Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ALL OF LOVE**ยัยตัวร้าย กับ นายสุดฮอต**

เรื่อง : ALL OF LOVE**

ยัยตัวร้าย กับ นายสุดฮอต

**

ตอนที่ 2

เซนด์มารีอาถึงคราวเดือด

เสียงออด ยังคงดังก้องอยู่ในโสติประสาทของนักเรียนโรงเรียน เซนด์มารีอา นักเรียนสายชั้นต่างๆ ก็เริ่มทยอยออกมาจากอาคารเรียนเพื่อเข้าแถวรวมกันที่หน้าเสาธง
ฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้น!!!ก็มันเป็นหน้าที่นี่คะ หรือว่าคุณอยากได้รับเกีรยติสูงสุดในการเชิญพ่อแม่ มานั่งที่โซฟานุ่มๆที่ห้องปกครองหรอคะ เหอๆๆ -__-*
แต่ดีหน่อยค่า+!!!!!!! เซนด์มารีอา เข้าแถวในโดมค่ะ ไม่ร้อน ไม่ต้องตากแดด ^o^

"เซนด์มารีอาที่รัก คิดถึงจังเลย ^///^"

ฉันพูดขึ้น พร้อมกับอ้าแขนรับกับบรรยากาศของเซนด์มารีอา อย่างเต็มที่!!!! แหม++!!!!! ก็ปีสุดท้ายแล้วนี่นา ชีวิตม.ปลายปีสุดท้ายของฉันนี่นา

"เวอร์ไปแล้วไอ้หวาย"-__-***

อย่างแรง!!!ไอ้เอิน ขัดจังหวะฉันอยู่เรื่อยเลย !!!!!!
แต่ก็ไม่ใช่ว่าเอินจะขัดฉันไปทุกเรื่องหรอก แต่เอินมันชอบเตือนฉัน เรื่องอะไรน่ะหรอ ก็เรื่องผู้ชายน่ะสิคะ ว๊าย!!!!!!อย่าเพิ่งคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงประเภทนั้นนะ ไม่ใช่ค่ะไม่ใช่ เพราะฉันก็มีคนมาจีบบ้าง ย้ำนะคะว่า บ้าง (ตามบทเธอเยอะเลยไม่ใช่หรอ::กรกฏ) ค่ะยอมรับก็ได้ มันก็เป็นมาตั้งแต่ฉันมาอยู่ที่ เซนด์มารีอาแล้วล่ะค่ะ แต่ช่างมันเหอะ!!!!!เพราะฉันไม่เคยคิดจะคบใครจิงๆจัง หรอกค่ะ^o^

"ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่นาหนูเอิน หรือว่าพวกเธอไม่คิดถึงหรอ"

ฉันพูดพลางหันหลังกลับในขณะที่ฉันเดินอยู่

"โยว่ามันก็เหมือนๆเดิมนะแหละ"

นั่นปะไร!!!!!หนูโย ไม่มีความโรแมนติกมาตั้งแต่เกิด!!!!!!

"โหทุกคนไม่เข้าข้างหวายเลย!!!!!*O*!!!!!"

ฉันพูดในขณะที่มือฉันก็อยู่ไม่สุข แกว่งหมัดไปมาอย่างไม่พอใจ เมือเห็นสีหน้าทุกคนอมยิ้มเหมือชอบใจ!!!! ^o^ แต่ทันไดนั้นสีหน้าทุกคนก็พลันเปลี่ยนไป OoO!!!!!

พลั๊วะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เหอๆๆๆๆ ^-^'' รู้สึกเหมือนโดนอะไรนุ่มๆเลยเนอะหวาย ฉันพึมพำกับตัวเอง พลางมองปฏิกิริยาของเพื่อนที่ตอนนี้หน้าถอดสีแล้วครับท่านนนนน!!!!!!!!!

ทำไงดีมิสซิสมารีอา ช่วยตังหวายด้วย!!!!!

ฉันค่อยๆหันกลับอย่างเกร็งๆเหมือนหุ่นยนต์ออโตเมติกที่ค่อยๆหันไปทีนิด O_O!!!!!

พรึ่บ!!!!!!!!

