Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> นิทานโทรศัพท์57ลูกศิษย์ดื้อ

เรื่อง :

นิทานโทรศัพท์57

ลูกศิษย์ดื้อ

ในเย็นวันนั้น ที่ชายหาด
เราเดินเล่นชมตะวันตก มีลิงกังเป็นเพื่อน มันวิ่งๆ เดินๆ แขวะทรายหาปูปลาไปเรื่อย

นางฟ้าและคุรัชนั่งสนทนาที่ชายหาดไกลๆ
เราพิจารณาว่า ควรเลี้ยวกลับ เขากำลังมีความสุข
สุขแม้ในคำเตือนของเรา เพียงเพราะความแตกต่าง
คุรัชเป็นนักรบเหี้ยมหาญและนางฟ้านั้นคือวิวัฒนาการของเครื่องมือสื่อสารของเรา เธอละเอียดอ่อน
เขารักกันได้ แต่อุปสรรคที่เกิดขึ้นคือเชื้อสายที่จะสืบสกุล

คุรัชกวักมือเรียกไหวๆ
จะงอนแง่อะไรหนักหนา เขาหยาบคายกว่าเดิม การกวักมือเรียกนั้นผิดจรรยามารยาท ผิดกว่าเมื่อก่อน

เดินไปเถอะ ...

เพียงจะบอกให้ทั้งสองเข้าใจ
นางฟ้า คุรัช และเรา ต่างทอดสายตาไปทางดวงตาวันที่กำลังจะลับฟ้าศรีโพธิ
ในชุดเปลือยกายท่อนบน โจงกระเบนเหน็บสั้น
คุรัชจู่โจมทีเล่นทีจริงด้วยเพลงมวยปล้ำเทวะ
เราปล้ำกันเกลือกไปในน้ำ ทรายที่เปลี่ยน คลุกคลักปัดป้องมามวนกันบนทรายแห้ง ทรายติดตามร่างกาย
นางฟ้ายืนมองแววตาเฉยชา
ลิงกังส่งเสียงเชียร กระโดนเหย่ง ๆ

ทีเล่นในตอนแรก แล้วเขาเริ่มเอาจริง
ที่จริงวิชามวยปล้ำเทวะนั้น เขาเป็นผู้สอนเรา
แต่ครานี้ คุรัชรวน และเสียกระบวน
เราอ่านลมหายใจของเขา ฝึดฝัดๆ เหมือนควายเปลี่ยว
เขาจะบอกอะไร
เขาร้องไห้อยากคำแค้น
ล้มลงกอดรัดข้อเท้าเราไว้ ในเสียงอ้อนวอนที่คับแค้น
"อนุญาตให้นางเป็นของข้าเถิด อนุญาตให้นางเป้นของข้าเถิด.."

เราปัดทรายหันหลังเดินกลับที่พัก
เขาเสียกระบวน ตั้งแต่พิธีเพ่งดาวเมื่อคืน เราสังเกตรู้
มนุษย์เขียว...เราเองสอนพระเวทให้ แต่เรื่องรักนั้นบาดบ่วงลึกนัก
เรียนรู้ไม่รู้จบ แล้วนั้นล่ะเหตุแห่งการกลับมาของทั้งหลายทั้งปวง

นางฟ้า...เธอเป็นหนึ่งเดียวในการทำหน้าที่ส่งผ่านความรักของเราไปถึง
ผิดที่เราเองที่ทำให้เธอเห็นโลกที่เหี้ยมโหด เธอจึงเปลี่ยนไป

ใยทั้งคู่ต้องมาขออนุญาตเราด้วย
แค่จูงมือไปหาที่ลับตา แล้วแจ้งต่อนรกสวรรค์ ว่า "รักและมีคำมั่น"

คืนนั้นเราชำระร่างกายที่สายธาร
พิธีเพ่งดาวเปลี่ยนเป็นการประกาศงานมงคลสมรส
มีงานครื้นเครง

เอ่อ...เราเสียทั้งสองไปแล้ว..หรือนี้
พระพรหมผู้ลิขิตส่งคำใบ้เป็นเสียงดนตรี ผ่านมากับสายลมสวรรค์

เช้าวันรุ่ง
ที่ท่าเรือสำเภา คุรัชและภรรยกราบแทบเท้าเรา
ก่อนลา
เดินทางไปดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์
มัคคุเทศก์บอกให้ลงใต้ ไปยังดินแดนนั้นๆ มีเกาะพร้อมรับผู้ชมจันทร์ และวิมานกึ่งโลกของครุฑ ที่นั้นเหมาะที่สุด เขาเองก็เคยไปมาแล้ว

"เลิกเพ้อเจ้อเถอะ ที่ไหนๆก็ได้ ...แค่มีเธอ.."คุรัชหยอกมัคคุเทศก์
หลายคนที่ท่าเรือหัวเราะ แต่เราเศร้า



โดย : นวพล ลีนิน
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 21 มี.ค. ปี 2007 [ เวลา 11 : 32 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com