Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ยากูซ่าหน้าใสป่วนหัวใจยัยสุดห้าว(ตอน3)

เรื่อง :

ยากูซ่าหน้าใสป่วนหัวใจยัยสุดห้าว

(ตอน3)

บทที่ 3 การเปิดเทอมที่แสนวุ่นวาย

เฮ้อ . . . และแล้ว หลังจากที่ปิดเทอมอันแสนสุขจบลง ฉันก็เลยแหกขี้ตาตื่นตั้งแต่เช้า เพื่ออะไรน่ะหรอ เพื่อที่จะไปดูผลสอบเข้าสายวิทย์คณิตเพื่อที่จะเป็นสูตินารีเวชน่ะสิ แล้วที่ดีที่สุดนะ ฉันและเพื่อนทั้งกลุ่มสอบด้วยกันหมดเลย ถ้าผ่านจะได้อยู่ด้วยกันทั้งหมดเลยไงเป็นเรื่องดีออกนะ ^ ^

“ เอี้ยดดดดด !!! ถึงแล้วครับคุณหนู ” คุณลุงชื่นคนขับรถที่บ้านบอกฉันที่กำลังหลับ

“ อืม . . . ลุงชื่น’หวัดดีค่ะ ” ฉันบอกลุงชื่นแล้วรีบวิ่งเข้าโรงเรียนไป

“ เฮ้ยๆ ฟาทางนี้เว้ย ” ( เอ่อ ขอประทานโทษที่ต้องใช้ภาษาอันหยาบกระด้างนิดหน่อย แต่จริงๆแล้วเราพูดกันอย่างนี้จริงๆนะ ) โอ้ เสียงใหญ่ๆอย่างนี้ เสียงทุเรศๆแบบนี้ เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก นอกจาก โหะ โหะ โหะ ^^ ไอ้นุก “ ช้างน้ำ” ที่พวกเราเลี้ยงไว้นั่นเอง

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ( ข้าน้อยผิดไปแล้ว โอ๋ โอ๋ อย่างโกรธกันเลยน๊ะจ๊ะ นุกสุดซวย เฮ้ย สุดสวย )

“ เออๆรู้แล้ว ” ฉันเดินไปวางกระเป๋าข้างๆกับนุก

“ นุก ห้องวิชาการเขาวางบอร์ดคะแนนยังว่ะ ” ฉันถามนุกที่ขณะนี้กำลังผูกโบว์อย่างทุลักทุเลอยู่

“ ไม่รู้ดิ ฉันก็พึ่งมาเมื่อกี้นี้แหละ ” นุกตอบฉันโดยที่ไม่มองหน้าเพราะกำลังไล่ผูกโบว์อยู่

“ หรอ เห้ย !!!นุกมาฉันผูกให้ดีกว่า ” ฉันเอื้อมมือไปดึงโบว์จากมือมันมาผูกอย่างสวยงาม

“ เออ ขอบใจเว้ยฟา เราไปดูกันดีกว่านะว่าวิชาการติดบอร์ดรึยัง ” ขณะที่ฉันกำลังจะฉุดเพื่อนที่ตัวใหญ่กว่าฉันลุกขึ้นก็มีเสียงๆ หนึ่งมาขัดจังหวะ

“ เฮ้ย !! ฟาจ๋า กิ้งมาแล้วจ๊ะ ” และนี่กุ๊งกิ้ง เพื่อนของฉันอีกคน ที่สุดแสนจาน่าร้ากกก

( ไปฆ่าทิ้ง )