ฉันรีบหมุนตัวกลับมารวมกลุ่มกับเพื่อนๆของฉัน ที่ตอนนี้ เอิน และ โย เกาะแขนทั้งสองข้างของฉันไว้

"ขอโทษค่ะ" ฉันรีบขอโทษขอโพยตามมารยาทของคนที่คิดว่าตัวเองทำผิด!!!!

ผู้ชายอะไร หล่อได้ใจ!!!!!!ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในสมองของฉัน!!!!!!บ้าๆๆๆๆๆๆคิดอะไรอยู่ฉัน

"ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ยห๊ะ!!!!!"

OoO!!!!! สีหน้าของฉันและทุกคนทันทีที่หูของฉันกับเพื่อนได้ยินคำพูดที่บอกได้เต็มปากเต็มคำว่า โวยวาย

"ขอโทษค่ะขอโทษจิงๆนะคะ"

ไร้ผล โอ้แม่เจ้า!!! สีหน้าของเค้ายังไม่เปลี่ยนไปเลย พ่อคู๊ณ!!!!!!คิ้วจะผูกติดกันแล้วนะ!!!!!!!!!

"ขอโทษหรอ เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ ชนชาวบ้านชาวช่องเค้าน่ะ ตาบอดรึไง!!!!!"

ปากหรอนั่น!!!!!นางสาวติยารัตน์ขอสาปส่ง!!!!!!!

" นี่!!!นาย ขอโทษก็ขอโทษไปแล้วยังจะมาว่าฉันอย่างนี้อีกหรอ ขืนนายพูดอีก ตานายนั่นแหละที่จะมีสี!!!!!"

สะใจโว๊ย!!!!!!!!! OoO!!!!!! สีหน้าทุกคนรวมทั้งหมอนั่น เมือได้ยินพจมานอันหวานหอมของฉัน

"นี่ เธอ!!!!!!"

"ทำไม ทำไม ฉันทำไมหรอ ฉันน่ารักรึไง"

ย๊ะฮู้!!!!!!!!!เจ็บไหมล่ะคะท่าน!!!!!!!! อึ้งค่ะ เกิดอาการเป็นอึ้งจากทุกคน

"ไปกันเหอะ ไร้สาระชะมัด"

ว่ะฮ่าๆๆๆๆ หัวเราะอย่างสะใจ แต่ดังมากไม่ได้ ในใจแค่นั้นล่ะ แต่ก็เอาเหอะ คุ้ม!!!!!!!
ฉันกับทุกคนจวนจะเดินผ่านนายนั่นไปแล้วแต่!!!!!แต่!!!!!!!แต่!!!!!!!!

แรดค่ะ แรดฝูงเบ่อเร่อ วิ่งมาทางนี้ค่ะ!!!!!!!!!!เฮ้ยๆๆๆๆๆๆๆๆมาทางนี้แล้วโว้ย!!!!!!!

ฉันกับเพื่อนๆถอยกรูกัลบหลังกันโดยอัตโนมัติ โดยที่มีนายนั่น ที่ทำหน้าตาอย่างเซ็งอยู่เป็นด่านทัพหน้า

"ทำไมซวยซ้ำซวยซากอย่างว้า!!!!!!!!"

ฉันพอจับใจความได้นานนั่นพูดพร้อมกับเอามือจับท้ายทอยของตัวเอง มองดูฝูงแรดข้างหน้าอย่างเอือมระอาเหลือทน

ฉันเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีผู้ชาย 4 คน ที่หน้าตา อยากบอกว่า หล่อโค-ร วิ่งนำหน้าฝูงแรดมา
OoO!!!!! แล้วก็มาหยุดตรงหน้าพวกฉันและนายนั่น

"เผ่นแน่บก่อนเพื่อนเลยนะไอ้ทีม"

ผู้ชายหน้าตี๋คนหนึ่งพูดขึ้นโดยที่คู่สนทนาคือนายนั่น

ชื่อทีมนี่เอง!!!!!

"โทดทีว่ะ ยังไม่อยากเสียภาพพจน์ตั้งแต่วันแรก"

โห!!!!!!!ไม่อายเลยนะ ช่างพูด ไม่อยากเสียภาพพจน์ แล้วไอ้เมื่อกี้น่ะ ภาพพจน์อันสวยงามที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลย สาบาน!!!!!!!!

