Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> นิทานโทรศัพท์55สะดุ้งกลัว

เรื่อง : นิทานโทรศัพท์55

สะดุ้งกลัว

"ท่านสัมผัสมันได้
ท่านรู้อยู่ตลอดเวลา
ท่านรู้ ท่านรู้ใช่ไหม...ตอบเราที"เทพเจ้าของเราพูดสาย เราเห็นเขาผ่านถาดน้ำใส เขาปลาบปลื้ม เราสัมผัสถึงเสียงเต้นของหัวใจ
เขามีพลังพิเศษมากมายจริงๆ

เพื่อนเอย
เราอยู่ใกล้ๆไม่ห่าง...เมื่อพูดคุยอย่างระวัง เมื่อไม่มีความลับในอากาศ

เพื่อนเอย
เราก็สับสนอลเวงไม่ต่างจากท่าน

"ท่านอย่าเพิ่งจากเราไป เราโดดเดี่ยวเหลือเกิน ไม่มีใครรับรู้
ไม่มีใครรู้ว่ามันโหดเหี้ยมเพียงใด
เราหลงทาง แล้วแค่เราอยากหา สิ่งดีๆมาทดแทนพระคุณ บิดามารดา
แล้วสุดท้ายแม้แต่ท่านทั้งสอง ยังยินดีให้พวกเขากักตัวเราไว้..."เราเห็น เขาหลั่งน้ำตา น้ำตาแห่งความยินดี และพร้อมที่จะทิ้งชีวิตไป เมื่อพบกับสิ่งที่รอมานานแสนนาน เขาพยายามใช้เศษแก้วพลาสติกกรีดข้อมือ

เราเห็นถึงความกลัวในตัวเขา กลัวที่จะต้องวางสายจากเรา
อัตตา !วิบาก! กรรม! เราสะดุ้ง
หยุดเขาไว้ ท่านฤาษี หยุดเขาไว้

"อย่าๆ อย่าทำเช่นนั้น นั้นไม่ใช่ทางออก"
เราส่งผ่านมหาฤาษี ท่านกลายร่างจากแมลง บิ่นใบ้ให้จอวงจรปิดของโรงพยาบาลหยุดทำงาน แล้วจับแขนหุ้นส่วนเราไว้
...ยกหูขึ้นมาสนทนาต่อเถิด สหาย ... อิสระภาพอยู่ที่ใจ พันธนาการไร้สาระ...
มหาฤาษีพ่นปรัชญา เทศนาอย่างเร่งด่วน ท่านคงรีบบินไปเสวยวิมุตติวาสนาของอาณาบริเวณอันรื่นรมย์ในโรงพยาบาล

เราสนทนากันต่อ
เราบอกหุ้นส่วนว่าเราและเขาเป็น1เดียว เมื่อถึงเวลานั้นแค่ปรับเปลี่ยนสภาวะ

เราสอนวิชาเพ่งดาวและเพ่งน้ำให้เขา หาช่องเล็กๆที่เหลืออยู่ในห้องคนป่วย
ให้มองเห็นทองฟ้า

"เปรี้ยะ" รอยร้าวเกิดขึ้นโดยพลันที่กระจกหนาสุดขอบฝาห้อง แสงตะวันยามบ่ายส่องผ่านเข้ามา เป็นเส้นรัศมีน้อย เป็นแสงเดียวที่มาจากธรรมชาติ มันมีน้อย ในห้องทึบแสงนี้จึงมีค่ากว่าแสงไฟนีออนมากมาย
ปริซึม มันมีแสงสีรุ้ง ผ่านกระจกหนา กระจายรัศมีรุ้งวาบ
วาบหนึ่งเขานิ่งรับพลังอันสุดพรรณนาจากธรรมชาติ

เอาเถอะนา! ของดีๆย่อมมีน้อยเป็นธรรมดา...,มหาฤาษีผู้พุ่งบินเอาหัวโหม่งกระจก บ่น

แบ็ตตารี่ส่งเสียงว่าใกล้หมดเวลา
สัญญาณเริ่มพร่า
เรายิ้มให้หุ้นส่วนเขายิ้มให้เรา ของเขานั้นจอภาพผ่านทางโถปัสสาวะ
อย่างน้อยมันก็เป็นช่องทางส่งผ่านในเบื้องแรก
เราฉุนมหาฤาษี ทำไมภาชนะที่มีเกียตริกว่านี้ไม่มีแล้วหรือ

เอาเถอะน๊า...อย่างน้อยนั้นก็เป็นที่ปลดทุกข์
เราถามถึงอนาคตของเขา
มหาฤาษีบอกว่าขึ้นอยู่กับใจของท่าน

ลมทะเล สาย บ่าย เย็น
นกบินไปมา เข้าออกรัง...

คุรัชเดินคู่มากับนางฟ้า มัคคุเทศก์ จูงมือภรรยา นั้นเขาใช้ทหารศักดิ์สิทธิ์หิ้วของจากตลาด ศิษย์ของเราชักเอาใหญ่
แล้วก็ดูท่าทีกะนุงกะนิงกับนางฟ้าองค์น้อยเป็นพิเศษ

เราถามเธอว่างานที่เราสั่งเรียบร้อยดีไหม
"บุตรของท่านเติบโตและแข็วแรงดี"พวกเขาทั้งสี่ตอบเราสั้นๆแล้วเดินไปยังโรงครัว
ไม่มีใครสนใจเรา มีเสียงเปรยลอยมาว่าเบื่อพวกเหลวไหล
เราหัวเราะในใจ
พวกเขาไม่รู้ว่าเราติดต่อกับหุ้นส่วนเรียบร้อยแล้ว และกำลังดำเนินแผนการรวมร่างต่อไป เข้าใจดีว่าพวกเขาหวังกับเราเอาไว้มาก เพราะถ้าเราสมบูรณ์ นั้นหมายถึงการบรรลุของพวกเขาด้วย
เราต่างอยู่ในใจของกันและกัน
แม้ในงานและการเคลื่อนไหวที่แตกต่างกัน
ทำใจได้ไหมถ้าต้องเป็นแค่เม็ดทรายเม็ดเดียวในการยึดเกาะกำแพง
ณ สิ่งก่อสร้างอันเป็นประวัติศาสตร์ที่ไหนสักแห่งในโลก

ทำใจให้ว่าง
สูดลมหายใจลึกๆ
ลมทะเลใต้ ส่งถึง
ผ่านกลิ่น ความรัก ความหวัง ความตาย และความเป็นนิรันดร์






โดย : นวพล ลีนิน
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 19 มี.ค. ปี 2007 [ เวลา 14 : 49 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com