“ จาไปไหนกันหรอ ” กิ้งถามแล้วค่อยๆวางกระเป๋าลงที่เดียวกัน

“ อ๋อจาไปดูคะแนนสอบที่บอร์ดน่ะ ไม่รู้ว่าติดรึยัง ” นุกเอ่ยปากตอบแทนฉัน

“ รอเพื่อนมากันให้ครบก่อนไม่ดีกว่าหรอ จาได้ไปดูพร้อมกันไง ” กิ้งเสนอความคิดเห็น

“ อืมก็ได้ ” และแล้วเพื่อนๆของพวกเราก็เสด็จมาถึงโรงเรียนกันครบในเวลาประมาณ

7.00น. โดยมีสมาชิกในกลุ่ม 2 คนแรกที่ได้เอ่ยไปแล้วก็คือ กิ้ง และ นุก ต่อมาคือ เติ้ล , อ้อ , เจน , มิ้นท์, มินนี่ , หงส์ , ถิง , กะ, เมย์ , เจล,หมิว สมาชิกทั้งหมดรวมฉันด้วยก็เป็น 15 คน

พอพวกเรากินข้าวเสร็จก็รีบเดินออกมาจากโรงอาหารเนื่องจากต้องรีบไปดูผลสอบ

ที่ตอนนี้หน้าบอร์ดมีคนยืนออกันเต็มเลย เลยต้องอาศัยความกล้า ( หน้าด้าน )

แทรกตัวเข้าไปดูรายชื่อด้านหน้า และแล้ว และแล้ว

“ เฮ้ย !!! ฟาเป็นไงบ้างว่ะผ่านรึเปล่า ” ถิงเขย่าตัวฉัน

“ เอ่อ . . . คือว่า ทำใจดีๆนะเว้ย พวกเรา . . . สอบติดกันหมดเลย^^” ฉันบอกเพื่อนที่รอฟังกันจนเหงื่อตก

“ เย้ !!!! ผ่านแล้ว ผ่านแล้ว ” และแล้วตอนนี้ทุกคนมองมาที่กลุ่มของเราอย่างกับเราเป็นคนบ้า ฉันไม่บ้านะเฟ้ย แค่ดีใจม๊ากกก มาก เท่านั้นเอง^^

“ ไง ฟาสอบผ่านรึเปล่า ” พี่เรย์กับเพื่อนๆเดินมาทักทายยามสาย

“ ถามโง่ๆ หน้าอย่างฟาเนี่ยนะจะสอบผ่าน ” ไอ้พี่โซยะตัวแสบพูดขึ้นแล้วขยี้หัวฉันเบาๆ

“ อ้าว พูดอย่างงี้ไปไกลๆเลย ” ฉันลุกขึ้นแล้วดันหลังพี่โซยะ

“ โอเคๆขอโทษ แหมไม่ผ่านก็โอเวอร์แล้วก็เมื่อกี้ดีใจซะขนาดนั้น งั้นพี่ไปแล้วนะ บาย ” แล้วพี่โซยะกับพี่เรยืก็เดินออกไป

“ ไง ฟาผ่านป่ะ ” พี่เรียวเดินมาถาม แหมไอ้พี่พวกนี้นี่ มันจะมาถามพร้อมกันได้ไหมว่ะ

ขี้เกลียจตอบ

“ ผ่านดิ แต่ตอนนี้ฟาว่านะ พี่เรียวไปลากพี่เรย์กับพี่โซยะกลับถิ่นได้แล้ว มัวแต่เดินไปเดินมาอยู่ได้ เดี๋ยวโดนครูซิวไม่รู้ด้วยนะ” ฉันเอ่ยปากเตือนพี่ชายอย่างเป็นกังวลเพราะนี่ใกล้จะเข้าแถวแล้ว อีกอย่างนึงนะ โรงเรียนฉันเป็นหญิงล้วนแล้วจะให้ผู้ชายเดินไปเดินมาเนี่ยนะ

ฉันก็โดนแย่งสาวๆหมดสิ เฮ้ย O_o ล้อเล่น

“ เออ ไปแล้วนะตั้งใจเรียนล่ะ บาย ” พี่เรียวเข้ามาขยี้หัวฉันแล้วก็เดินจากไป เฮ้อ ไอ้พวกพี่บ้า หัวฉันจะยุ่งก็เพราะพวกแกนั่นแหละ

