Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> นิทานโทรศัพท์56น้ำตาดาวจระเข้

เรื่อง :

นิทานโทรศัพท์56

น้ำตาดาวจระเข้

เมื่อการกลับมาของกุมารจระเข้ จึงมีน้ำตาดาวจระเข้

ที่นั้น
ที่วิมานอันอยู่เหนือกาลเวลา เหนือดินแดนสามเหลี่ยมทองคำ
ผลสาลี่สวรรค์หลุดขั้ว
วีรบุรุษผู้เป็นเทพเจ้าแห่งความซื่อสัตย์
ผู้รับตำแหน่งเทพเทียนสวรรค์องค์ใหม่ ในปัจจุบันกาล อันเป็นปัจจุบันเหนือปัจจุบัน
ท่านประทานพร ให้คณะพลพรรคกุมาร ในกลุ่มขบวนอันได้ชื่อว่า เข็นกงจักรแห่งธรรมให้หมุนข้ามกาลียุคกาล อันเนิ่นนานเนิบนาบนี้ไป

รางวัลอันวิเศษ นั้นคือดินแดนแห่งธรรมอันสงบเร้นหลืบกายอยู่ในทะเลหุบเขาเฉียงดาว
ถัดใกล้ถนนสายยาเสพติด อันกล่อมเร่งให้กาลเวลาแปรปรวน
ความสนุกมีจำนวนจำกัด แต่ขี้ยาเบิกมันมาใช้เกินความจำเป็น
จนเป็นหนี้แก่ปิศาจ และยึดครอง
กุมารจระเข้แจ้งให้คณะทหารศักดิ์สิทธิ์ ทั้งหมดไปถือ ปฎิสนธิและ กำเนิดในครรภ์ของสตรีผู้ถึงพร้อมในความงามทั้งสามประการ
24 ชีวิต ถือกำเนิดในกาลนั้นๆ ในยามเดียวกัน
กระจายชีวตไปให้ทั่ว ดินแดนร่มวิมานเหนือดินแดนสามเหลี่ยมทองคำ
วันหนึ่งข้างหน้า ข้างหลัง ข้างปัจจุบัน อันเหนือปัจจุบัน ทั้ง 24 ชีวิต จะล้างผลาญปิศาจตนนั้น อย่างไม่ต้องผุดต้องเกิด

เสร็จกิจคือการร่ำลา กุมารเห็นความอาลัยอาวรณ์ของสหายร่วมรบ
“ข้าจำต้องไป กลับไปยังศรีโพธิ วิมานของข้าอยู่ที่นั้น มึงเอ็งและตนมึงทั้งหลาย อย่างไรนั้น เราล้วนเป็นหนึ่งเดียวอย่าได้ห่วง”กุมารน้ำตาปริ่ม
ในห้วงอารมณ์นั้น ร่างเขากลายเป็นจระเข้เผือกสีทองคำขาวสว่าง
ติดปีกบินไปเฝ้าเทพเทียนไท้
ก่อนบินเข้าน่านทะเลกาลอันเป็นสากลกาล
ผ่านอวกาศอันกว้างใหญ่
นั้นคือดาวจระเข้ที่อยู่ระหว่างเดินทาง ท่านทั้งหลาย
นักดาราศาสตร์หัวเราะ แต่เราเศร้า

ข้ามกาลเวลาอันสุดแสนพรรณนา
กุมารจระเข้ ปรากฏรูปดาวเหนือวิมานศรีโพธิ
ทะเลแรม ในคืนเพ่งดาว

เราทำพิธีกลางแจ้งที่ชายหาด
อ่านข่าวจากดาวจระเข้
ในบทบอกว่า

“...มนุษย์กำลังเปล่งแสงให้ดาวโลก
แล้วเมื่อโลกมีแสงในตัวเอง
จึงไม่มีที่ว่างให้หลับพักผ่อน
นอนหลับพัก และเมื่อตื่นมาพบใครคนนั้นยังอยู่ข้างกาย
นอนหลับพักเมื่อตื่นมาไม่มีใครคนนั้น
ยาวิเศษใดให้หลับลื่นไปชั่วนิรันดร์
...ใต้ไฟของโลก จึงฝันว่าหลงทางอยู่ในทะเลทราย
ร้อนแห้ง และกระหาย อยากตื่นก็ไม่อาจตื่น อยากตายก็ไม่อาจตาย
ซ้ำร้ายร่างกายยังเป็นโรคเรื้อนน้ำนองเหนียว
ทนรับชะตากรรมที่ท่านกำหนด
ด้วยพระเมตตาแห่งพระองค์
นานไหม กว่าจะหลับได้โดยไม่ต้องมีเธอกล่อมนอน
นานไหมกว่าจะหลับและตื่นได้ด้วยตัวเอง
...น้ำตาจากดาวจระเข้”...

จบพิธีเพ่งดาว
หลังประกาศบทกวีแด่ผู้รอคอย
มโหรีร่ายบรรเลง ไชยาเฮ ไชยาเฮ
คุรัชดีใจที่กุมารกลับมา แต่เขายังงอนเราอยู่
มัคคุเทศก์ สนุกกับการคัดลอกบทกวีขาย จนเลิกงอนเราแล้ว
นางฟ้าองค์น้อยเริ่มมีความรัก คนตัวเขียวเสน่ห์แรงนัก
ภรรยามัคคุเทศก์ต้อนรับผู้มารอคอยด้วยอาหารนาๆ
ลิงกังเล่นหยอกกับม้าของคุรัช
เราเผลอร่ายรำเพลงกริช ตามเสียงปี่ และกลองป่ารอบๆกองไฟไม้หอม
ไชยาเฮ ไชยาเฮ






โดย : นวพล ลีนิน
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 20 มี.ค. ปี 2007 [ เวลา 9 : 0 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com