สถานการณ์ตอนนี้คือกลุ่มของนายนั่น และกลุ่มของฉันยืนประจัญหน้าอยู่กับกลุ่มผู้หญิงที่ขึ้นชื่อของเซนด์มารีอาในเรื่องความเร็วในการดักจับผู้ชายเป็นอาหาร!!!!!!!

"ทีมขา วิ่งหนีฟ้ามาทำไมคะ"

เสียงนี้ฉันจำได้ ยัยระบายฟ้า คู่กัดฉันตั้งแต่ม.4 แล้วค่ะ

"คัตเตอร์ก็ด้วย"

โอ้โห!!!!!!ไม่อยากได้ยินเลยค่ะเสียงนี้ ยัยชมพูค่ะ อันนี้คู่กัดหนูเอินค่ะ

"นั่นน่ะสิคะ พี่อาชิ หนูไวโอเล็ต มารอพี่อาชิตั้งแต่เช้าเลยนะคะ"

หะๆๆๆ-*-เสียงนี้ ยัยไวโอเล็ต คุณที่ทำตัวไฮโซเกินชาวบ้านชาวเมืองเค้านั่นเอง คนเนี้ยคู่อริของหนูจ๋าค่ะ

"ไตเติ้ลก็อีกคนนึง กรีน ไม่ยอมนะคะ"

แหมทำเป็นงอน ทำเป็นงอน -_-*

คนนี้ยัยกรีนค่ะ กลุ่มฉันจะเรียกว่า ยัย เขียว แต่คุณแกก็กรี๊ดทุกที ไม่เห็นเป็นไรนี่คะเผอิญฉันเก่งภาษาอังกฤษซะด้วยสิ คนนี้คู่กัดหนูโยเองค่า!!!!!!!!

"ปอนด์คะหนีไวท์มาอย่างนี้ ไวท์ว่าเราต้องคุยกันแล้วนะคะ"

โอ้ คำว่า"เรา" นี่ถึงขั้นเป็นแฟนกันแล้วหรอเนี่ย เรื่องนี้เอาไว้ก่อนค่ะ คนนี้ ยัยไวท์ ช่างไวท์ตรงข้ามกับผิวตัวเองซะจิง มองดูหน้าหนูน้ำก็ทำหน้าผะอืดผะอมเต็มทน ก็เพราะยัยไวท์เป็นคู่กัดของหนูน้ำน่ะซิ๊!!!!!!!!

แต่!!!!!!!มากันครบทีมสีสันบันเทิงอย่างนี้ ว่ะฮ่าๆๆๆๆๆพวกนาย ไม่รอดแน่ๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ (เป็นไงคะนางเอก เปลี่ยนดีมั้ยเนี่ย::กรกฏ)

ทันใดนั้นยัยฟ้าก็เหลือบมาเห็นฉันอยู่ด้านหลังของนายคนนั้นที่เค้าเรียกกันว่า นายทีม

"นี่!!!!!เธอมาทำอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย"

โอ้โห!!!!!!คำถาม โคด น่าตอบเลยค่ะ !!!!!!! -__-

"เอ่อคืองี้นะ......"

เสียงของฉันดังขึ้นเพื่อทำลายความเงียบที่ไม่มีใครกล้าตอบ

"ฉันเดินผ่านมากำลังจะผ่านไปได้ยินกลุ่มนายพวกนี้พูดกันว่า จะพาพวกเธอวิ่งไปไหนสักแห่งเพื่อทำเซอร์ไพรส์อะไรเนี่ยแหละ

OoO+!!!!!!!! สีหน้าของพวกนายนั่นค่ะเป็นไงคะแหลสดๆเลยนะเนี่ย สามารถจริงๆ!!!!!!!!

"งั้นพวกฉันไปล่ะนะ ตามสบายนะจ้ะ ไปแล้ววววววว"

ฉันลากเสียงเดินแทรกตัวออกมาก่อนจะหันไปยักคิ้วเป็นเชิงท้ารบให้นายทีมก่อนหันกลับแล้วเดินรุดหน้าไปยังโดมเซนด์มารีอา

สีหน้านายนั่นไม่อยากคิดค่ะ คิกๆๆๆๆๆพูดมาก็ขำ เหนื่อยป่าวๆๆ^o^

"ทำอย่างนี้มันจะดีหรอหวาย" หนูจ๋าถามขึ้น เหมือนสำนึกผิด (-.-)