ติ่ง ติง ติ้ง ติ่ง ติง ติ้ง

( เสียง ก่อนที่จะมีครูมาพูดประชาสัมพันธ์อะไรสักอย่างเคยได้ยินไหมค่ะ )

. . . สวัสดีค่ะ นักเรียนที่น่ารักทุกๆคน ตอนนี้นักเรียนก็คงจะได้รู้ถึงผลสอบกันไปแล้วนะค่ะ ขอให้นักเรียนทุกคนรีบแยกย้ายกลับโรงเรียนตัวเองโดยเร็วนะค่ะ ค่ะแล้วสำหรับสภานักเรียนทั้งชายและหญิงนะค่ะ ให้มาพบบราเดอร์ที่ห้องประชุมกลางด้วยค่ะ ภายในเวลา 8.30 น . ซึ่งวันนี้จะไม่มีการเรียนการสอนค่ะ และสำหรับนักเรียนที่สอบไม่ผ่านนะค่ะให้ไปรวมกันที่ห้องประชุมใหญ่ของตนเองและลงทะเบียนสอบซ่อม ณ ตอนนี้เลยนะค่ะ

นักเรียนต้องลงทะเบียนสอบซ่อมให้เสร็จภายในเวลา 11.30 น.แล้วจะมีการจักระเบียบห้องสอบให้อีกทีค่ะ ขอให้นักเรียนทุกคนโชคดี สวัสดีค่ะ . . .



ติ่ง ติง ติ้ง ติ่ง ติง ติ้ง

“ เฮ้ย ไอ้ฟาบราเดอร์เรียกไปพบเรื่อง’ไรว่ะ ” อ้อถามขึ้นมาขณะที่ทุกคนกำลังเดินไปที่ห้องประชุมกลาง

“ ไม่รู้ว่ะ เดี๋ยวนี้หน้าป๊าเรานี่ แทบไม่เห็นเลย ” ตอนนี้พวกเราเดินมาถึงที่หน้าห้องประชุมแล้ว ( บราเดอร์ที่ว่าก็คือผู้อำนวยการซึ่งก็คือพ่อฉันนั่นเอง )

แกร๊ก แกร๊ก แกร็ก ฉันเดินไปเปิดประตูห้องประชุมแล้วเดินเข้าไปจองที่นั่ง แหม ยังไม่มีคนมาเลยนะเนี่ย พวกฉันเดินไปจองที่นั่งของตัวเองแล้วก็นั่งประจำที่ ไม่นานทุกๆคนรวมถึง พี่เรย์ พี่เรียว พี่โซยะ ไค และนายยูกิ ก็เดินเข้ามา

“ สวัสดีนักเรียนที่รักทุกคน วันนี้เราจะมาพูดกันถึงเรื่องโรงเรียนมินามิทั้ง 2 พ่อเชื่อว่าทุกคนรู้ดีว่าโรงเรียนของเราเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงและเปิดมานานมากแล้ว

ซึ่งแบ่งเป็นชายล้วน และหญิงล้วน ” นักเรียนทุกคนพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจดี

“เพราะฉะนั้นพ่ออยากจะแจ้งให้ทุกคนทราบโดยทั่วกันว่าภายในเดือนหน้าก็คือเดือนกุมภาพันธ์ที่จะถึงนี้จะมีการรวมมินามิทั้ง 2 โรงเรียนเข้าด้วยกัน ” เสียงคุยเริ่มเปลี่ยนเป็นความเงียบเมื่อป๊าพูดจบอึ้งค่ะอึ้ง

“เป็นอันว่าทุกคนไม่ขัดแย้งงั้นพ่อขอปิดประชุมเพียงเท่านี้นะ เอ่อ ฟา เรียว เรย์ ไค ยูกิ อยู่ก่อนนะพ่อมีอะไรจะคุยด้วยทุกคนออกไปได้ ” ฉันหันไปมองหน้าเพื่อนรักเป็นเชิงว่าแกไปก่อนเดี๋ยวฉันตามไป และดูเหมือนว่ามันจะเข้าใจ แล้วเพื่อนๆที่รักก็เดินออกไป

