Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ยัยตัวร้าย กับ นายสุดฮอต

เรื่อง : ALL OF LOVE**

ยัยตัวร้าย กับ นายสุดฮอต

**(ตอนที่ 4 5 6 มาแล้วค่ะ)

ตอนที่ 4 สีสันบันเทิง บุก!!!!!!!!

ภายในห้อง ม.6/1 ที่ฉันคิดว่าไม่เคยได้เจอเลยตั้งแต่ฉันเรียนอยู่ใน เซนด์มารีอา แห่งนี้
มันคืออะไรน่ะหรอ ก็ผู้หญิงห้องฉันกระดี๊กระด๊ากันเป็นพิเศษน่ะซิ๊
ก็เพราะ นาย ห้าหนุ่ม ที่ฉันก็พอจะบอกได้เต็มปากเต็มคำเลยอ่ะน่ะว่า หล่อ O///O
แต่!!!!! เชอะ!!!!ทำไม๊ ทำไม ต่อมความหมั่นไส้ของฉันทำงานหนักเป็นพิเศษจังเลย

“กรี๊ด!!!!!! ทีม หล่อจังเลยค่ะ”

ยี้!!!!! โดนเชือดมาเหรอจ้ะแม่คู๊ณ!!!!!!!!! -__-**

“กรี๊ด!!!!คัตเตอร์ก็เท๊ เท่!!!!!!!”

“อาชิ ก็น่ารัก!!!!!!กรี๊ดดด!!!!!”

“ไตเติ้ล ก็เข๊ม เข้ม เป็นที่สุด!!!!”

เอ้า เอ้า ยอกันเข้าไป
พวกนั่นก็นั่งหน้ายิ้ม พอใจจนจะลอยไปชนเพดานอยู่แล้ว เชอะ!!!!!

“ปอนด์ ก็หล่อกระชากจังเล้ย!!!!!”

โอ้แม่คุ๊ณ โรคหัวใจแพ้คนหล่อกำเริบหรอจ๊ะ ถึงได้ทำหน้าตาปานจะขาดใจตายอยู่ตรงหน้าพวกนั้นน่ะ!!!!!!!!
ฉันด่าทอในใจพลางมองมายังโต๊ะหลังของฉัน ซึ่งมีหนูจ๋า หนูน้ำ หนูโย และหนูเอิน นั่งทำหน้าตาเหมือนกับฉัน ทำหน้ายังไงน่ะหรอ ก็ประมาณว่า เบื่อพวกนี้จริงวุ้ยยยยย -_____-**

“ ทีมไปเรียนที่อังกฤษเป็นไงบ้างคะ”

เสียงที่เจ้าตัวพยายามทำให้หวานหยดย้อยที่สุดเท่าที่ชีวิตเธอจะทำได้
ต้องลงทุนขนาดนั้นเลยหรอแม่คุณ+!!!!!!!

“ก็ดีอ่ะ”

นายนั่นตอบทั้งที่สีหน้าเรียบเฉยเป็นที่สุด ทำเอาคนถามหน้าสลดเลยทีเดียว
คิกๆๆๆ ขำ

“เรียนที่เดียวกันเลยหรอคะคัตเตอร์”

ผู้หญิงอีกคนหนึ่งถาม

“ครับ”

คัตเตอร์ตอบพลางส่งยิ้ม ละลายหัวใจที่ฉันก็ยอมรับนะว่านายนั่นยิ้ม เท่ ได้ใจจิงๆเล้ยยยยยย

“แล้วที่อังกฤาอากาศดีรึป่าวคะ อาชิ”

แหมดูเหมือนพวกเธอจะเล็งเป็นรายบุคคลเลยนะ

“ดีสิครับ น่าจะชวนคนน่ารักๆอย่างคุณไปอยู่ด้วย”

กรี๊ด!!!!!!!!!!!เอาอีกแล้ว ช่วยอย่าตอบคำถามแล้วทำให้พวกนี้โดนเชือดจะได้มั้ยยยย ฉันรำคาญ!!!!!!!

“แล้วไตเติ้ลล่ะคะปรับตัวกับอากาศเมืองไทยได้รึยังคะ”

“ครับ ขอบคุณที่เป็นห่วง”

เหอะ!!!!!!!ดูทำหน้าตาเข้าสิ เพี้ยงขอให้หมดกัดหน้าทีเถิ๊ดดด!!!!!!!!
ดีใจจังเลยนะคะที่ได้เรียนห้องเดียวกับปอนด์น่ะ”

“เช่นกันครับ”
เชอะทั้งพูดทั้งบิดตัวไปมา น่ารักจังเลยแม่คุ๊ณ!!!!!!!

ในขณะที่ที่เสียงเจี๊ยวจ๊าว จอแจดังมาจากกลุ่มของนายนั่น
ครืดดดดดดดดดดดดดดดด
กลุ่มของฉันหันไปสนใจกับเสียงประตูนั่นแทน
OoO!!!!!!!!
พวกสีสันบันเทิงมา!!!!!!!!
เดี๋ยวนี้เล่นบุกกันถึงห้อเลยหรอเนี่ย เอาซิ๊ !!!!!!เธออยากจัคลานกลับไปเหมือนครั้งที่เคยโดนฉันอัดอย่างนั้นหรอ
เมื่อก่อนพวกสีสันบันเทิงเคยพาพักพวกมารุมฉัน ในฐานะที่ พี่ แท็ก ที่ยัยฟ้าเล็งไว้มาจีบฉัน
ตอนนั้นยังเจ็บใจไม่หาย พวกนั้นยกกันมาตั้ง 10 คน แล้วฉันคนเดียว!!!!!!ตอนนั้นฉันก็เกือบรุมจนแพ้ไปแล้วถ้าพวกหนูเอิน หนูโย หนูน้ำ และหนูจ๋า ไม่มาช่วยฉันไว้ ถึงพวกเราจะไม่ใช่เกเกเร ชอบทะเลาะวิวาท แต่พวกเราก็เรียน คาราเต้ เพราะฉะนั้นวิชาการป้องกันตัวจึงไม่ต้องห่วงเลยทีเดียว
ว่าแต่เป้าหมายของพวกสีสันบันเทิงไม่ใช่ฉันนี่นา!!!!!!!พวกนั้นเดินตรงไปที่กลุ่มของนายนั่น
ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องเหนื่อย

“นี่พวกเธอน่ะ ถอยไปหน่อย”

โอ้โห เสียงของยัยฟ้าช่างน่าอัศจรรย์ใจจิงๆเลย เล่นเอาทุกคนเงียบกริบและหันควับกลับมาทันทีเลย
กลุ่มของฉันนั่งดูเหตุการณือยู่ห่างๆ อันที่จิงก็แอบสะใจอยู่หรอกนะ ลองพวกสีสันบันเทิงมาถึงถิ่นดูสิ พวกนายไม่รอดเงื้อมมือมารแน่ๆ
พวกสีสันบันเทิงใช้ตัวเบียดคนอื่นๆออกไป เพื่อที่ตอนเองจะได้เข้าไปอยู่ใกล้ๆกับกลุ่มนายนั่น

“ทีมคะ พักเที่ยงไปทานข้าวกับฟ้านะ”

จะบอกว่าให้ท่าดีมั้ยน้า!!!!!!