"นั่นน่ะสิหวาย" เสียงหนูน้ำเสริมอีกคน แม่พระกันจริ๊งงงงง

ฉันมองหน้า หนูจ๋า หนูน้ำ หนูเอิน และหนูโย สลับกันไปมา ทุกคนก็มีสีหนาเหมือนๆกันคือ "ทำอย่างนี้จะดีหรอ"

"โหคิดมากน่า ไม่มีไรหรอกไปกันเหอะ"

เอาสิขอรับท่าน อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ไม่ลองแล้วชีวิตมันจะมีรสชาดหรอ^O^
ไม่แน่นะเซนด์มารีอาอาจจะกำลังถูกเผาด้วยไฟอยู่ ก็ไม่แน่อีกเช่นกันว่ามันจะเดือดขึ้นมาเมื่อไหร่

-------------------------------------------------------------------------------------

การพบกันครั้งนี้จะจบแต่เพียงเท่านี้จิงๆน่ะเหรอ พวกผู้ชายพวกนั้นมันจะตามมาแก้แค้นรึเปล่า แล้วพวกยัยสีสันบันเทิงล่ะ ติดตามกันตอนหน้านะคะ

**********************************************************************************************************************

ตอนที่ 3 การพบกันโดยที่ฉันไม่ต้องการ!!

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!!”

เสียงของฉันเองค่ะทั้งนั่งขำน้ำตาแทบเล็ด มือไม้ทุบโต๊ะสนั่น เป็นการบอกว่า สะใจมั่กมาก!!!!!

“พอแล้วน่าหวาย”

เสียงของหนูจ๋านั่นเองที่เตือนสติฉัน แต่ไร้ผลค่ะเพราะฉันไม่ยอมสงบลงง่ายๆ พอนึกเห็นหน้านายคนนั้นทีไร มันก็อยากจะขำให้ตายกันไปข้างทุกทีเลย

“เอ้า เอาเข้าไป จะขำกันให้ตายไปเลยรึไง”

หนูเอิน เธอมั่นใจนะว่าเธอเป็นเพื่อนฉันน่ะ ทำไม่เข้าข้างกันเลย ไม่เป็นไรๆหันมาหาหนูโยดีกว่า

“นี่หนูโย หนูโยเห็นสีหน้านายนั่นใช่มะ หวายว่าตลกเป็นบ้าเลย”

ฉันกำลังจะอ้าปากหัวเราะ แต่เห็นหน้าหนูโยฉันถึงกับหุบยิ้มไปเลย แล้วไม่ทันที่ หนูน้ำจะอ้าปากพูด ฉันก็เดาออกหมดแล้วล่ะ

“พอเลยหนูน้ำ รู้แล้วๆๆๆ ไม่ขำ ไม่ยิ้ม ไม่พูดแล้วก็ได้ พอใจกันรึยังอ่ะ”

ฉันพูดแล้วก็ทำหน้างอนทุกคน ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครต้องง้อใคร

“หวายโกรธหรอ”

หนูจ๋าผู้น่ารัก ง้อฉันแล้วค่ะ เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

“ขนาดเพื่อนบอกแค่นี้หวายยังโกรธเลย แล้วถ้าเป็นคนอื่นที่หวายพูด
ไม่ดีกับเค้า เค้าจะรู้สึกลังไงล่ะ”

แป่ว!!!!!!!!!!!!!หนูจ๋าใจร้ายไม่เห็นเข้าข้างฉันเลยอ่ะ ทุกคนใจร้ายๆๆๆๆๆๆ
แต่ฉันก็ได้แค่โวยวายในใจไม่กล้าที่จะพูดออกไปหรอก
ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก ฉันก็รู้ตัวดีว่าเมื่อเช้าเล่นแรงไปหน่อย บางที่ผู้ชายพวกนั้นอาจจะเกลียดพวกยัยสีสันบันเทิงก็ได้
แต่ก็ช่าง ไม่สน สร้างความร้าวฉานคืองานของหวาย ว่ะฮ่าๆๆๆ
ฉันนั่งมองไปนอกหน้าต่าง ซึ่งโต๊ะนี้ฉันจับจองตั้งแต่ ปฐมนิเทศน์แล้วล่ะ เป็นโต๊ะที่วิวดีที่สุดเลย นั่งติดหน้าต่าง กระจกใส ที่มองเห็นวิวด้านนอกได้ดี ข้างล่างอาคารเรียนนี้เป็น สวนดอกไม้ ผ้าม่านสีครีมอ่อนๆที่ปลิวไสว ยามที่เราแง้มหน้าต่างออกเพื่อสูดอากาศดีเข้าเต็มปอด ฉันนั่งชมวิวข้างนอกจนเพลินไปเลยทีเดียว

ครืดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

มิสซิส อาแมนดา เปิดประตูเข้ามา พร้อมกับวางหนังสือเรียน วางบนโต๊ะ

ตึง!!!!!!!!!!!!!!!!!

