Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> นิทานโทรศัพท์22วิญญาณเสรีชน

เรื่อง :

นิทานโทรศัพท์22

วิญญาณเสรีชน

บทกวีและเพลงปลุกใจ
เสียงเชียรให้ลุกขึ้นสู้ ลุกขึ้นสู้ สู้ต่อไป สู้ต่อไป
อ่อนเปลี้ยเพลียแรง มีแต่จะถูกเหยียบย้ำ ลุกขึ้นเถิด ลุกขึ้นเถิด

“ท่านเป็นใครกัน “เราร้องถาม ชายผู้ร่ายเพลงพิณ อยู่ที่เถียงนานั้น แต่เขายังร้องโศลกแห่งความคับแค้นต่อไป เราในฐานะVIPแห่งกองร้อยศักดิ์สิทธิ์ขงคุรัช ควบม้าให้ย่องเดินเข้าไปหาชายผู้นั้น มีทหารเคียงข้างมาด้วย 5 นายบนหลังม้า
“เราถามว่าท่านเป็นใคร”เราถามอีกครั้งอย่างฉะฉาน เขาไม่ตอบยังร่ายเพลงของเขาต่อไป เราลงจากหลังม้าในชุดนักรบศักดิ์สิทธิ์ มีธนูและดาบยาวเป็นอาวุธ

“ใยท่านร้อนรนกับนามของข้านัก ข้าเพียงขับกล่อมผู้ผ่านไปมาด้วยบทเพลงแห่งความทุกข์ยาก”เขาตอบ ตอบเป็นเพลงลำนำ
เราตัดสินใจเอนหลังบนขอนไม้ชายคากระท่อม ฟังเรื่องราวผ่านลำนำคนริมทาง
“พระเจ้าใยหลงลืมคำสัญญา หรือพระเจ้าหลับไหล หรือพระเจ้าตายแล้ว เผ่าพันธุ์ของข้าถูกฆ่าล้าง หญิงและเด็กถูกพวกบนภูเขากวาดต้อน โคตรของพวกมันขับขี่สัตว์ประหลาด มันกินภูเขาเป็นลูกๆ มันขยายเผ่าพันธุ์ไปทั่วหุบเขา มันปล้นและฆ่า แย่งชิงข้าวและผู้หญิงของพวกข้าไป”
เราคับแค้นแทนชายผู้นั้นยิ่งนัก
“เชิญท่านผู้ผ่านมาแวะพัก ดื่มความเดียวดาย เรื่องราวมากมาย ช่างไร้สาระ มาเถิดมาดื่ม”เขาเชื้อเชิญให้เราดื่ม น้ำจากน้ำเต้าลูกใหญ่เท่าๆ โอ่งขนาดกลาง
เราดื่มความเดียวดาย และดื่มความคับแค้น
“ท่านไม่ใช่นักรบหรือ หรือท่านไม่ใช่คุรุ ท่านเป็น2สิ่งผสมกันไม่ได้หรอก ท่านสอนให้หยุดฆ่า แต่ท่านยังฆ่า ท่านสนุกเมื่อได้ออกรบ มากกว่าถือสันโดษ เพื่อมุ่งวิมุติธรรมสั่งสอนบรรดาวิญญาณหลงทาง ทั้งหลาย”ชายผู้นั้นยอกย้อนเอากับเรา เราได้แต่ฟัง ฟัง และฟัง
“ข้าคือวิญญาณเสรี ผู้ไม่มีนรก สวรรค์ ข้าท่องมาพบดินแดนที่งดงามแห่งนี้เมื่อ500ปีก่อน เวียนว่ายอยู่ที่นี่ ร้องเพลงและสั่งสอนพวกเขา สอนให้พวกเขาปลูกข้าว สอนให้พวกเขาจัดการกับการเกิดและตาย แต่เมื่อพวกนั้นลงมาจากผู้เขา ข้ากลับเพลิดเพลินอยู่ในทุ่งข้าว
พวกมันปล้นสะดม และเผาทำลาย รวดเร็วราวไฟไหม้กองฟาง และเมื่อข้าตายอีกครั้ง ที่นี่ก็เหลือแค่ซากปรักหัก ซากศพ โลกน่าเบื่อ แต่ความคับแค้นนั้นหนักแน่นกว่า วิญญาณข้าจึงถูกความคับแค้นพันธนาการเสียแล้ว ความเสรีจบลงที่นี่”
เราดื่มความเหงาเงียบ พร่ำรำพันกับสายลมผ่าน เราเอื้อนเอ่ยเชื้อเชิญให้วิญญาณเสรี ร่วมทางทัพไปกับเราเถิด
“ท่านจะได้ชำระความคับแค้น”
กองทัพศักดิ์สิทธิ์จะปลดปล่อยดวงวิญญาณของท่านและเผ่าพันธุ์ของท่าน ออกจากความคับแค้นในกาลเวลาอันเหมาะสม

พลันเกิดลมพัดแรง มีใบไม้กลายเป็นกระดาษ แต่ละใบกลายเป็นลายมือแห่งกวี บทกวีร่วงลงพื้น ค่อยๆร่วงลงพื้นกลายเป็นไฟและเถ้าดิน
ลม ควัน ใบไม้กระดาษ และไฟปริวผ่านไป เรายังดื่มร่ำกับความเดียวดาย
เรากรีดเลือดลงในถ้วยแก้ว ผสมลงไปให้วิญญาณเสรีดื่ม
“เมื่อท่านดื่มเลือดของเราเท่ากับท่านเป็นหนี้เรา”
“เมื่อเราดื่มเลือดท่าน เราก็เป็นหนี้ท่าน ความแค้นที่ครุเดือดอยู่ในเลือดของท่าน ก็ทำให้เลือดเราร้อนเช่นกัน”
ความเดียวดายหายไป ในคืนที่ดาวสะพรั่ง
ไกลออกไป มีเสียงโหยหอนของสุนัข และประดาผีร้าย ทั้งที่ถูกเลี้ยงไว้ใช้งาน ทั้งที่หลงทาง ทั้งที่หวาดกลัว และหิวโหยหาเหยื่อ






โดย : นวพล ลีนิน
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 17 ม.ค. ปี 2007 [ เวลา 12 : 21 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com