“คัตเตอร์ก็ด้วยไปด้วยกันกับชมพูนะ”

“อาชิด้วยนะคะ เพื่อเป็นการไถ่โทษเมื่อเช้านี้ไง”

เชิญรับโทษให้พอเลยนะจ้ะ อาชิ จ๋า!!!!!

“นะคะไตเติ้ล”

“ปอนด์ด้วยนะคะ นะๆๆๆๆ”

เอ้า อ้อนกันเข้าไปสาวๆ เอาสิๆ
ฉันล่ะขำกับสีหน้าพวกนายนั่นจิงๆเลย
หน้าตาบอกบุญไม่รับ

“โอ๊ย!!!!!!ร้อนจังเลยอ่ะ หนูจ๋า หนูน้ำ หนูเอิน หนูโย ทำไมอากาศ

มันร้อนอย่างนี้เนี่ย”

ฉันบ่นขึ้นเสียงดังๆพอที่กลุ่มของนายนั่นและพวกสีสันบันเทิงจะได้ยิน ซึ่งกลุ่มของฉันก็พอจะรู้กันอยู่ว่า ฉันแกล้งทำ
ฉันลุกขึ้นค่อยๆนวยนาดเดินไปยังจุดมุ่งหมาย คือ พวกนั้น พร้อมกับเอามือ พัดๆตรงหน้าอก แสดงให้รู้ว่าฉันร้อนจนตับจะแตก เพื่อนในกลุ่มของฉันถึงกับหัวเราะคิก

“นี่นังหวาย!!!!!จะเรียกร้องความสนใจรึไง ปลาที่เคยจับได้อ่ะหลุดไปหมดแล้วหรอ”

“ปล่าวหรอกจ้ะ ปลาของฉันไม่ได้หายไปไหน มีแต่จะเพิ่มๆๆๆ ขึ้น
ทุกวัน และที่สำคัญ ไม่ต้องเที่ยวจับให้เหนื่อยหรอกจ้ะ!!!!!”

ว่ะฮ่าๆๆๆ หน้าหงายเลยสิท่านคราวนี้ ดูสีหน้ายัยระบายฟ้าตอนนี้ อยากชกฉันเร๊อะ เอาดิๆๆๆมาดิ ฮ่าๆๆๆๆ
ฉันทำหน้ายียวนใส่ยัยระบายฟ้า ยัยนั่นกระทืบเท้า พร้อมกำหมัด แต่เธอคงอยากจะรักษาอาการต่อหน้าพวกนายนั่นนี่นา เพราะว่ายังจับเค้าไม่อยู่นะสิ!!!!!คิกๆๆๆๆๆ
ตอนนี้หนูเอิน หนูโย หนูจ๋า และหนูน้ำ เดินมาสมทบ ด้านหลังของฉัน เหมือนเป็นสัญญาณให้ฉันรู้โดยอัตโนมัติว่า เอาไงเอากัน อย่าปล่อยให้มันหยามถิ่น!!!!!!! อันนี้มันป็นจิตวิทยาที่ฉันสามารถรับรู้ได้ หรือไม่ฉันก็คิดไปเอง แฮะๆๆๆๆ

“นี่!!!นังหวาย แกอย่านึกนะว่าแกแน่!!!!!”

“อ้าวๆๆ แน่ไม่แน่ก็เคยอัดเธอจนคลานกลับก็แล้วกัน หรือเธอลืมไปแล้ว จะให้ฉันช่วยเตือนความทรงจำให้ก็ได้นะ”

ฉันพูดหร้อมกับทำหน้าประกาศว่าฉันคือผู้ชนะทั้งในตอนนั้นและในตอนนี้ เชอะ!!!!

“ทำเป็นพูดดี ขุดคุ้ยเรื่องเก่ามาอ้างอยู่นั่นแหละ แกอิจฉาฉันใช่มั้ย ที่คนหล่อๆเค้าไม่สนใจแก แต่เค้าสนใจฉัน”

แค่ก!!!!ๆๆๆๆๆถ้าเป็นน้ำฉันคงสำลักตายไปแล้ว แกเอาสมองส่วนน้อยนิดของแกคิดรึไงห๊ะ ยัยฟ้า อยากจะบ้าตาย วันละ แสนรอบ โอย เหนื่อย

“ถ้าเธอจะหมายถึง นายทีม อะไรของเธอนั่นน่ะนะ เธอเลิกคิดไปได้เลย”

ฉันพูดพร้อมกับ ผายมือไปทางนายทีม เพื่อให้ยัยฟ้า แน่ใจ ว่าไม่มีวัน ไม่มีวันจิงๆๆๆที่ฉันจะสนใจนายนี่น่ะ
เป็นอึ้งกันทั้งห้อง รวมทั้ง นายนั่น ที่คิ้วขมวดกัน เชอะ!!!!นายคิดว่าผู้หญิงทุกคนจะยอมสยบเทบเท้านายรึไง ถึงจะหล่อลากดินแค่ไหน แต่นิสัยแย่ ฉันก็ไม่สนหรอกโว๊ยยยยย

“ดี คิดได้อย่างนั้นก็ดี”

ยัยฟ้าบอก แต่สายตาลอกแลก ประมาณว่า แกอย่าเปลี่ยนใจทีหลังนะ ไม่มีวันหรอกย่ะ!!!!!! ฉันสบถในใจ

“แน่นอนอยู่แล้ว”

ตอนนี้ฉันยืนประจันหน้ากับยัยฟ้าอยู่ แล้วอยู่ๆก็มีคนมาหยุดตรงหน้าฉันกับยัยฟ้า

“ฉันชื่ออาชิ เธอชื่ออะไรหรอ”

นายอาชินั่นเอง นายนั่นมาห้ามทัพฉันกับยัยฟ้า พร้อมกับทำความรู้จักกับฉัน แต่อารมณ์ฉันตอนนี้ มันไม่ญาติดีกับพวกนายซะแล้วล่ะ!!!!!
นายนั่นยื่นมือออกมา เพื่อที่จะเช็คแฮนด์

เพี๊ยะ!!!!!!

“ขอบใจ ไม่ต้องการ พวกเราไปกันเหอะ”

ฉันปัดมือของอาชิออก แล้วเดินออกมาจากจราจรฝูงแรดที่ติดขัดอย่างแรง พร้อมกับ เพื่อนฉันตามหลังมา

“แน่มากเลยหวาย”

หนูเอินตบไหล่ฉัน พอใจกับการกระทำของฉัน

“ทำอย่างนี้จะดีหรอหวาย”

ประโยคนี้ ไม่ต้องหันไปดูคนถามด้วยซ้ำ หนูจ๋า นั่นเอง

“ดีสิ หนูจ๋า ไม่เห็นต้องไปญาติดีกับพวกนั้นเลย”

“พวกนั้นจะไม่มาเอาคืนหรอ”

หนูน้ำถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เห็นจะสนเลยหนูน้ำ มาก็มาสิ พร้อมรับมือ เหมือนเซเว่นอีเลเว่น”

หนูน้ำจะเข้าใจมั้ยน้า!!!!!!ยิ่งซื่อๆอยู่ด้วย

“นั่นน่ะสิ คราวนี้ชีวิตจะได้มีรสชาด”

หนูเอินเสริมขึ้นอีกแรง ดีมากหนูเอิน

“หรือหนูโยว่าไง”

หนูโยมองหน้าเพื่อนๆหลังจากที่ก้มหน้าก้มตาเดินงุดๆอยู่คนเดียว

“ว่าไงหรอ ก็เอาสิ น่าหนุกดีออก!”