เสีบงดังมากมั้ยไม่รู้ แต่ฉันสะดุ้งเลยทีเดียว ฉันรีบหันไปทางกระดานที่ตอนนี้ มิสซิส อาแมนดา ยืนอยู่ หน้าอันเรียวยาว มีริ้วรอยของคนวัย 40 ปลายๆของหล่อนอยู่ แว่นตาของหล่อน กรอบสีดำ เรียวแหลมขึ้นตรงปลาย ดังที่เคยเห็นกันทั่วไป ของครูฝรั่ง ฉันถึงกับขมวดคิ้วเป็นปมเลยทีเดียว

“หนูเอิน ชั่วโมงนี้ของมิสซิสอาแมนดาหรอ”

ฉันถามหนูเอิน เพราะ งง จริงๆ
หนูเอินซึ่งนั่งอยู่โต๊ะด้านหน้าฉัน คู่กับหนูโย
แล้วถัดไปอีก เป็นหนูจ๋ากับหนูน้ำนั่งคู่กัน ส่วนฉันน่ะหรอ นั่งคนเดียว เป็นเพราะฉันชอบปลีกวิเวกต่างหาก เวลานั่งชมวิวก็ไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาแย่งดู ฮ่าๆๆๆๆๆ (ขี้เหนียวกระทั่งวิวเนี่ยนะ::กรกฏ)

“ไม่รู้เหมือนกันน่ะ ไม่น่าจะใช่นะ สงสัยวันนี้เค้าให้เป็นชั่วโมงโฮมรูมมั้ง”

“อืม สงสัยคงใช่มั้ง แต่ มิสซิสอาแมนดาเนี่ย ยังโหดเหมือนเดิมเลยเนอะ”

“ใช่ๆๆ”

ฉันพูดหยอกล้อกับหนูเอิน หัวเราคิกคักกันน่าดู

“อ่ะ แฮ่ม!!!!!”

ฉันกับหนูเอินถึงกับสะดุ้งแล้วรีบหันตัวหลับ 360 อาศาด้วยความเร็วสูง

“คุยอะไรกันหรอจ้ะ ติยารัตน์ อิสริยาภรณ์”

คำถามนี้ทำให้ฉันถึงกับทำหน้าแหยแก๋ จะบอกได้ยังไงกันล่ะ ว่า พูดถึง มิสซิสอาแมนดา อยู่อ่ะ

“อ๋อ กำลังคุยกันอยู่ว่า มิซซิสอาแมนดา ไม่ได้เจอกันนานก็ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะคะ”

นั่นปะไร วันนี้เป็นอะไรเนี่ย ฉัน แหล สดตลอดเลยกลุ้ม!!!!!!

“จริงหรอจ้ะ แหม”

ฉันยิ้มกับคำตอบตัวเองทันทีที่เห็นมิสซิสอาแมนดา ยืนบิดไปมาจับแก้มตัวเองอยู่นั่นน่ะ
เหมือนว่ามิสซิสอาแมนดาจะตั้งตัวได้ และคงลืมตัวไปชั่วขณะ

“เอาล่ะเรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า “

นั่นไง กะแล้วว่าต้องมีเรื่องอะไรสิน่า
ว่าแต่เรื่องอะไรกันล่ะ

“วันนี้ห้องเรียนของเรามีสมาชิกเพิ่มนะจ้ะ เพิ่งบินกลับมาจากอังกฤษ หลายคนอาจจะได้รู้จักกันแล้ว ตามบอร์ดประชาสัมพันธ์ของโรงเรียน “

ทำไมฉันไม่เห็นรู้วะ เสียงของฉันประท้วงขึ้นในใจ

“ค้าเป็นนักเรียนที่เรียนอยู่ที่อังกฤษตั้งแต่ไฮสคูลปี 1 แต่เหตุผลที่ย้ายกลับมาเอาเป็นว่าใครอยากรู้ก็ถามกันเองนะจ้ะ”

