ที่นิยม ชมธรรมชาติสวยงาม และตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอกจริงๆเท่านั้น

แม้อยู่ห่างไกลจากชุมชน และห่างจากตัวเมืองมาก แต่พนักงานและนักเรียนกุ๊ก รวมทั้งแขกที่มาพักก็สามารถรับรู้ ความเคลื่อนไหวทางโลกภายนอก ได้ทุกเวลา จากทางอินเตอร์เน็ท แถมเป็นสิ่งคลายเหงาของทุกคนได้ดีไม่น้อยกว่า การเดินทางเข้าเมืองในวันหยุด

สิ่งอำนวยความสะดวกของที่นี่มีครบครัน ไม่ว่าจะเป็นอาหารดีๆ สิ่งสื่อสารทันสมัย ซึ่งเป็นผลพลอยได้ที่ทางรัฐบาลอำนวยให้ กับนักลงทุนต่างชาติ เพื่อชักจูงใจ ให้เข้ามาลงทุนทำการค้นคว้า ทดลองปลูกพืชผักนานาชนิด พืชกลายพันธุ์อีกมากมาย จากดินภูเขาไฟในอดีตหลังรีสอร์ทที่กว้างนับหลายร้อยไร่

ชาวต่างชาติที่เป็นเจ้าของโครงการได้รับสิทธิ์พิเศษ สามารถสร้างถนนและ กำแพงหนาปิดกั้นสวนของตน กันคนภายนอกเข้าไปยุ่มย่าม แต่เมื่อผลไม้ชนิดไหนคิดค้นปลูกสำเร็จ ก็จะเปิดให้คนเข้าชมผลงาน และให้ชาวบ้านซื้อพันธุ์ไม้พืชผักเมืองหนาวไปปลูกได้เช่นกัน

สัญญาณดังขึ้นที่คอมฯในห้องนอนของโมนา บอกว่ามีคนออนMSNเข้ามาหา โมนาลุกจากเตียงนอน เดินเข้ามาใกล้

“โมนาอยู่ไหมครับ?”

“ค่ะ..คนถามคือใครคะ?”

“หนุ่มน้อยแก่มากหน่อยครับ”

“งั้นชื่อ “เตรียม”สินะ?”

“เตรียม?”

บุรินทร์เกิดอาการงุนงงไปสักครู่ แปลว่าอะไรนะคนเล่นเอมคุยสื่ออะไรกันรึเปล่านะ? ก่อนฉุกคิดได้จึงหัวเราะลั่น “ไม่เลว ว่าเราเตรียมตัวตายนี่เอง!” น่าสนใจไม่น้อย หญิงสาวคนนี้คงแสบกวนประสาทคนไม่ใช่ย่อย

“เอ๊า เตรียมก็เตรียม”



โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 10 ม.ค. ปี 2007 [ เวลา 17 : 17 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com