เย้!!!!!!!!!!! คราวนี้มีแนวร่วมแล้ววววว

“เอายังไงล่ะ หนูจ๋า หนูโย”

แนวร่วมของฉันส่งสายตาไปทางหนูน้ำ และหนูจ๋า สลับกัน ดูซิจะร่วมมือด้วยรึเปล่า

“จะว่าไปก็ไม่ได้ออกแรงนานแล้วนะเนี่ย”หนูจ๋าพูดขึ้น เยี่ยม!!!!!!

“นั่นสิ เพื่อนว่าไงก็ว่าตามกันอยู่แล้ว!!!!!” หนูน้ำก็เลยตามน้ำไปตามระเบียบ

“เย้!!!!!!!”

พวกเรากรูเข้าหากัน ก็เหมือนๆเดิมกับทุกที ฉันโชคดีจริงๆเลยนะที่มีเพื่อนอย่างพวกเธอเนี่ย

“พักเที่ยงแล้วล่ะ ไปหาไรกินกันป่ะ”

“ไปดิ เดินทางได้”

ทุกคนผายมือให้ฉันเดินนำ ซึ่งมันก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่อยู่ ม.1 แล้วล่ะ
ฉันเดินนำเพื่อนๆไปยังโรงอาหารซึ่งไม่มีใครไม่รู้จักกลุ่มของฉัน จะเรียกว่าแต่ล่ะคนก็เป็นคนดังของโรงเรียนทั้งก็ว่าได้ แต่!!!!พอพวกนั้นมา มันทำให้ฉันอยากจะออกหมัดวันล่ะหลายรอบจริงเลย
เฮ้ยๆๆๆ หยุดคิด เดี๋ยวกินข้าวไม่อร่อยกันพอดี หมูทอดกระทียมพริกไทยจ๋า!!!!!!คิดถึงจังเลย

*****************************************************************************************

ตอนที่ 5 หมูทอดกระเทียมพริกไทยของฉัน เป็นอะไรของนายน่ะอาชิ!!!!

ณ โรงอาหาร ของเซนด์มารีอา ที่แน่นขนัดไปด้วยนักเรียนหลายร้อยคนที่ต่างมีจุดประสงค์เดียวกัน คือ หาอะไรลงท้องก่อนที่จะตะลุยต่อในการเรียนภาคบ่าย ฉันและเพื่อนๆก็เป็นหนึ่งในนั้น

“นี่ ขนาดมีโรงอาหาร ตั้ง 5 ที่ ยังแน่นขนาดนี้นะเนี่ย”

ฉันพูดขณะที่ มองไปเห็นนักเรียนที่เต็มโรงอาหาร

“แล้วหวายจะได้กินมั้ยเนี่ยวันนี้อ่ะ”

ฉันบ่นๆ จนเพื่อนของฉันอดหัวเราะคิกคักไม่ได้

“งั้นเดี๋ยว จ๋า ไปจองที่นั่งก่อนนะ”

อันที่จริงไม่ต้องจองพวกเราก็ได้นั่งอยู่แล้วล่ะ เพราะโต๊ะประจำของพวกเราไม่มีใครกล้ามานั่งอยู่แล้ว ฮ่าๆๆๆ
หนูจ๋าฝากให้หนูน้ำซื้อข้าวให้ แล้วเดินแยกตัวออกไป
ฉันเดินไปซื้อข้าว ได้จังหวะพอดีเลยไม่มีคนซะด้วย

“ป้าคะ หมูทอดกระทียมพริกไทย จานนึงค่ะ”

ฉันสั่งกับข้าวที่ฉันกินประจำตั้งแต่เรียนที่เซนด์มารีอา แต่ก็ไม่มีวันเบื่อ

“ได้จ้ะ อ้าวหนูหวาย ลูกค้าประจำของป้านี่เอง”

“ค่ะป้า แหม ป้าจำหนูได้ด้วยหรอคะ”

“ได้สิจ้ะ เจอกี่ครั้งๆหนูหวายก็ยังน่ารักเหมือนเดิมเลย”

คุณป้าทั้งพูดคุยกับฉันทั้งทำอาหารให้ฉัน
อะฮ้า ตอนนี้หมูทอดกระเทียมพริกไทยของฉันน่ะ หอมฟุ้งกระจายเลย หอมๆๆหิวๆๆๆ
แล้วไม่นานหมูทอดกระทียมพริกไทยราดข้าว จานเด็ดของฉันก็พร้อมเสิร์ฟ
ฉันเพิ่งจะถือจานข้าวหันมาเท่านั้น!!!!!

“หวาย!!!!”

หนูจ๋าเรียกฉัน นึกว่าใครตกใจหมด

“มีไรหนูจ๋า ตกใจหมดเลย ดีนะที่จานข้าวของหวายไม่หลุดมืออ่ะ โอ๋ๆๆ หมูทอดกระเทียมพริกไทยของแม่”

ท่าจะบ้าไปแล้วฉัน

“คือ.....”

“ข้าวติดคอหรอ ยังไม่ได้กินซะหน่อย”

“คือ...เอ่อ.....”

“ไหนอ้าปากซิจะดูให้”

“โหย.....ไม่ใช่ คือ....โต๊ะของเรามีคนนั่งก่อนแล้ว”

“อืม งั้นก็ย้ายโต๊ะสิ”

ฉันตอบอย่างง่ายๆ เพราะมันไม่ใช่ปัญหาที่แก้ยากอะไรเลย

“อืม....เอางั้นหรอ แต่......”

“แต่.....แต่...อะไรอีก”

“คือ คนที่นั่งน่ะ คือ นายทีม คัตเตอร์ อาชิ ไตเติ้ล ปอนด์ แล้วยังมีพวกสีสันบันเทิงอีกนะ”

ฉันกัดฟันกรอดๆ อารมณ์ยั๊วะสุดๆ อย่างนี้ต้องไปสั่งสอน มันจะหยามถิ่นกันมากไปแล้วนะ เพิ่งจะย้ายมาแต่ก็อยากมีเรื่องแล้วรึไง ฉันสะกดความโกรธไว้ไม่อยู่ รีบเดินรุดหน้าไปยังเป้าหมาย
พอไปถึง หนูโย หนูเอิน และหนูน้ำที่ยืนถือจานข้าวอยู่อย่างที่ไม่รู้จะทำยังไง
อันที่จริงปัญหานี้แก้ไขไม่ยาก แต่ทุกคนคงจะคิดเหมือนฉัน ถ้าไม่ใช่ผู้ชายพวกนี้จะไม่ว่าอะไรสักคำเลย แล้วยังจะพวกสีสันบันเทิงอีก ยอมไม่ได้ว้อยยยยย

“นี่ พวกเธอน่ะ”

พวกสีสันบันเทิง และนายห้าคนนั้น ดูเหมือนจะนั่งปะกบคู่กัน อย่างกับว่าจองเอาไว้ล่วงหน้าอย่างนั้นแหละ
นายทีม คู่ยัยฟ้า นายคัตเตอร์ คู่ ยัยชมพู นายอาชิ คู่ ยัยไวโอเล็ต นายไตเติ้ล คู่ ยัยกรีน นายปอนด์ คู่ ยัยไวท์
แหม!!!!!ฟ้าประทานให้มากันครบคู่เลยนะยะ

“มีอะไร อ่อ มาทวงที่คืนหรอ”

ยัยฟ้าดูเหมือนจะรู้ซะด้วยว่าฉันมาทำไม!!!!!รู้แล้วยังไม่พาที่รักของพวกเธอไสหัวไปอีก
พวกนายนั่นมองหน้าพวกฉันตาปริบๆยังงงกันอยู่ล่ะสิ แต่ถึงไม่รู้พวกนายก็ผิด!!!!!!