พูดซะยาวขนาดนี้ฉันว่านักเรียนใหม่คงไม่ต้องพูดอะไรแล้วนะ

“มิสซิสคะ แล้วเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงคะ”

เสียงของผู้หญิงหลายคนในห้องดังขึ้น เจี้ยวจ้าว

“ผู้ชายจ้ะ”

สีหน้ามิสซิสตอนตอบคำถาม ช่ามยิ้มแย้มเสียเหลือเกิน คงจะประทับใจกับเด็กใหม่ล่ะสิ
ฉันอดคิดอัปมงคลไม่ได้ เพราะความหมั่นไส้

“หล่อรึเปล่าคะมิสซิส”

ดู๊ดูแต่ละคำถาม สร้างสั๊น สร้างสรรค์

“เอาเป็นว่าดูเองแล้วกันนะจ้ะ”

มิสซิสอาแมนดายิ้มร่าตอบอย่างภาคภูมิใจ
สาธุ ข้าแต่เทวดาฟ้าดินอให้เป็นไอ้ติ๋ม หน้าเห่ยๆๆ เฉี่อยชา อืดอาด ด้วยเถอะ เพี้ยงงงงงงง
เหอๆๆๆๆ ถ้าได้อย่างนั้นลูกช้างจะแกล้งให้จับไข้หัวโกร๋นเลย คอยดู!!!!!!!!!!!

“เชิญเข้ามาได้จ้ะ”

ครืดดดดดดดดดดดดดดดดดดด(เอฟเฟ็คประตู)

ฉันเบ้ปากอบ่างไม่สบอารมณ์ ก่อนที่จะหันหน้าไปหาวิวอันอันแสนสวยนอกหน้าต่างที่ดูเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อของฉัน

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ตาเถน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!ใครวางระเบิดวะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ฉันรีบเอามืออุดหู เพราะหูของฉันเกินกว่าจะต้านทานเสียงกรี๊ดแสนเดซิเบล ของเพื่อนร่วมห้องของฉันได้
ในขณะที่ หนูเอิน หนูโย หนูจ๋า และหนูน้ำก็อยู่ในกิริยาเดียวกันกับฉัน พร้อมกับหันหลังกลับมาหาฉันส่งสายตาประมาณว่า โอ๊ย เสียงดังเป็นบ้า
ทันทีเพื่อนสงบลง ฉันค่อยๆลืมตา ที่ก่อนหน้านี้หลับปี๋ เพรารำคาญเสียงกรี๊ดอันบาดหูนั่น
OoO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
สีหน้าของฉัน หนูเอิน หนูโย หนูจ๋า และหนูน้ำ
เฮ้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!นั่นมันๆๆๆๆๆ!!!!!!!!!!!!!!

“นาย!!!!!!!”

เสียงฉันดังขึ้นหลังจากที่เพื่อนเงียบกันไปหมด
นั่นมันพวกผู้ชายห้าคนที่เจอกันเมื่อเช้านี่”

“เธอ!!!!!!!!”

โอ้โห จำฉันได้ด้วย เป็นพระคุณอย่างสูงเจ้าค่า
ในขณะที่ฉันกับนายทีมชี้หน้ากันอยู่นั้น มิสซิสอาแมนดา ก็รู้หน้าที่ว่าควรสงบศึก

“พวกเธอรู้จักกันด้วยหรอ”

“ ไม่ค่ะ/ครับ!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

พร้อมเพรียงดุจคณะประสานเสียง

“ถ้าไม่ ติยารัตน์ กรุณานั่งฟังอย่างเงียบๆ”

“ค่ะ”

ฉันรับคำในขณะที่สายตาอาฆาตยังส่งไปให้นายนั่นตลอด เจ็บใจ!!!!!!!!!!

