Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> นิทานโทรศัพท์26พระมหาแก้ว 3

เรื่อง : นิทานโทรศัพท์26

พระมหาแก้ว

3
เรากำหนดผู้อื่นได้อย่างไร ขัดเกลาเขาทั้งหลายได้อย่างไร
แม้จิตใจตัวเองยังอ่อนปวกเปียก แค่เราเหนื่อย เกรี้ยวกราด หดหู่ เพียงเพราะฝึกผู้อื่นไม่ได้ตามที่ต้องการ
มีคำถาม ว่าบรรดาครูอาจารย์ทั้งหลายเพียรสอนศิษย์เพื่อสิ่งใด
เพื่อเป็นทาสในวิชาของเรา
เพื่อเป็นบริวารรับใช้ฐานอำนาจของเรา
เพื่อสานต่อสิ่งที่เราครุ่นคำนึง
ทั้งหมดทั้งสิ้นจิตวิญญาณแห่งมหาคุรุ ล่องลอยคอยคำตอบ เพราะครูทั้งหลายจะสมบูรณ์ขึ้นมาได้ก็ด้วยการเรียนรู้จไปพร้อมๆกับศิษย์

แต่เรื่องความความดีงามและศีลธรรม หาจุดที่จีรังได้เสียที่ไหน
ในความหลากหลายของสังคมมนุษย์ สัตว์โลก ปิศาจ เทพเทวา มนุษย์ต่างดาว และธรรมชาติ
ความดี ไม่เคยเป็นศูนย์ จิตใจต่างหากที่ลื่นไหลไปตามสิ่งที่ตนเองเชื่อมั่น คิดคำนึง และเหยียดหยามความแปลกแยก
วรรณะจึงถูกกำหนดขึ้น เพื่อความสมบูรณ์ของสังคมนั้น มิใช่ความสมบูรณ์ของจิตวิญญาณ
ผู้ปล่อยวางความเคียดแค้นได้ จึงมีพลังมากมายใช้ไม่เคยหมด ผิดกับผู้ที่บ่มเพาะตนเองด้วยไฟแค้น เมื่อพลังนั้นถูกขับออกมามากมาย
มหาศาลทำลายล้าง แต่โลกก็คือโลก ใครเล่ากำหนดโลกได้…

“…เด็กแก้วทนอยู่ในรั้วตักศิลา โดยการหยามหยันของนักเรียนที่มีวรรณะสูงกว่า ในระหว่างดึก ท่านจ้องมองดวงดาว ข้ามผ่านเทือกเขาไปถึงกระท่อมของบิดามารดา และน้องๆ น้ำตาท่านไหลจนแห้งเหือด ท่านมองดวงดาวส่งข่าวไปถึงพี่ชายที่อยู่ไกลโพ้น ครุ่นคำนึงถึงการเล่นกับพี่ในวัยเด็ก ครุ่นคำนึงถึงแม่ที่ตรากตรำอยู่ในไร่ป่า นาข้าวของขุนนาง น้ำตาท่านไหลจนหมด หมดไปชั่วนิจนิรันดร์
…วันแล้ววันเล่า ในการเล่าเรียน หัวใจที่แกร่ง ดุจหินเพชร ผนึกความคับแค้นจนเยือกเย็น เกาะเนื้ออณูแก้ว งานรับใช้ งานโยธาและแรงกาย ในวันแล้ว วันเล่า เด็กชายแก้วจดจำบทอ่าน ขีดเขียน และท่องพระสูตรต่างมากมาย เป็นที่ประจักษ์เมื่อ พระอาจารย์แอบได้ยิน ตอนที่เด็กแก้วขับโศลกธรรม ตอนขนน้ำเข้าวัด และปลงผมให้บวชครองผ้าสีน้ำตาลแดง
…สรรพวิทยา มนตรา พระเวท และพระสูตร ท่านเข้าใจได้ทะลุปรุโปร่ง ท่านบำเพ็ญตบะแก่กล้า และออกท่องไปในโลกกว้างในวัยหนุ่ม
ใจหนึ่งหวังอยากพบพี่ชาย ศรีวิชัย ชมพูทวีป โยนก น่านเจ้า หลายๆนครอันรุ่งเรืองในแผ่นดินจีน ว่ากันว่าท่านไปไกลถึงกรุงโรม…”

“คุรัชเอย ท่านไปเอาเรื่องราวเหล่านี้มาจากไหน”เราถาม
“โอ้ นายของบ่าว บ่าวรู้ว่ามัน ไม่มีความลับในอากาศ และในอากาศมีเพื่อนอยู่มากมาย เราสมาคมกับธรรมชาติ กับนักข่าว กับคำเล่าลือ กับเสียงซุบซิบ กับพรายน้ำ กับ หมู่ครุฑและนาค และพวกขี้อายที่แอบพูดคนเดียว”

อะไรจริงอะไรลวง
เสียงและภาพที่แปรปรวนในแก้วใจ
…มาเถอะท่านทั้งหลาย มีผู้รู้รอเราอยู่ที่นั้น เสียงคุรัชประกาศก้อง หลังอาหารมื้อเที่ยง เก็บสัมภาระ กระบวนทัพจัดเรียง ชูธงคุณธรรมขึ้นเถิดนายท่าน ชูธงคุณธรรมขึ้นเถิด…ประดาทหารศักดิ์สิทธิ์ ทั้งมนุษย์ ปิศาจ ภูติพราย และม้าศึก คึกคัก ครืนๆ










โดย : นวพล ลีนิน
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 23 ม.ค. ปี 2007 [ เวลา 14 : 27 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com