“คิดจะหาเรื่องกันรึไง”

“ป่าวนี่นา ทีมของฉันเค้าแค่อยากจะนั่งโต๊ะนี้ ฉันก็เลยอยากตามใจเค้าก็เท่านั้นเอง”

อ่อตามใจแฟนว่างั้นเถอะ แต่กรุณาอย่าทำหน้ากวนบาทาจะได้มั้ย มันอยากต่อยว้อยยยยยย
ฉันเหลือบไปเห็นนายนั่นทำหน้าตายิ้มเยาะกับการกระทำของฉัน ยิ่งทำให้ฉันบันดาลโทสะมากเป็นร้อยเท่าพันเท่า เห็นทีนายกับฉันคงจะอยู่ร่วมโลกกันซะแล้ว

“พวกเธอก็รู้อยู่แล้วนี่นา ว่าพวกฉันนั่งโต๊ะนี้ แล้วพวกเธอก็ไม่เคยมาก่าวก่ายด้วย แต่วันนี้เกิดบ้าอะไรขึ้นมา”

หนูเอินพูดขึ้น คงจะเก็บอารมณ์ไม่อยู่เหมือนกับฉันล่ะสิ

“ทำไมล่ะ หรือว่าอยากจะมีเรื่อง สันดานชอบหาเรื่องชาวบ้านยังไม่หายหรอ”

มันด่าหนูเอิน ฉันได้ยินเต็มสองรูหู จะไม่ไหวแล้วนะ
หนูน้ำกับหนูจ๋าจับแขนฉันไว้ เหมือนเป็นการปรามฉัน แต่ขอโทษนะตอนนี้มันเดือดเกินร้อยองศาแล้วล่ะ พร้อมจะระเบิดอยู่แล้ว!!!!!!!!!!!!!

“นี่!!!!!! จะมากเกินไปแล้วนะ”

“ทำไม มีปัญญาทำอะไรฉันได้ล่ะ”

ตอนนี้ฉันรู้สึกว่านักเรียนที่โรงอาหารเริ่มหันมองมาทางนี้กันหมด แต่ฉันไม่สนอะไรอีกแล้ว!!!!!!!!!

“พวกเธอมันก็ดีแต่ใช้กำลังนั่นแหละ”

ยัยฟ้าทำหน้าตายั่วโมโหฉันอย่างเต็มที่ซึ่งก็ได้ผล
แต่!!!!อยู่ๆนายทีมก็ลุกขึ้น

“พวกเธออย่าทำตัวไร้สาระจะได้มั้ย”

คำพูดที่เรียบง่าย สีหน้าที่เรียบเฉย แต่มันทำให้ฉันเจ็บเป็นที่สุด!!!!!!

“นายนั่นแหละตัวดี ถ้าไม่อยากให้ปากมีสี ก็หุบไว้ซะ”

ฉันก็ตอกกลับไปได้อย่างสะใจพอๆกัน

“นี่!!!!เธอกล้าขึ้นเสียงกับทีมหรอ”

“ทำไมฉันจะไม่กล้า พ่อฉันรึก็ไม่ใช่”

“เธอ อยากเจอดีใช่มั้ย”

ไม่ทันที่ฉันจะอ้าปากพูด รู้สึกว่า ข้าวเป็นเม็ดๆ พร้อมกับข้าว ปลิวมาอยู่บนตัวฉัน จนเลอะเปรอะเปื้อนไปหมด
ทุกคนอึ้งกับการกระทำของยัยฟ้า

“ยัยฟ้า!!!!”

ตอนนี้ฉันโมโหสุดขีด ข้าวในมือฉันพร้อมที่จะปลิวไปได้ทุกเมือหากแต่หนูจ่าและหนูน้ำไม่ดึงไว้

“หวาย!!อย่า!!!”

ฉันมองดูหน้าทุกคน ยังไม่ทันที่จะหันกลับ
ซ่า!!!!!!!!!!
น้ำแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะถูกสาดมาที่หน้าฉันโยฝีมือยัยฟ้า

“แก!!!!!”

ฉันสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม จานข้าวในมือโปะเข้าที่หน้าของยัยฟ้า

“กรี๊ดดด!!!!!!!”

ร้องยังกับโดนข้าวสารเสก แต่มันยังไม่คุ้มกับที่เธอทำกับฉันหรอก
น้ำในมือฉันพร้อมที่จะสาดไป เพื่อเพิ่มดีกรีความแค้น
แต่!!!!!!!!!!!!!!!

“หยุดนะ!!!!!!!!”

ทุกคนหันมองตามเสียง ครูสนธยา!!!!!!!!! ทุกคนตาเบิกกว้างทันที
ครูสนธยาเดินจ้ำอ้าวมาที่ฉัน ทำไมต้องมุ่งมาที่ฉันด้วย+!!!!!!!!คราวซวยมาเยือนซะแล้วฉัน!!!!!!

“ติยารัตน์ ตามครูไปที่ห้องปกครองเดี๋ยวนี้!!!!!!”

เอาแล้วไง!!! คำสั่งประกาศิต ออกมาแล้ว และฉันนี่ไงที่เป็นคนรับบัญชา ซวยๆๆๆๆๆ
หน้าพวกสีสันบันเทิงตอนนี้สะใจเต็มที่สินะ

“แต่ครูคะ ระบายฟ้าเริ่มก่อนนะคะ”

หนูเอินพยายามที่จะอธิบายให้ครูสนธยาฟัง แต่ไร้ผล

“พวกเธอไม่ต้องพูด ครูคิดว่าครูเห็นเหตุการณ์ และครูคิดว่าครูเรียกคนก่อเรื่องไม่ผิด”

ไร้ความยุติธรรมที่สุดเลย ทำอย่างนี้ได้ยังไงอ่ะ!!!!!!!!!
ฉันได้แต่หายใจหอบถี่ๆเพราะความโกรธ โมโห และอยากแก้แค้นเป็นที่สุด
ครูสนธยาเดินอย่างเร่งรีบ ไปที่ห้องปกครอง เพื่อที่จะสะสางคดีกับฉัน แล้วฉันมีทางเลือกอะไรนอกจากเดินตามไป เท่านั้น!!!!!!!
ก่อนที่จะไปฉันเห็นสายตาความห่วงใยจากเพื่อนๆของฉัน ละเหลือบไปเห็นสายตาที่แสนจะเย็นชาของนายนั่น นัดนี้นายชนะ แต่คราวหน้า จะไม่มีอย่างวันนี้แน่นอน

ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยง ผมกับเพื่อนๆหาที่นั่งกันที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ ซึ่งในวงสนทนาก็มีแต่เรื่องของเธอคนนั้น ผู้หญิงที่ชื่อ ติยารัตน์

“ทำไมเราไม่ช่วยยืนยันกับอาจารย์ ว่าติยารัตน์ไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อน”
อาชิ พูดขึ้นอย่างร้อนรน ดูเพื่อนผมคนนี้จะมีปฏิกิริยาแปลกๆ

“แต่เพื่อน เค้าก็ได้พูดไปแล้วนี่นา แล้วนายก็เห็นว่าอาจารย์ไม่ฟัง”

ผมพูดความจริงที่ผมได้เห็นมาเมื่อครู่

“แต่ พวกนายก็เห็นไม่ใช่หรอวะ ว่าติยารัตน์ไม่ผิด”

“ใช่ ฉันเห็น แต่เราคงช่วยอะไรตอนนี้ไม่ได้”

คัตเตอร์พยายามอธิบายเหตุผล ที่ตอนนี้ดูเหมือนคัตเตอร์ก็งงกับอาการของอาชิ จริงๆ

“ได้สิ ทีม แม่นายเป็นผู้อำนวยการนะเว้ย”

“ก็ใช่ แล้วไงวะ”

“นายก็บอกให้แม่นายช่วยติยารัตน์ดิวะ”

“นี่! อาชิ ผู้หญิงคนเดียวนะเว้ย นายบ้าไปแล้วหรอวะ”

ผมเตือนสตินายอาชิคนเดิมให้กลับมา อาชิคนที่ไม่เคยแยแสผู้หญิงหน้าไหน

“ใช่ อาชิ ฉันสังเกตว่านาย แปลกนะเว้ย”

ไตเติ้ลเสริมขึ้น ในความคิดเห็นเดียวกับผม

“ชอบเค้าหรอวะ”

คราวนี้ปอนด์พูดขึ้น ดูเหมือนจะทำให้แววตาของอาชิเปลี่ยนไปทันที

“ชอบ อะไร ปอนด์”

“ป่าวๆๆ ฉันก็พูดไปงั้นแหละ”

ปอนด์ยักไหล่หนึ่งที

“ฉันก็แค่ ไม่อยากให้คนที่ไม่ได้ทำต้องรับผิด ก็แค่นั้นเอง”

ผมคิดว่านั่นเป็นคำแก้ตัว แต่ก็ถูกของอาชินะ ผมและทุกคนต่างก็เห็นกันเต็มสองลูกกะตาอยู่แล้ว ว่า ติยารัตน์ไม่ได้เป็นผิด
แต่เรื่องอะไรที่ผมจะช่วย เมื่อเช้านี้ ยัยนั่นทำอะไรกับผมไว้บ้างผมจะถือว่าเป็นการแก้แค้นของผม ฮ่าาๆๆจ้างให้ก็ไม่ช่วยหรอก!!!!!( ทีมไม่สมกับเป็นพระเอกเอาซะเลย::กรกฏ)

“ไอ้ทีม ฉันรู้นะเว้ยว่านายไม่ชอบติยารัตน์ แต่นายก็น่าจะเห็นแก่

ความถูกต้องไม่ใช่หรอวะ”
ผมทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะตอบออกไป

“งั้นเราไปหาครูสนธยา ไม่ลองก็ไม่รู้อ่ะ”

ผมต้องตอบออกไปอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งเห็นใจเพื่อน ทั้งรักความยุติธรรม ทำไมผมเป็นคนดีขนาดนี้เนี่ย

“งั้นฉันจะไปบอกเพื่อนของติยารัตน์ให้เป็นพยานอีกแรงนะ”

ยังไม่ทันที่ผมจะตอบอะไร นายอาชิก็วิ่งแจ้นไปซะแล้ว

“เป็นเอามากนะเนี่ย”

ตัตเตอร์พูดพลางส่ายหน้าอย่างระอาระคนสงสัย

“นายก็คิดว่ามันแปลกๆใช่มั้ย”

ปอนด์ถามขึ้น

“แปลกสิ และฉันคิดว่าฉันคิดไม่ผิดด้วย”

คัตเตอร์ตอบ ทั้งที่สายตายังมองตามทางที่อาชิวิ่งไป

“เพลย์บอยปิ๊งรักไง”

ไตเติ้ลตอบได้ตรงใจผม
ผมคิดว่า อาชิ คงจะจ๊ะเอ๋กับบุพเพอาละวาดเข้าซะแล้ว
แต่ทำไมชีวิตของผมต้องมาเจอกับผู้หญิงคนนี้ด้วยนะ ติยารัตน์ ผู้หญิงที่ทำให้ชีวิตของผมวุ่นวายตั้งแต่วันแรกที่ย้ายมา ผู้หญิงที่ทำให้เพื่อนผมมีอาการแปลกๆ ผู้หญิงคนนี้เธอมีอะไรดีกันนะ!!!!!

************************************************************************************

ตอนที่ 6 แค้นนี้สิบปียังไม่สาย
ฉันถูกเรียกมาที่ห้องปกครอง โดยที่ความผิดในคดีนี้ ฉันไม่ได้เป็นคนก่อเลยสักนิด!!!!!
ยัยฟ้า นายทีม ทั้งสองคนนี้คือศัตรูของฉัน สาบาน!!!!!!!!!!!!!!!
ตอนนี้ทุกคนคงจะกินข้าวอิ่มกันหมดแล้ว แล้วฉันล่ะ!!!!!!หิวจนตาลายหมดแล้ว เพื่อนๆถ้าฉันเป็นอะไรไปตอนนี้ ช่วยบอกพ่อกับแม่ด้วยนะอย่าลืมดูแลท่านแทนฉันด้วย ลูกสาวท่านคนนี้จะตายเพราะน้ำย่อยในท้องมันประท้วง!!!!!!!!!ฮือๆๆๆๆ หิวๆๆๆ!!!!!!!
ฉันเดินตามหลังครูสนธยามา จนกระทั่งถึงโต๊ะของครูสนธยา ฉันนั่งลงตรงข้ามกับครู ฉันสบตากับครูสนธยาอย่างที่ไม่มีความเกรงกลัวเลยสักนิด ก็เรื่องนี้ฉันไม่ได้เป็นคนก่อ ฉันไม่ผิด

"เปิดเทอมวันแรกก็ก่อเรื่องเลยเหรอ ติยารัตน์"

"หนูไม่ได้เป็นคนก่อ ครูเรียกคนมาลงโทษผิดแล้วล่ะค่ะ"

ฉันพยายามจะบอกว่าฉันไม่ได้ผิด ยัยฟ้าต่างหากที่เริ่มก่อน

"ครูก็เห็นอยู่ว่าเธอสาดข้าวใส่ ระบายฟ้า"