“ เอาล่ะ ทุกคนคิดว่าไงบ้างเกี่ยวกับเรื่องนี้ ” ป๊าพูดแล้วยกน้ำชาขึ้นมาจิบ ตอนนี้บรรยากาศก็เริ่มเป็นกันเองมากขึ้น ก็เราทุกคนรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆนี่

“ ป๊า ฟาว่านะป๊าอย่าเอามารวมกันเลยนะ ” ฉันพูดขึ้นมา ก็ฉันว่าจริงๆนี่ ฉันเป็นโรคไม่ชอบเด็กผู้ชายอ่ะก็เลยไม่เห็นด้วย

“ พ่อรู้ฟา ว่าทำไมแกถึงไม่อยากให้นำมารวมกันแล้วฉันก็เข้าใจด้วย แต่ยังไงๆก็ต้องเอามารวมอยู่ดี ทุกคนไม่ว่าอะไรใช่มั้ยงั้นทุกคนไปได้ ” แล้วป๊าก็เดินออกไป

“ พี่เรียวดูป๊าดิ ” ฉันหันไปโวยวายกับพี่เรียวแทน

“ ก็ดีแล้วฟาจะได้ไม่เป็นทอม ฮ่า ฮ่า ฮ่า ” แล้วพี่เรียวกับพี่เรย์ก็ขำกันอยู่ 2 คนแล้วก็เดินออกไป ส่วนไคเดินออกไปแล้ว ตอนนี้ก็เหลือฉันก็ยูกิ 2 คน ฉันหันไปมองหน้ายูกินิดหน่อยแล้วก็เดินเข้าไปหาเขา

“ ไง สอบผ่านมั้ย นายอ่ะ ” ฉันเดินเข้าไปจิ้มอกนายนั่นนิดหน่อย ฉันจำได้นะตอนเด็กๆอ่ะนายนี่นะ แกล้งฉันได้ทุกวี่ทุกวัน

“ ผ่านดิ แล้วเธออ่ะ ” เขาพูดแล้วเสยผมสีน้ำตาลอ่อนที่หล่นลงมาปรกหน้าเขาขึ้นไป

“ ผ่านดิ สายวิทย์คณิตด้วย ” ฉันยิ้มให้เขา ถึงแม่ว่าเขาจะเคยแกล้งฉันแต่ตอนนี้ฉันกำลังพูดถึงความสำเร็จของตัวฉันเอง

“ จริงดิ ” หมอนั่นทำหน้าตกใจสุดขีด

“ ก็เอออ่ะดิ ทำไม นายไม่เชื่อฉันรึไง ” ฉันมองหน้าเขาก็มันดูถูกฉันอ่ะ

“ ฉันก็ติดวิทย์คณิต ” เฮือก คราวนี้ฉันนี่แหละที่หน้าซีด ก็หมอนั่นติดสายเดียวกันกับฉันแล้วถ้าเอามารวมกันก็ต้องอยู่ที่เดียวกันคราวนี้ก็ต้องไปลุ้นกันอีกทีว่าจะได้อยู่ห้องเดียวกันอีกที แต่บอกตามตรงฉันไม่ค่อยตื่นเต้นสักเท่าไหร่เพราะฉันรู้ล่วงหน้าก่อนตั้งนานแล้ว

และวันนี้ก็วันที่ 20 มกราคม แล้วด้วย ก็เหลืออีกแค่ 1 2 3 โอ้ย 11 วันเองหรอ

“ อีก 11 วันเรามาลุ้นกันว่าเราจะได้อยู่ห้องเดียวกันรึเปล่ายัยทอม ” เขาพูดแล้วขยี้หัวฉันเล็กน้อยก่อนที่จะดึงมือฉันออกจากห้องประชุมไป

เอ่อ ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมให้จับมือได้ ฉันกับยูกิก็สนิทกันเหมือนญาติของฉันเลย แต่ว่าพ่อกับแม่ของไคเป็นเพื่อนกับพ่อและแม่ของฉันเท่านั้น

