Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> บังเอิญ..เกิดรักเธอ(3)

เรื่อง :

บังเอิญ..เกิดรักเธอ

(3)

ตีหนึ่งเสียงฝนที่ตกซ่าใหญ่ ทำให้โมนาสะดุ้งตื่น ลุกขึ้นมาปิดหน้าต่าง แสงเรืองรองจากนาฬิกาปลุกที่หัวเตียงกระทบเข้าตา 01.13น.แล้ว สิน่ะ ลมพัดมาวูบหนึ่งผ่านตัวเธออย่างเร็วและแรง ทำให้สะดุ้งเกิดลางสังหรณ์ประหลาด

...นายเตรียม!!!

เกิดอะไรขึ้นกับเขานะ? ที่จริงเขาเป็นใครโมนาเองก็ไม่รู้จัก ทั้งไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ใด แต่ทำไมหัวใจจึงเต้นแรงผิดปรกติได้บ่อยครั้งเมื่อคิดถึงเขา? เขานัดพบเธอตอน 2ทุ่มคืนนี้ แต่แล้วเธอก็พบว่าจน5ทุ่ม นายคนชื่อเตรียมก็ไม่ได้มาตามนัด โมนาคิดว่าเธอควรจะโกรธเขา แต่ช่างแปลกยิ่งนัก เธอกลับเป็นห่วงชายแปลกหน้าที่คุยMSN
เพียง 10วันคนนี้เหลือเกิน

บุรินทร์สลบไปหนึ่งคืนกับหนึ่งว้น เมื่อฟื้นขึ้นมาเขาเป็นปรกติดีทุกอย่าง นอกจากจำเหตุการณ์ก่อนเกิดอุบัติเหตุไม่ได้ เขาไม่รู้ว่าทำไมคนขับรถถูกยิงตาย เขาร่วงหล่นจากรถกระเด็นไปไกลจากรถรับจ้างคันนั้นได้อย่างไร และที่สำคัญเขาตอบเจ้าหน้าที่ตำรวจไม่ได้ว่า เขาจะรีบร้อนไปสนามบินไปหาใคร?

เมื่อเข้าเดือนที่สองบุรินทร์ยังคงจำเหตุการณ์ก่อนเกิดอุบัติเหตไม่ได้ จึงให้เลขาตามตัวนักสืบพงศ์มาช่วยสืบอีกครั้ง เกี่ยวกับคนที่คิดทำร้ายเขา ซึ่งเขาคิดว่าอาจเกี่ยวกับนายทวีชัยก็เป็นได้ ส่วนตัวเขาเอง เมื่อมอบหมายงานในบริษัททั้งหมดให้ปฐมเลขานุการเป็นผู้ดูแลแทนชั่วคราวแล้ว ก็ออกเดินทางไปที่ Honey Lake รีสอร์ท โดยไม่
อาจตอบคำถามใครๆและตัวเองได้ว่าจะไปที่นั่นทำไม? แต่ทุกคืนยามหลับตาลงนอนบุรินทร์มักเกิดอาการกระวนกระวายอยากไปที่นั่นอีกครั้ง ราวกับว่ามีใครรอเขาอยู่ที่นั่น..

.........................

กลีบอ่อนบางสีชมพูจางๆปลิวลอยเกลื่อนทั่วเนินหน้าศาลาสีเขียวเข้ม
คือที่หมายที่โมนาต้องการมาในวันนี้ซึ่งเป็นวันหยุดของเธอ
..เนินเจ้าแม่แห่งความรัก.. เหมยฟ้าคือชื่อของรูปปั้นที่เด่นอยู่เบื้องหน้าศาลา หญิงสาวชาวป่าจากหมู่บ้านวังชมพู สถานที่ท่องเที่ยวที่เต็มไปด้วยดอกไม้ป่าสีชมพูหลากชนิด ด้วยเพียง 16 ปี ความงามของเธอก็ลือลั่นไปทั่ว แม้แต่หยงฟูลูกชายของเจ้าเมือง ยังใฝ่ฝันอยากพบเห็นหน้าเธอ แต่กำแพงแห่งความรักของลูกชายเจ้าเมือง เป็นตัวการทำลายความรักของคนทั้งคู่ ให้ต้องจบชีวิตลงด้วยวัยเพียงน้อยนิด

หยงฟูในวัย18กับสาวงามที่พ่อแม่หมั้นหมายให้ ด้วยความเหมาะสมทุกอย่าง หลังจากกำหนดวันแต่งเป็นที่เรียบร้อย หยงฟูจึงได้รับอนุญาตเข้าป่าล่าสัตว์เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเข้าพิธีแต่งงานตามคำสั่งของพ่อ

..บ่ายวันนั้นเหมยฟ้าออกไปซักผ้าที่ริมลำธารของหมู่บ้าน หยงฟูไปดักพบเธอ การพบกันครั้งแรกของคนทั้งสองกับรักครั้งแรกที่เกิดขึ้น เหมยฟ้าที่เคยรักนวลสงวนตัวจนพ่อแม่ภูมิใจ เกิดหายไปกับหยงฟูลูกชายเจ้าเมือง