"ถ้าหนูเป็นคนทำ ระบายฟ้าก่อน แล้วสภาพของหนูจะเป็นแบบนี้หรอคะ"

ฉันพยายามที่จะให้ครูได้เห็นว่า สภาพของฉันตอนนี้มันแย่ยิ่งกว่า ยัยฟ้า คนที่ครูบอกว่าฉันกำลังจะสาดข้าวใส่ แต่ดูฉันก่อนสิ!!!!!! มันแย่ยิ่งกว่ายัยฟ้าหลายเท่า!!!!!!
ครูสนธยาทำท่าครุ่นคิดก่อนที่จะให้คำตอบที่ฉันพอที่จะได้รับความยุติธรรมอยู่บ้าง

"แล้วมีใครพอที่จะเป็นพยานให้เธอได้บ้าง"

ตายล่ะ!!!!ทุกคนก็ไม่รู้ไปอยู่ไหนตอนนี้ เอาไงดีล่ะๆๆๆ!!!!!!!!!ฮือๆๆอยากร้องไห้!!!!

"ผมเองครับ"

เสียงใครอ่ะ!!!!!!

"ผมเป็นพยานให้ติยารัตน์ได้ครับ"

นาย อาชิ!!!!! ตกใจสุดขีด ไม่นึกว่าจะเป็นนายอาชิ ไม่อยากเชื่อ มิสซิสมารีอา ลูกฝันไปใช่มั้ย

"พวกหนูด้วยค่ะ"

โอ้!!!ขอบคุณมิสซิสมารีอา เพื่อนฉันมากันครบ ฮือๆๆ หนูเอิน หนูโย หนูน้ำ หนูจ๋า ช่วยหวายด้วย!!!!!!!!

"อชิตพงษ์ ไหนลองเล่ามาซิ และหวังว่าเธอจะเล่าความจริง"

"ครับ คือ..ที่ครูมาเห็นติยารัตน์กำลังสาดข้าวใส่ระบายฟ้า นั่นก็เพราะระบายฟ้า เธอสาดข้าวใส่ติยารัตน์ก่อนแล้วยังสาดน้ำใส่ติยารัตน์ด้วยครับ"

"แล้วพวกเธอล่ะ"

"เป็นอย่างที่อชิตพงษ์พูดทุกอย่างค่ะ"

ขอบใจมากๆๆทุกคน เพื่อนที่แสนดีของฉัน!!!!!!!!

"งั้นเอาเป็นว่าเรื่องนี้ ครูจะไม่ลงโทษเธอ แต่เธอก็อย่าก่อเรื่องให้มากนัก ม.6 โตๆกันหมดแล้ว"

"แสดงว่าหนูไปได้แล้วใช่มั้ยคะ"

ฉันถามอย่างกระตือรือร้น อยากออกไปจากห้องนี้เต็มที ไม่ใช่อะไรหรอก ฉันหิวข้าว!!!!! ตอนนี้มันยิ่งเพิ่มทวีความหิวเป็นร้อยเท่า หิวๆๆๆ

"ไปได้"

คำตอบนี้ดุจเสียงสวรรค์ ฉันยกมือขึ้นไหว้ครูจนท่านแทบจะยกมือรับไว้ไม่ทัน ฉันรีบวิ่งแจ้นออกมาจากห้องปกครอง ตรงดิ่งไปยังโรงอาหาร แต่วิ่งได้ไม่ถึง 100 เมตรจากที่นั่น ฉันลืมอะไรไปรึเปล่าเนี่ย!!!!!
อ้อ!!!!!เพื่อนๆของฉันนั่นเอง ฉันเบรคสปีดของฝีเท้าของฉันอย่างรวดเร็วแล้วรีบกลับหลังหัน แต่สิ่งที่ฉันคิดไม่ถึงก็คือ นายอาชิ วิ่งตามฉันมาอย่างเร็ว
แต่!!!!!!!! นายนั่น ......!!!!!!!! หยุดสิๆๆ หยุด นายบ้า!!!!!

โครม!!!!!!!!!

นายอาชิ ล้มคร่อมฉัน อ๊าย!!!!!!! ไอ้บ้า!!!! หน้าของนายอาชิ อยู่ห่างจากใบหน้าฉันไม่ถึงคืบ!!!!!!
ลุกสิโว๊ย!!!!!!
ดูเหมือนนายนี่กำลังจ้องหน้าฉัน อย่างที่ไม่กะพริบตาเลย จ้องหาเลขเด็ดรึไงวะ!!!!!!

"นี่ นาย!! ช่วยลุกสักทีจะได้มั้ย มันหนัก!!!!"

นายอาชิก้มสำรวจดูตัวเองพบว่า เค้ากำลังทับตัวฉันอยู่ นายอาชิรีบสปริงตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

"ขอโทษ!!!!"

ฉันลุกขึ้นมองหน้า นายอาชิอย่างโกรธๆ

"มีอะไรกันหรอ"

หนูเอินถามขึ้นพลางเดินมาทางฉัน หวังว่าทุกคนคงยังไม่เห็นภาพที่น่าอุจาดตาแบบนั้นนะ

"เปล่าๆๆๆไม่มีอะไรหรอก ไปกันเหอะ"

"ทำไมท่าทางแปลกๆอ่ะ"

อย่ามาช่างสังเกตอะไรตอนนี้จะได้มั้ยหนูเอิน

"ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ ไปกันเหอะนะ"

ฉันพยายามอ้อนสุดชีวิต พร้อมทั้งฉุดกระชากให้เพื่อนของฉันให้ไปจากที่นี่สักที

"อืมๆ"

ทุกคนดูเหมือนจะรับปากแล้วตามฉันมาอย่าง งงๆ
ฉันหันหลังกลับมา แล้วก็ต้องสบตากับนายอาชิ ที่มองตามหลังพวกฉันมา นายนั่นยิ้มให้ฉัน หล่อได้ใจจริงๆเลย
บ้าๆๆๆ ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!!!!! อย่าฟุ้งซ่านสิยัยหวาย!!!! สงสัยจะหิวจนเกินไป แย่จังเลย+++

*********************************************************************
ตอนนี้ฉันนั่งที่โต๊ะอาหารที่เพิ่งมีเรื่องไปเมื่อตอนกลางวัน แต่ตอนนี้นักเรียนเริ่มบางตาลงแล้ว ก็เนื่องจากว่าตอนนี้เป็นชั่วโมงเรียนแล้วน่ะสิ แต่หนูเอิน หนูโย หนูน้ำ และหนูจ๋า ยังนั่งอยู่ตรงนี้ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว
หลบสักชั่วโมงคงจะไม่มีอะไรเสียหายหรอก (เด็กดีไม่ควรเลียนแบบนะคะ::กรกฏ)

"ค่อยๆทานก็ได้หวาย"

หนูจ๋าผู้แสนจะเรียบร้อยห้ามปรามฉัน ก็ตอนนี้ฉันเล่นยัดข้าวคำโต เข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆอย่างไม่สนใจใคร

"ก็มันหิวนี่นา"

"เดี๋ยวก็ติดคอหรอก"

หนูน้ำบอกฉันอีกคน แหมข้าวนะจ้ะ ไม่ใช่ท่อนไม้ที่จะติดคอน่ะ

แค่กๆ!!!
เวรกรรมตามทัน ข้าวติดคอน้ำๆๆๆ

"อ่ะๆ นี่น้ำ"

"แค่กๆๆ ขอบใจจ้ะ"

หนูโยยื่นแก้วน้ำให้ฉัน เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ
ฉันสวาปามข้าวที่เหลืออยู่ในจาน ในที่สุดพวกแกก็ไม่อดตายแล้วนะพยาธิที่น่ารักของฉัน คิๆๆๆ
เมื่อทานข้าวเป็นที่เรียบร้อย ฉันกับเพื่อนๆก็เดินตรงไปยังห้องเรียน วันนี้ทั้งวันรู้สึกว่าจะมีแต่เรื่องดีๆเกิดขึ้นกับฉันทั้งนั้นเลยนะเนี่ย ดีจังเล้ย !!!!!!!!