“ กรี้ดดดดดดดดดดดดด พี่ยูกิ ” ชะ ชะ ชะ ชะนี ค ว า ย ย ย ย ย ตัวเบ่อเริ่มเทิ่มเลยยยย

“ รู้แล้วว่ากระเทยควายน่ากลัวกว่าน้องปลิงที่เปงดี้ซะอีก ” ฉันกระซิบข้างๆหูของยูกิแล้วลุบแขนตัวเองที่ตอนนี้ขนแขนมันลุกตั้งไปหมดแล้ว กรึ้ยยย O_O น่ากลัว

“ ไปเหอะ ฉันก็กลัวเหมือนกัน ” ว่าแล้วยูกิก็ดึงฉันออกไปที่โรงอาหาร

“ ยูกิ นี่นายจะไปไหนเนี่ย ” ฉันถามยูกิแแล้วสะบัดมือออกจากมือของยูกิ มันนานเกินไปแล้วย่ะ

“ก็อยากเปงคนที่ถูกรัก ก็อยากเปงคนที่ถูกครายสักคนเข้าจัย ”

เสียงเรียกข้าวของฉันเอง เอ ว่าแต่ครายโทรมาหว่า ?

“ ฮัลโหล ” ฉันรับโทรศัพท์ด้วยเสียงอันไพเราะเพราะพริ้ง ( ตรงไหน )

“ นี่ไอ้ฟาแกบอกฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าแกอยู่ที่ไหนพวกฉันรอแกมาครึ่งชั่วโมงแล้วนะเนี่ย ฉันไปถามพี่เรียวพี่เรียวก็บอกว่าเห็นแกคุยอยู่กับยูกิในห้องประชุมพอฉันไปหาแกก็ไม่อยู่แล้วตกลงตอนนี้แกอยู่ไหนเนี่ยถ้าแกไม่มาที่นี่ภายใน 10 นาทีนี้ แกต้องตายยยยยย ” โหอึ้งไปเลยไอ้นุกแก สาธยายซะฉันพูดไม่ออกเลยนะเนี่ย

“ นุกแกกลับบ้านไปก่อนเหอะเดี๋ยวฉันกลับเองไม่ต้องเป็นห่วง ” ฉันพูดต่อขณะที่นุกตอนนี้คาดว่ากำลังหอบเป็นหมาลิ้นห้อยหลังจากที่เทศนาฉันยืดยาวตั้งแต่ทางช้างเผือกไปจักรวารอื่นแล้ว น่าสงสารจังเลย เพื่อนรัก

“ ครายบอกว่าฉันเป็นห่วงแกว่ะ ฉันจะโทรมาบอกแกว่าวันนี้พวกฉันจะไปเที่ยวเลี้ยงฉลองกันแกจะไปด้วยป่ะ ” โธ่นุก ภาพพจเพื่อนที่แสนดีของแกพังทลายไปในพริบตา เปลี่ยนเป็น อาโหะ อาโหะ นาง ผี เสื้อ สมุด หิหิหิ

“ ก็ได้ๆ ที่ไหนอ่ะ ” ฉันถามก่อนที่จะตกลงไปกับพวกนั้นเพื่อความชัวร์

“ ก็ที่ร้านเซเวนเซ่นที่โรบินสันนะ เคป่ะ ” นุกบอกสถานที่ ที่พวกเราจะไปมั่วสุม เอ้ย ! ไปเที่ยว กันเรียบร้อย ซึ่งที่นั้นก็เป็นที่ประจำของพวกเราเอง

“ เออ ไปก็ได้ แต่พวกแกไปกันก่อนละกันเดี๋ยวฉันตามไป ” ฉันบอกแล้วหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพาย

“ เอองั้นแค่นี้นะแล้วเจอกัน ” นุกตัดบท

“ เออ แค่นี้นะหวัดดี ” และฉันก็วางหูโทรศัพท์และเตรียมตัวเดินออกจากที่โรงอาหารทันที แต่ทว่า . . .



