Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> Love of majical ลิขิตเเห่งฟ้ามนตราเเห่งรัก(ภาคจริงเเล้วน่ะ)

เรื่อง : Love of majical

ลิขิตเเห่งฟ้ามนตราเเห่งรัก

(ภาคจริงเเล้วน่ะ)

บทนำ
ณ กรุงโซลประเทศเกาหลี "โอ๊ย...............ไม่มีอะไรทำเลยง่ะเบื่อจัง\(--o--)/........."เสียงบ่นนั้นดังขึ้นมาจากตึกในมหาวิทยาลัย
เเห่งหนึ่ง คณะศิลปศาสตร์ปีที่1 พอลองมองเขาไปในห้องดูก็จะพบกับตัวต้นเสียงซึ่งขณะนี้กำลังทำหน้าตาเบื่อโลกสุดขีด(ยังไงว่ะไอ้
หน้าเบื่อโลกเนี้ยะ-*- ) ซึ่งเธอก็คือ........เเต่น เเต๊น.......เด็กสาวหน้าใส ลูกครึ่งเกาหลี อังกฤษคนนี้......."ซอง โซจิน"(เเต่นี่เป็นชื่อเกาหลีน่ะ) เเต่ชื่ออังกฤษของเธอก็คือ........."วินเซนต์"นี่เอง ตอนนี้เธอกำลัง
อยู่ในสภาพดูไม่ได้อย่างเเรง(ถ้าดูเเค่ผิวเผิน)เเต่จริงๆเเล้วเธอก็น่ารัก
น่ะ เเต่ด้วยนิสัยอันเเก่นเเก้วของเธอ บวกด้วยผลการเรียนอันสุด
เพอร์เฟ็ค ทำให้เธอกลายเป็นprefect Girl โฮ้ะๆๆๆๆ(ท่าจะบ้า)
เอาล่ะเข้าเรื่อง ตอนนี้ครูประจำวิชากำลังจะมา"เฮ้ย.........จารย์มาเเล้วเว้ยนั่งเร็วเข้า" พรึบ ทันทีที่บานประตูเปิดออกหายนะอันร้าย
เเรงก็เริ่มย่างกรายเข้ามาเธอ"อ่ะ เเฮ่ม........คุณโซจินค่ะ"
คร่อก............ฟี้............--3--Zzzzz
"คุณโซจินค่ะ!"
"โอ๊ย.........!อย่ามายุ่งได้ไหมจะนอน ว้าย!"วินเซนต์ของเรารีบตาลี
ตาเหลือกพลางก้มหน้าอย่างสำนึกผิด
"คุณโซจินค่ะ.......กรุณาออกไปนอกห้องด้วยค่ะ"
"ค่า..........................."T--T
---โธ่เอ๊ย..............ซวยจริงๆเลย.....วินเซนต์เอ๊ย......------
++++ช่วงพักกลางวัน++++
" เฮ้อ.............วันนี้มันวันซวยอะไรกันน่า.............จะมีเรื่องซวยกว่านี้เกิดขึ้นกับฉันอีกไหมเนี้ยะ..............."
"โธ่โซจินเอ๊ย........เด็กดีเรียนเก่งเจ๋งสุดยอดอย่างเเกนี่อ่ะน่ะ เรื่องเเค่นี้ไม่ทำให้เรทติ้งค์เเก่ตกหรอกน่า........"
" โอเค......ทำใจสิน่ะทำใจ.......เเกพูดเป็นรอบที่399เเล้วน่ะ"
" เตือนไว้โว้ย.............ระวังเหอะถ้าเเกโดนฮองจุนทิ้งอีกล่ะก็
เหอ........เหอ......."
" บ้า......อย่าพูดเป็นลางดิยิ่งซวยๆอยู่"
++++หลังเลิกเรียน++++
เเละเเล้วลางซวยที่คิมเเยจุนพูดก็มาถึง เมื่อฮองจุนมายืนรอเธอ
ที่หน้าโรงเรียนพร้อมถือกระเป๋ายืนรอฌะอยู่
" ฮองจุน.............อยู่ทางนี้........"^O^/
เมื่อเขาเห็นเธอเเล้วจึงยิ้มเเห้งๆให้
" นี่ฮองจุนวันนี้จะชวนเราไปไหนเหรอ........"
" ไปนินข้าวกันน่ะ เเล้วเอ่อ........."
" ทำไมเหรอ........?"
" คือ...........เรามีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ"
" อื้อ..............ไปร้านหมูกระทะก็เเล้วกันน่ะ"
++++ร้านหมูเกาหลี++++
เมื่อทั้งคู่กินกันเสร็จเเล้วโซจินของเราก็เริ่มเปิดประเด็นคุยกันทันที
" นี่ฮองจุน มีเรื่องอะไรจะคุยกับเราล่ะ"
" คือ........โซจินเรา........เราเลิกกันเหอะน่ะ
เเละเเล้วลางสังหรณ์ที่คิมเเฮจุนที่บอกก็มาถึง ทำไมอยู่ดีๆโลกมันก็
ไหววูบไปหมด เรี่ยวเเรงที่เคยมีทำไมมันหายไปไหนหมดน่ะ
" ท....ทำไมล่ะ น...ในเมื่อเราไปด้วยกันได้ดีมาโดยตลอดน่ะ"
" คือ.....เราว่าเราไปกันไม่ได้น่ะเเล้วอีกอย่าง เธอก็ดีกับเรามา
โดยตลอดเเต่ว่าเราเลิกกันเหอะ"(ไอ้ประโยคนี้อ่ะประจำเลย)
" นี้เเสดงว่า ถ้าฉันทำนิสัยไม่ดีเรียนไม่เก่ง เเล้วถ้าฉันทำนิสัยสารเลวมากๆ เธอก็จะไม่ทิ้งฉันใช่มั้ยTT^TT"(ใช่ๆๆๆๆๆ)
" ไม่ใช่อย่างงั้นเเต่............"
" เเต่อะไร....................."
" แต่ฉันไม่ได้รักเธอ"
" เเสดงว่าที่ผ่านมาเธอไม่ได้รักฉันเลยใช่ไหม"
เขาไม่ตอบอะไรนอกจากเดินหนีไป(เเถมยังไม่จ่ายตัวค์อีกด้วย)
คืนนั้นฉันรู้สึกโหว่ง โหว่งพิกลฉันเดินเข้าห้องด้วยความรู้สึก
เเปลกๆได้เเต่นอนร้องไห้ซบหน้ากับหมอนพลางหันไปมองที่กระจก
เงาประจำตระกูล ถึงเเม้ว่าห้องของฉันจะเป็นห้องเล็กๆเเต่ก็มีที่ว่าง
พอทที่จะวางกระจกบานนี้ได้ คุณปู่บอกว่าเมื่อไหร่ที่ฉันต้องการ
ปาฏิหารย์ให้หันหน้าไปที่กระจกเเล้วอธิฐานซะ
-------ขอให้ปาฏิหารย์เกิดขึ้นกับฉันด้วยเถอะ---------------
ฉันภาวนาในใจเเละได้เเต่หวังว่าพรุ่งนี้ปาฏิหารย์จะเกิดขึ้น.............

โปรดติดตามตอนต่อไป....................

โดย : เเก้วกรรณิการ์
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 17 ก.พ. ปี 2007 [ เวลา 20 : 9 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com