"หวายว่าพวกสีสันบันเทิงชักจะเอาใหญ่แล้วนะ"

ฉันพูดขึ้นขณะที่พวกเรากลังเดินอยู่ตรงทางเดินบนอาคารเรียน

"ใช่ ยิ่งมีพวกนายนั่นเข้ามาดูเหมือนจะยิ่งได้ใจ"

หนูเอินพูดขึ้นในทำนองความคิดเห็นเดียวกับฉัน ใช่สิพวกเธอคิดว่าเป็นพวกกับนายนั่นแล้วฉันจะทำอะไรพวกเธอไม่ได้งั้นหรอ คิดผิดถนัด!!!!!!

"ดูอย่างวันนี้เหมือนพวกยัยนั่นประกาศศึกกับพวกเราเต็มๆเลยล่ะ"

หนูโยพูดขึ้น ใช่แล้ว พวกเธอกำลังประกาศศึกกับฉัน อย่าหวังว่าจะได้อยู่เป็นสุขกันเลย!!!!!!!!

"เอาไงก็เอาสิ ไหนๆก็เป็นคู่กัดกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วไม่ใช่หรอ"

หนูน้ำพูดขึ้น

"มาทำกับหวายอย่างนี้ พวกเราคงอยู่เฉยๆไม่ได้หรอก"

หนูจ๋าพูดขึ้น ซึ้งๆๆๆๆ ฉันอยากจะร้องไห้เพราะซึ้งในความรักที่พวกเธอมีให้กับฉันจริงๆเลย
เพื่อนรัก!!!!!!! เอาไงเอากัน ฉันไม่ปล่อยให้พวกเธอรังแกอยู่ฝ่ายเดียวหรอก

"ให้พวกยัยนั่นเหิมเกริมกันไปก่อน แต่ไม่นานฉันต้องเอาคืนแน่ๆ"

ใช่แล้ว!!!!!! แค้นครั้งนี้ แก้แค้นสิบปีก็ยังไม่สายหรอก!!!!!!
พวกเราเดินมาจนกระทั่งถึงห้อง ให้ตายสิ!!!!! พอคิดว่าจะได้เข้าไปเจอหน้าของนายนั่นในห้องเรียนฉันก็แทบไม่อยากจะก้าวเข้าไปในห้อนั้นด้วยซ้ำ แต่เรื่องอะไรที่ฉันจะเป็นฝ่ายถอยล่ะ ไม่มีทาง!!!!!!!!

ครืดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ฉันเปิดประตูเข้าไป สายตาของฉันไวพอๆกับสายตาของนายนั่น ที่มาประสานกันพอดี ฉันขมวดคิ้วเป็นปมแสดงความไม่พอใจ และเคียดแค้นนายนั่นเป็นที่สุด!!!!!!
ฉันมัวแต่คิดเรื่องนายนั่น จนไม่ทันสังเกตว่ามีผู้ชายคนหนึ่งมาหยุดตรงหน้าฉัน

อาชิ!!!!!

"นายมีปัญหาอะไรกับฉัน"

"ก็...ฉันจะมาถามเธอว่า เธอกินข้าวรึยัง"

"อืม"

"แล้วที่ฉันชนเธอเป็นไงบ้าง เจ็บมั้ย"

"ไม่เป็นไรอ่ะ ขอบใจนะ"

"คือ....."

เป็นอะไรไปอีกล่ะ ท่อนไม้ขวางคอไว้รึไง

"มีไรก็รีบๆพูดมาสิ เดี๋ยวพวกสาวๆของเธอก็เขม่นฉันกันพอดี"

"คือ...ฉันอยากเป็นเพื่อนกับเธอได้มั้ย"

ห๊า+!!!!!!! เป็นเพื่อนกับฉันเนี่ยหรอ ผิดนโยบายของกลุ่มนายรึเปล่า อาชิ ก่อนที่นายจะพูดนายมองหน้า
เพื่อนของนายรึยัง ตอนนี้น่ะ สีหน้าเพื่อนนายทุกคนอึ้งกิมกี่!!!!!
แต่ถ้าฉันจะปฏิเสธไปเลยก็จะน่าเกลียด ก็เมื่อตอนกลางวันนายอาชิเพิ่งจะไปช่วยเป็นพยานให้ฉันนี่นา เอาเหอะฉันก็ไม่ได้เป็นคนใจจืดใจดำขนาดนั้นนี่นา แค่เป็นเพื่อนกันจะเป็นไรไป

"อืม ได้สิ"

"จริงนะ ขอบใจเธอมากนะ"

นายอาชิดูเหมือนจะดีใจจนออกหน้า

"งั้น....."

นายอาชิยื่นมือออกมาเพื่อจะขอเช็คแฮนด์ ก็ไม่เห็นเสียหายตรงไหนนี่
ฉันยื่นมือไปเช็คแฮนด์กับนายอาชิ ท่ามกลางความตะลึงของนายนั่นและทุกคน รวมทั้งเพื่อนๆของฉันด้วย

"งั้น เรียกฉันว่า ตังหวาย หรือว่า หวายก็ได้นะ"

"ได้สิ ฉันดีใจที่สุดเลย"

นายนั่นส่งยิ้มให้ฉัน ช่างเป็นยิ้มที่น่ารักอะไรอย่างนี้เนี่ย!!!!!!
ฉันเดินไปนั่งประจำที่ ของฉันโดยที่มีนายนั่นนั่งประจำที่ของตัวเองอยู่แล้ว ซึ่งมันก็เป็นที่นั่งที่ติดกับฉันนั่นแหละ

"ทำอีท่าไหนอาชิถึงได้หลงเสน่ห์เข้าน่ะ"

เป็นคำถามที่เจ็บลึกเข้าไปถึงทรวงในเลยครับพ่อแม่พี่น้อง ทนไว้ ทนไว้

"ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรนี่ อาชิมาขอเป็นเพื่อนกับฉันเอง ทำไมเกิดอาการหวงเพื่อนงั้นหรอ"

"นี่!!เธอ!!"

นายนั่นขึงตาใส่ฉัน กลัวตายล่ะ!!!!

"ทำไมหรอคะทีมขา...................."

