Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> นิทานโทรศัพท์21ประตูที่เปิดค้างไว้

เรื่อง :

นิทานโทรศัพท์21

ประตูที่เปิดค้างไว้

มีเสียงเพลงแว่วมาว่าทำไมยังเฝ้าดู ประตูที่เปิดค้างไว้
คอยคนที่จากไป หรือคอยหัวใจของตนเองที่เดินทาง มีเสียงคนที่เธอรอคอย ว่ากลับเข้าบ้านเถิดคนดี น้ำค้างหนาวจะทำร้ายเธอ
นั้นเป็นภาพฝันขณะเราหลับอยู่ ณ ธรรมศาลา
“เราเห็นเธอ เธอที่เหมือนคุ้นเคย แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร ในฝันนั้น เธอคอยเราอยู่ที่หน้าบ้าน บ้านที่คุ้นๆว่าเป็นบ้านของเรา
ความรู้สึกบอกว่า เรากลับมาเยี่ยมภรรยาและบ้านระหว่างพักรบ
“ท่านจากไปนานจริงๆ”เธอร้องไห้ ลุกขึ้นซบที่อก เราใช้ฝ่ามือจับแก้มหน้า 2 ข้าง ใช้หัวแม่มือเช็ดคราบน้ำตา
“ไม่ได้นอนสินะสิวขึ้นหน้าแล้ว”เราหยอกเธอด้วยคำหวาน
“ตลอดเวลาที่ท่านจากไป ทุกลมหายใจก็ถูกแบ่งไปครึ่งหนึ่ง ข้ารอท่านอยู่ที่นี่เมื่อว่างจากกิจอื่นๆ ตลอดเวลาที่ว่างข้าไม่เคยแบ่งเวลาให้สิ่งใดเลยนอกจากการรอคอย รอคอย รอคอย การรอคอยที่แสนยาวนาน ปวดร้าวและทรมาน”เรากอดร่างเธอไว้แน่นกาย น้ำตาของเราไหลเหมือนซาบซึ้งและคับแค้นผสมกันไป น้ำตาที่เป็นน้ำตา ในสงครามน้ำตาเป็นสีเลือด ร่ำไห้ศัตรูที่เราฆ่า ในสะกดใจว่า ถ้าไม่ฆ่าเขา เขาจะฆ่าเรา
และ กี่ร้อยกี่พันล้านดวงวิญญาณในสงคราม ที่กำลังหาทางกลับบ้าน ในโลกวิญญาณอันมืดมิด ลูกแก้วเมียขวัญ พ่อแม่และคนรัก

ท่านทั้งหลายจงใช้สันติภาพของท่านให้คุ้มค่า กับการสละชีพในสงครามของเหล่าทหารหาญด้วยเถิด หากท่านยังมัวเมาในอบายทุบตีพวกเธอเพื่อสนอง อารมณ์ตนเองนั้น นั่นเท่ากับเผาบ้านตนเองด้วยไฟสงครามเช่นกัน
เรานอนแนบอยู่บนตักอุ่นของเธอ และหลับไปอย่างไม่กำหนดเวลาตื่น

อูออออออออ อูออออออออ อูอออออออออ
ตื่นเถิดท่านพ่อ! เราลืมตา เราเห็น เรารู้ว่าเด็กที่เรียกเรานั้นคือกุมารจระเข้นั้นเอง
อูอออออ อูออออออ เสียงหึ่งอื้อใกล้เข้ามา
ปังๆๆ ปังๆๆๆ ปังๆๆๆๆ ตูม ทั้งเสียงปืนและระเบิดดังผสมผสาน ฟังแล้วรู้ว่ามันพุ่งตรงมาที่เรา
"ลูกต้องขอขมาท่านพ่อ ที่กินม้าของท่านพ่อไปในครั้งนั้น ขึ้นบนหลังลูกเถิด" กุมารจระเข้มีพลังมากมาย แบกเราไปพลาง อธิบายเรื่องราวไปพลาง
“ไม่ต้องห่วงกล่องดวงใจของท่าน นางฟ้าตัวน้อยได้ดูแลไว้แล้ว …พวกที่ถล่มเราเป็นพวกผีนักรบที่ยังไม่สงบ และไร้จอมทัพควบคุม พวกนี้นอกรีดนอกรอย เพ่นพ่าน คอยเชือดคอคนฝันหวาน เพราะพวกมันบ้าเลือดและขี้อิจฉา เราต้องไปรวมกับกองร้อยของท่านคุรัช ตอนนี้เขาสร้างกองทหารศักดิ์สิทธิ์ได้แล้ว หลังจากที่ท่านสอนให้เขาอ่านพระเวท หน้าที่ของเขาคือส่งพวกแตกแถวนี่ลงนรก เพื่อรอวันพิพากษา”เราฟังแล้วหันไปด้านหลัง มีซากศพพิกลกิการมากมายถืออาวุธนานาชนิดวิ่งไล่เรามา ตาของมันมีแสงสีแดง สูงขึ้นไปเป็นไฟส่องจากเฮลิคอปเตอร์ยุคสงครามอินโดจีน บินไล่หลังเรามา
“ธนูของเราอยู่ไหน”เราถามกุมารจระเข้ “วิ่งไปให้ถึงประตูนั้นก่อน…เอาก้อนหินนี่ซัดมัน”กุมารก้มเก็บหินส่งให้เรา เราเอี้ยวตัวซัด
ลูกหินพุ่งไป พร้อมกับที่มันยิงจรวดมาหาเรา ลุกหินทะลุกระจกโดนกระโหลกเละ
กุมารจระเข้โยนเรา ให้ลอยไปที่ประตูนั้น ภาพสุดท้ายที่เห็นคือกุมารจระเข้ยืนเท้าสะเอวแอ่นอกรับหัวจรวด
แล้วแสงสีขาวก็ดูดเราผ่านประตูนั้นมา

แสงสีขาว สบาย อุ่น ไร้วิตกกังวลใดๆ









โดย : นวพล ลีนิน
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 16 ม.ค. ปี 2007 [ เวลา 13 : 55 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com