ตอนที่ 4 ตรูจาไปเที่ยวกับเพื่อนโว้ยยย



“ ปล่อย ” ฉันบอกให้ยูคิที่ตอนนี้กำลังจับข้อมือฉันอยู่ให้ปล่อยเพื่อที่ฉันจะได้ไปหาเพื่อนๆของฉันที่โรบินสัน

“ . . . ” ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก

“ ไม่ปล่อยใช่มั้ย . . งั้นดี ” เมื่อนายนอยากไม่ปล่อยเองนะฉันก็เลยต้องโมเมเอาเอง

( สูตรโมเมนี้เอามาจากกุ๊งกิ้ง ในชั้วโมงคณิตศาสตร์ซึ่งเวลากิ้งคิดเลขกิ้งจะต้องโมเมเองทุกครั้ง ขอย้ำอีกที่ว่า ทุกครั้ง โอ๋เพื่อนรักจ๋าอย่าโกรธเราคนนี้เลยนะจ๊ะ > o <

อโหสิกรรมเถิด. . . สาธุ )

“ ปล่อย 1 ” ฉันบิดข้อมือไปมานิดหน่อย ถ้าเป็นคุณคุณก็ต้องทำอย่างนี้เหมือนกันนั่นแหละ จริงมั้ย แต่ผลคือ หมอนั่นบีบข้อมือฉันแรงขึ้นอีก

“ ปล่อย 2 ” ให้ตายเหอะ คนอะไรมือเหนียวเป็นบ้าเลยแถมยังแรงควายอีกตังหาก ครั้งนี้ฉันเปลี่ยนมาเป็นสะบัดมือแทน เฮ้อ ฉันชักเจ็บแล้วนะ

“ ปล่อย 3 ” โอ้ย เจ็บโว้ย เมื่อไหร่จะปล่อยสักทีอ่ะ ฟาชักเจ็บแล้วนะ TT o TT

“ ปล่อย 4 ” โฮโฮโฮ นี่จะรอให้ฉันนับถึง 5 ก่อนรึไง ถึงจะยอมปล่อย

“ ปล่อย 5 ” โอเคฟา อดทนไว้ก่อนนะ

“ ถ้านายไม่ปล่อยฉันตอนนี้ ฉันจะ ฉันจะ ฉันจะ ” มันใกล้จะระเบิดแล้วทุกคนออกมาห่างๆนะ

“ ยูคิปล่อยฟาเดี๋ยวนี้นะ ฟาเจ็บ ” และแล้วฉันก็ตะโกนออกมาจนได้ ไม่ฟงไม่ฟอมแม่งแล้วเจ็บโว้ย TToTT

“ อ้าว แล้วทำไมเธอไม่บอกฉันล่ะว่าเจ็บโธ่เอ้ยยายบ๊องส์ ” พอมันด่าเสร็จแล้;มันก็เดินจากไป ไมารู้เหมือนกันว่ามันไปกินรังแตนที่ไหนมา เอ้ออย่าไปสนจัยเลยเพราะตอนนี้ฉันมีแผนเด็ดแล้ว^^

“ คอยดูนะ ผู้หญิงของนายจะต้องเป็นของฉัน ทั้งหมด ” และแล้ว ฉันก็มีแผนชั่ว ที่มี ผลประโยชน์กันฉันเป็นอย่างมาก เพราะฉันจะได้แอ้ม สาวๆ ขาวๆ เอ็กๆ อึ้มๆ ฮ่าฮ่าฮ่า

เอาล่ะสาวๆจ๋าฟามาแล้ว ^o^ แต่ตอนนี้สาวๆรอฟาไปก่อนนะจ๊ะ ฟาต้องไปหม่ำๆ

เซเว่นเซ่ง กับเพื่อนๆที่รักของฟาก่อน แล้วเจอกันครับ

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
ติดตามตอนต่อไปนะค่ะ^-^

โดย : มาม่า
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 28 มี.ค. ปี 2007 [ เวลา 14 : 44 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com