“เอาล่ะงั้นเชิญพวกเธอแนะนำตัวเลยจ้ะ”
คนที่ยืนหัวแถวคือนายคนนั้น ที่ฉันรู้แค่ชื่อเล่น ว่า ทีม แนะนำตัวก่อน

“สวัสดีครับ ผม นายณัฐนันท์ ฐาปนะกานต์กุล ทีมครับ”
เสียงกรี๊ด ดังกะรหึ่มเลยค่ะพ่อแม่พี่น้อง ฉันได้แต่ ชิ!! ไม่สนใจหรอก

“สวัสดีครับ ผม นายกรฤทธิ์ ภูวตานนท์ คัตเตอร์ ครับ
ดังกระหึ่มอีกแล้ว ถ้าพวกนี้ไปรับจ้างกรี๊ด คงได้หลายตังค์

“สวัสดีครับ ผม นายอชิตพงษ์ ตัณตนารถ อาชิ ครับ
อีกแล้วว กรี๊ดกันเข้าไป

ฉันว่าพวกเธอไปสมัครกันเหอะ เลี้ยงชีพชอบด้วยนะเนี่ย

“สวัสดีครับ ผม นายทิเนศวร ภัทรวรรธน์ ไตเติ้ลครับ

เหอๆๆๆๆไม่อยากจะพูดแล้วอ่ะค่ะ ที่บอกได้ตอนนี้คือ พวกเธอจะเอาน้ำสักแก้วมั้ย

“สวัสดีครับ ผม พนิตนันท์ เมธาสิทธิ์ ปอนด์ ครับ”

โอ้พระเจ้าช่วยกล้วยทอดไหม้ แนะนำตัวกันหมดแล้วค่า โล่งหูชะมัด

“เอาล่ะพวกเธอไปนั่งที่กันได้แล้ว ครูได้จัดไว้ให้แล้ว”

พวกนั้นเดินมาทางกลุ่มของฉัน อะไรกันเนี่ย ทำไมต้องมาจัดโต๊ะไว้ตรงนี้ด้วยอ่ะ
โต๊ะที่พวกนั้นจะนั่งก็คือด้านขวามือของพวกฉัน ซึ่งป็นโต๊ะจัดคู่กันสี่ตัว แต่ตัวที่ห้า มันว่างที่ข้างฉัน
โอ้ มิสซิสมารีอา ช่วยหนูอีกครั้งด้วยเถอะค่ะ

“งั้น ณัฐนันท์ เธอไปนั่งข้าง ติยารัตน์ นะ ว่างอยู่ไม่ใช่หรอ”

มิสซิส พูดเป็นเชิงคำถามมาที่ฉัน แล้วฉันตอบเป็นอย่างอื่นได้ด้วยหรอในเมื่อหลักฐานมันโทนโท่ ว่าโต๊ะมันว่างอยู่อ่ะ
โอ๊ยยยยยย อยากเอาลิ้นอุดปากตัวเองตายจิงเล้ยยยยย
แล้วนายนั่นก็นั่งแหมะลงที่ข้างๆฉัน

“เอาล่ะดูแลเพื่อนใหม่ของเราด้วยนะ ครูไปแล้ว”

“นักเรียนเคารพ”

เสียงหนูจ๋าบอกทำความเคารพ
แล้วมิสซิสอาแมนดาก็เดินสะบัดตูดออก ไม่รู้เลยหรอว่ากำลังให้ โทสะฉันมันเดือด!!!!!!!!

“คราวนี้เธอไม่รอดแน่”

คำทักทายแรกที่หลุดออกมาจากปากของนายนั่น
ฉันก็ใช่ย่อยหรอ เชอะอย่ามาขู่ ติยารัตน์ เสียให้ยาก

“แล้วจะคอยดู”

คำท้าที่ได้ยินกันแค่คูสนทนาเท่านั้น แต่ทว่า ทั้งกลุ่มฉันและกลุ่มนายนั่น มองพวกเราด้วยสายตาที่ สงสัยซะล้วสิ
แล้วฝูงแรดก็กรูกันเข้ามาหากลุ่มนายนั่น ซึ่งฉันก็คิดอยู่แล้วล่ะ จึงลุกไปนั่งโต๊ะที่เจ้าของเพิ่งลุกออกจากโต๊ะเพื่อไปกรี๊ดเมื่อตะกี้นี่เอง
แล้วฉันจะเตรียมรับมือกับนายนั่นยังไงดีเนี่ย สงสัยคงต้องคิดหน่อยแล้ว

**********************************************************************************************************************
ติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ


โดย : **เกล็ดกรกฏ**
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 14 มี.ค. ปี 2007 [ เวลา 11 : 7 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com