ฉันแสร้งพูดหวานๆทำหน้ายียวนกวนบาทา ซึ่งก็ได้ผลนายนั่นแทบจะสำลักออกมา ว่ะฮ่าๆๆๆขำว้อยยยยย

"อย่ากวนประสาทฉันนะ"

นายนั่นเริ่มขึ้นเสียง ทุกคนในห้องเรียนเริ่มจะสังเกตเห็นรังสีอำมะหิตที่ตอนนี้มันเริ่มออกมาจากตัวของฉันและนายทีม

ปัง!!!!!! เสียงมือฉันทุบโต๊ะจนทุกคนต้องหันมา

"ทำไม !!นึกว่าฉันจะกลัวนายหรอ"

"ผู้หญิงอย่างเธอก็ดีแต่หาเรื่องชาวบ้าน!!!!"

บังอาจ!!!!! ฉันจะถือว่านั่นเป็นคำด่า ยอมไม่ได้แล้วนะโว๊ยยยย!!!!!!!

"ก็ยังดีกว่าคนที่ใช้ผู้หญิงเป็นโล่กำบังอย่างนาย!!!!"

ตอนนี้เพื่อนๆของฉันเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้ ทุกคนลุกขึ้นมาแล้วเดินมาอยู่ข้างๆฉัน หนูน้ำและหนูจ๋า จับแขนฉันไว้ ซึ่งก็เป็นหน้าที่ประจำของสองคนนี้ที่ต้องคอยปรามฉันประจำอยู่แล้ว

"นี่!!เธอหมายถึงใคร"

"ก็ยัยระบายฟ้าแฟนนายไง ขี้ขลาดมัวแต่หลบอยู่หลังผู้หญิงอยู่ได้ แน่จริงตัวต่อตัวกันไหมล่ะ"

"ก็เอาสิ ผู้หญิงอย่างเธอไม่สมควรที่ฉันจะให้เกียรติหรอก"

"ฉันก็ไม่ต้องการนักหรอก"

ครืดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ทุกคนหันมองไปตามเสียง ครูมา!!!!!!
วันนี้ฉันดวงสมพงษ์กับครูสนธยาจริงเลย ชั่วโมงนี้เป็นชั่วโมงเรียนของครูซะด้วยสิ ตายล่ะ ฟิสิกส์!!!!!!!

"พวกเธอมีอะไรกันหรือ"

ครูสนธยาถามขณะที่กวาดสายตามองมาทางฉันและนายทีม

"เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรค่ะ"

หัวหน้าห้องพูดย่อมน่าเชื่อถือกว่า

"ถ้างั้นก็นั่งที่!!!"

ภายในเวลาไม่ถึง นาที ทั้งห้องกลับเป็นปกติเหมือนเดิม

"งั้นวันนี้ครูจะทดสอบก่อนเรียน!!!"

OoO+!!!!!!!!!

แม่เจ้าทดสอบก่อนเรียน ฟิสิกส์เนี่ยนะ!!!!! โอ้เยี่ยมมากเลยจอร์จ

ตายล่ะหว่ายิ่งโง่อยู่ด้วยเอาไงดี เอาไงดีๆๆๆๆ!!!!!

"ครูคะกะทันหันเกินไปเตรียมตัวไม่ทันหรอกค่ะ"

ฉันพูดขึ้นดูเหมือนจะตรงกับใจทุกคนซะด้วยสิ

"งั้นทดสอบเป็นคู่แล้วกัน โอเคมั้ย"

คำตอบที่ทุกคนพอใจ แต่!!!ฉันไม่พอใจ ไม่เห็นด้วย อย่างยิ่ง!!!!!!
ไม่ทันซะแล้วครูเดินแจกข้อสอบแล้ว!!!!!!
ชิ!!!!! ก็ยังดีกว่าทำคนเดียวแหละ!!!!!
พอข้อสอบมาถึงโต๊ะของฉัน ฉันดึงข้อสอบมาเขียนชื่อของฉันลงไปก่อน ชนะ!!!!!! อย่างน้อยๆชื่อของฉันก็ขึ้นก่อนนาย ฉันเลื่อนกระดาษให้นายนั่นเขียนต่อ นายนั่นก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอา เชอะแพ้ล่ะสิ!!!!
แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่ว่า นายนั่นไม่ยอมให้ฉันทำข้อสอบด้วย!!!!

"นี่นาย ฉันไม่เห็นคำถามน่ะ ฉันจะทำได้ไง"

"ทำได้หรอ"

"นี่!!นายกำลังดูถูกฉันนะ"

ฉันเอ็ดเบาๆกลัวว่าครูจะรู้ ไม่อยากมีเรื่องอีกหรอกนะ

"นั่งเฉยๆฉันจัดการเอง"
"
โถ่เอ๊ย นึกว่าเก่งตายล่ะ"

"คอยดูแล้วกัน"

มั่นใจมากนัก ระวังผิดหวังนะ ชิ!!!!
ข้อสอบวิชาฟิสิกส์ที่ฉันพอจะเห็นลางๆว่าเป็นข้อสอบปรนัย 20 ข้อ เรื่องคลื่น ล่ะมั้ง ฉันก็มองไม่ชัด
การสอบดำเนินต่อไปจนกระทั่งครูบอกหมดเวลาสอบ
ฉันไม่ได้แตะต้องข้อสอบกับนายนั่นเลย เล่นนั่งทำคนเดียวอย่างนั่นน่ะ แต่ว่านายนั่นทำเสร็จตั้งแต่ 10 นาที่แรกที่ครูแจกข้อสอบแล้วล่ะ เชอะทำเป็นอวดเก่งรอคะแนนออกมาก่อนเหอะ จะหัวเราะให้ฟันร่วงเลย
ครูสนธยาใช้เวลา 5 นาทีในการตรวจข้อสอบ

"เอ้า ฟังๆๆ คะแนนออกมาแล้วนะ"

"เต็ม 20 คะแนน ติยารัตน์ และ ณัฐนันท์"
เสียงฮือฮาจากทุกคนในห้องดังขึ้น ไม่จริ๊ง!!!!!!! เต็ม 20 ทำได้ไงว่ะ!!!!!!!
ตอนนี้ฉันต้องหลับอยู่แน่ๆเลย ตื่นๆๆๆๆ

"เป็นไง อึ้งไปเลยหรอ"

นายนั่นทำหน้าตายิ้มเยาะเย้ย สะใจหรือไง ฝากไว้ก่อนเหอะ

"ยังครองอันดับ 1 เหมือนเดิมตั้งแต่อังกฤษเลยนะทีม"

เสียงคัตเตอร์พูดขึ้น ทุกคนต่างฮือฮาและปรบมือให้กับนายทีม แล้วฉันล่ะ
เออ!! ลืมไปเราไม่ทำสักข้อเลยนี่หว่า++++
เจ็บใจนัก ต้องมีสักวันสิน่าที่ฉันจะต้องชนะนาย ฉันไม่ยอมแพ้นายง่ายๆหรอก!!!!!!!

**************************************************************************************
ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ แล้วอย่าลืมติดตามตอนคชต่อไปนะคะ




โดย : **เกล็ดกรกฏ**
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 14 มี.ค. ปี 2007 [ เวลา 20 : 42 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com