Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> คำพูดสุดท้าย (เรื่องจิง)

เรื่อง :

คำพูดสุดท้าย

 (เรื่องจิง)

ไว้อาลัยการสิ้นชีพ ของพี่พี รักแท้ของน้องยุ้ย แฟนเลิฟของพวกเราเอง

ฉันไม่ถนัดเล่าซักเท่าไหร่ขอเขียนเปงนิยายเรื่องสั้นแล้วกันนะ


คืนวันอาทิตย์ที่4 มีนาคม 50 บ้านของยุ้ย มีโทรศัพดังขึ้นในความเงียบประมาณ1 ทุ่มกว่าๆ ยุ้ยมองโทรศัพอย่างชินชา ผู้ชายที่เธอเคยรักโทรมา ตั้งแต่เลิกกันไป 1ปีกว่าพี่พีก้อไม่เคยตัดใจจากยุ้ยเลย จนพี่พีต้องเลือกร้องความสนใจจากยุ้ยด้วยการหมั้นหมายกับสาวที่ผู้ใหญ่หามาให้ แต่ในที่สุดความพยายามของเค้าไม่สำเร็จ พี่พีถอนหมั้นและตามติดยุ้ยเช่นเคย มันเปงเรื่องประจำที่พี่พีจะโทรหายุ้ยเวลานี้ ยุ้ยกดรับโทรศัพท์อย่างเซงๆ "ฮัลโหล พี่ชาย" เสียงยุ้ยกรอกไปในโทรศัทพ์ "ยุ้ย!!กินข้าวรึยัง" เสียงพี่พีที่ดูเหมือนเหน็ดเหนื่อย ยุ้ยไม่ได้สนใจคำพูดนั้นเพราะเปงเรื่องประจำที่พี่พีถามเธอ "กินแล้วค่ะ" ยุ้ยยังคงไม่สนใจ และหันมาคุยกับเพื่อนที่มานอนค้างที่บ้านอย่างสนุกสนาน เสียงพี่พีหายไปไม่ได้ถามอะไรอีกเลย จนสายตัดไป "อ้าวพี่พีใมวางโทรศัพท์ไว้จังว่ะวันนี้ เดี๋ยวค่อยโทรกลับก้อได้" เธอคุยกับเพื่อนจนมีข้อความsmsเข้ามา " พี่โดนรถชนเสียเลือดมาก มีเหล็กเสียบอยู่ที่ลำไส้ใหญ่ทะลุไปด้านหลัง ตอนนี้พี่อยู่ ร.พ รอหมออยู่ มีแต่พยาบาลดูแล " ยุ้ยอึ้งไปเล็กน้อยและคิดว่าพี่พีคงอำกันแน่ เธอตัดสินใจโทรศัพท์กลับไป หากไม่เปงเรื่องจิงเธอคงจะโกดเค้ามาก กล้าดีอย่างใงเอาเรื่องนี้มาลองใจ "สวัสดีค่ะ " ยุ้ยไม่ทันพูดอะไรต่อ เสียงผู้ชายที่ตอบกลับจากโทรศัทพ์พี่พีก้อแซงขึ้นมา " พีโดนรถชน ตอนนี้เสียแล้ว แค่นี้นะพี่ยุ่งอยู่" ตู๊ดๆๆๆ เสียขาดหายไปจากโทรศัทพ์ ยุ้ยอึ้งเล็กน้อยก่อนจะผละมือปล่อยโทรศัทพ์ร่วงหล่นไป เธอใช้สองมือปิดบังหน้าของเธอพร้อมกับร้องไห้อย่าบ้าคลั่ง เพื่อนที่อยู่ด้วยถึงกับตกใจ "ยุ้ย เปงไรอ่ะ?? พี่พีเปงไร" ยุ้ยเงยหน้ามองเพื่อนด้วยหน้านองน้ำตา "แก พี่พี...พี่พีเสียแล้ว " เกิดความเงียบชั่ววินาทีหนึ่งหลังจากนั้นเกิดเสียงร้องไห้ดังระงมไปทั้งบ้าน

นี่เปงเรื่องจิงไม่มีอิงนิยาย ตอนนี้ยุ้ยนั่งมองเหม่อ ที่นอกหน้าต่างห้องนอน เพื่อว่าบางคืนเค้าจะมาเฝ้าที่หน้าบ้านเหมือนเคย 3วันมาแล้วที่ยุ้ยไม่ไปไหนเลย ไม่ทำอะไร จนเพื่อนเป็นห่วง ยุ้ยมักโทดตัวเองเสมอกับการล่ำลาครั้งสุดท้ายของพี่พี กับพูดสุดท้ายของเค้า "กินข้าวรึยัง" จวบจนวินาทีสุดท้ายคนที่พี่พีรักและเปงห่วงที่สุดคือเธอ ตอนนี้เค้าจากไปแล้ว ยุ้ยจะบอกความรู้สึกตอนนี้คงสายไป ยุ้ยรักพี่พีเสมอ สิ่งที่ยุ้ยจะบอก

ตอนนี้พวกเราลากยุ้ยไปตัดผม ดูหนัง ฟังเพลง ทุกอย่างที่จะทำไห้ยุ้ยมีชีวิชีวามากขึ้น พวกเราเปงห่วงแกนะ อย่าทำอย่างนี้เลย อดทนไว้เพื่อน พวกเราเข้าใจว่าคนที่มีชีวิตอยู่เปงคนที่เจ็บปวดที่สุด พวกเราจะเสียใจแทนแกเอง แกต้องมีชีวิตในรั้วมหาลัยอย่างปกติ ถ้าพวกคุณมองเหง ผู้หญิงในตาเศร้า ตัวเล็ก ผมยาว ใบหน้าใจดีตลอดเวลา ในมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ช่วยบอกเค้าที่ว่า แข้มแข็งไว้นะ


โดย : nam
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 6 มี.ค. ปี 2007 [ เวลา 1 : 43 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com