การตามล่าคนทั้งสองเกิดขึ้นทันที หยงฟูพาเหมยฟ้าไปหลบในป่าบ้้านของนายพรานคนสนิท ไม่มีใครพบเห็นแม้จะมีคนมากมายผ่านหน้าบ้านหลังนั้นก็ตาม หยงฟูพาเหมยฟ้าเข้าไปหลบในถ้ำที่หลังบ้านนั้น ถ้ำที่นายพรานเก็บเครื่องใช้ล่าสัตว์จนแน่นเต็มไปหมดหน้าทางเข้าถ้ำ ทุกคนจึงมองผ่านไปโดยไม่ได้เข้าไปค้นหา หยงฟูครองรักอยู่ที่ถ้ำนั้นกับเหมยฟ้าจนคืนที่สิบผ่านไป เสบียงกรังที่นายพรานเก็บไว้ให้หมดสิ้นลง หยงฟูกับนายพรานคนสนิทจึงเข้าป่าล่าสัตว์อีกหน โดยทิ้งเหมยฟ้าไว้ที่ถ้ำนั้นตามลำพัง

การล่าสัตว์เป็นไปด้วยดี แต่ตอนขากลับหยงฟูลื่นหกล้มตอนปีนป่ายลงจากเขากว่านายพรานจะหาไม้มาจัดทำเปลลากตัวเขาและสัตว์ที่ล่ามาเป็นอาหาร กลับมาถึงบ้านก็ผ่านพ้นวันกำหนดกลับไปถึง 8 วัน เหมยฟ้าอดทนกับความหิวรอคนรักโดยไม่ยอมกลับไปบ้าน เพราะกลัวว่าจะต้องพรากจากคนรักตลอดชีวิต เธอรอจนนาทีสุดท้ายที่หยงฟูกลับมา รอยยิ้มน้อยๆที่รับหน้าเขาที่กลับมาหาเธออีกครั้ง คือความสุขครั้งสุดท้ายของเหมยฟ้า ก่อนจะพริ้มตาหลับไปตลอดกาล หยงฟูทนความเสียใจกับความคิดถึงคนรักได้เพียง3วันก็ตัดสินใจปักมีดสั้นลงกับอกของตัวเอง เพื่อไปอยู่เคียงข้างคนรักอีกครั้งหนึ่ง

บุรินทร์เงยหน้าขึ้น เมื่ออ่านประวัติหน้ารูปปั้นจบลง หางตาเหลือบเห็น
หญิงสาวคนข้างๆเหมือนมีรอยน้ำใสๆที่ดวงตา จึงเอ่ยเชิงปลอบใจโดยไม่มองหน้าว่า

“ความรักของคนในอดีตที่คนแต่งไว้ มักดีเลิศเกินจริงนะครับ”

โมนาเหลือบตาขึ้นมองทันที หนุ่มใหญ่เบื้องหน้าที่เอามือซุกกระเป๋ากางเกง ในชุดเสื้อสีฟ้าอ่อนกับกางเกงสีเทาเข้ม ผมดกหนาที่ปลิวสะบัดตามลมจนยุ่งเหนือหน้าผาก ทำให้ดูอ่อนวัยลงราวกับนักศึกษา โมนารู้จักเขา บุรินทร์ที่โด่งดังในโลกคอมพิวเตอร์ที่มักมีข่าวในนิตยสารหลายฉบับเมื่อสองปีก่อน แม้ระยะหลังจะเงียบหายไปบ้าง แต่ข่าวซุบซิบทั่วๆไปก็มักลงให้อ่านพบเจอเสมอ

“บุรินทร์พระเอกสุดหล่อของพวกเราเก็บตัวอีกครั้งกับรักร้าวครั้งล่าสุด”

ข่าวของเขากับสาวๆหลายคน ที่มักลงเอยด้วยการแยกทางกันในเวลาแค่ไม่กี่เดือนทำให้เกิดข่าวลือขึ้นว่าเขาอาจเป็นเกยก็ได้์ แต่เจ้าตัวก็ไม่เคยออกมาปฎิเสธข่าวใดๆทั้งสิ้น โมนาอดแปลกใจกับการได้พบเขาในสถานที่เช่นนี้คนไม่มีหัวใจอย่างเขารู้จักมาเที่ยวสถานที่เช่นนี้เหมือนกันหรือว่าเป็นการบังเอิญมาโดยไม่ตั้งใจนะ?

“คุณคงมาทำงานมากกว่ามาเที่ยวจริงไหมคะคุณบุรินทร์?”

“ทั้งงานและพักร้อนครับ คุณรู้จักผมด้วยรึคุณ...”

“ไม่แปลกที่รู้จักคุณไม่ใช่หรือคะ อ้อว่าแต่คุณเถิด สถานที่เที่ยวแบบนี้ ไม่เหมาะกับคุณดอกนะ”

โมนาเดินผ่านเขาไปอย่างดื้อๆไร้ความสนใจอีก ผิดกับบุรินทร์ที่เกิดความหมั่นใส้จนอยากเขกหัวเด็กสาวคนนั้น ที่ทำตัวเป็นแม่แก่สอนเขา

“หน๋อยถามชื่อแค่นี้ยัยเด็กบ้ากลับเสียมารยาทไม่ตอบเราสะงั้นแหละ”

เพราะมัวโอ้เอ้เพลินกับธรรมชาติหลังศาลาที่สวยงามจนเลยเวลาที่ไกด์กำหนด ทำให้บุรินทร์และโมนากลับขึ้นรถนำเที่ยวคันนั้นเป็นสองคนสุดท้าย จึงต้องไปนั่งที่ม้านั่งท้ายรถคู่กัน บุรินทร์หลีกทางให้โมนาเข้านั่งชิดริมหน้าต่าง จากนั้นเขาจึงส่งยิ้มให้ก่อนนั่งลง แต่แล้วเขาก็เกิดอาการอยากส่งมะเหงกลงบนหัวเด็กสาวคนข้างกายอีกครั้งไม่ได้

“ยังดีนะที่รู้จักยิ้มกับคนแปลกหน้าบ้าง”

โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 13 ม.ค. ปี 2007 [ เวลา 18 : 21 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com