Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ห้วงรัก รอยอาลัย

เรื่อง :

ห้วงรัก รอยอาลัย

1 นาทีที่เธอขอ

ในช่วงชีวิตที่ยาวนานมีเรื่องราวผ่านเข้ามามากมาย ทั้งผิดถูก ขึ้นอยู่กับการกระทำขณะนั้น แต่บางครั้งแค่การตัดสินใจที่เรามั่นใจในช่วงนั้นๆ อาจทำให้เรารู้สึกผิดตลอดชีวิตก็ได้

นกเหล็กขนาดยักษ์ โบอิ้ง 747 แล่นลงจอดลงยังสนามบินสุววรณภูมิ ที่ดูโอ่อ่ากว้างขวาง ว่ากันว่าเป็นสนามบินที่ใหญ่และทันสมัยที่สุดในเอเชีย ชายชราในชุดสูทยาวสีเทาแบบฝรั่งเศสเดินลากกระเป๋าเดินทางสีดำสนิทเบียดเสียดกับผู้คนออกจากอาคารผู้โดยสารขาเข้าไปยืนต่อแถวรอใช้บริการแท็กซี่ที่ยาวเป็นหางว่าว
“คุณลุงครับ คุณลุง...คุณลุงครับ ถึงคิวคุณลุงแล้วครับ” พนักงานบริการหนุ่มส่งเสียงเรียกชายชรานั้นที่ยืนเหม่อลอยเหมือนครุ่นคิดถึงบางสิ่งที่คั่งค้างอยู่ในใจ จนต้องส่งเสียงเรียกอีกครั้งจึงรู้สึกตัว

ผู้เฒ่ายื่นกระเป๋าให้พนักงานหนุ่มรับไปใส่ประโปรงท้ายรถแท็กซี่ ก่อนเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ เจรจาถึงจุดหมายปลายทางเป็นที่เรียบร้อย

โชเฟอร์พาผู้โดยสารไปอย่างส่งยังซอยแห่งหนึ่งแถว ๆ ชานเมืองกรุงเทพแถบพุทธมณฑล เขาสั่งให้แท็กซี่จอดเพียงแค่ปากซอย ก่อนจะเดินหิ้วกระเป๋าสัมภาระเดินลึกเข้าไปในซอยเรื่อย ๆ จนมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านไม้เก่า ๆ หลังหนึ่งกลางซอย ชายชราผลักรั้วไม้ที่เต็มไปด้วยเถาตำลึงขึ้นเกาะพันแน่นขนัด เดินเข้าไปหยุดยืนนิ่งที่หน้าประตูบ้านอยู่ครู่ใหญ่

เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นอยู่เป็นเวลานาน ภาพต่าง ๆ ในอดีตพรั่งพรูเข้ามาดุจสายน้ำไหล ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครสนใจ ชายแก่ผู้นี้มาทำอะไรที่บ้านหลังนี้

ชายชราถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนล้วงหยิบกุญแจในกระเป๋าเสื้อไขกุญแจที่ผ่านแดดผ่านฝนมานานหลายสิบปีจนสนิมจับเขรอะแทบใช้การไม่ได้

ประตูบ้านถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ แสงแดดทาบเข้ามาภายในบ้าน ส่องกระทบกับฝุ่นละอองหยักไหย่ในบ้านเป็นลำแสงยาว ข้าวของภายในบ้านที่ถูกปกคลุมด้วยผ้าขาวซึ่งตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีขมุกขมัวสีน้ำตาลเพราะขี้ฝุ่น

ชายชราเดินสำรวจภายในบ้านอย่างเชื่องช้าภาพความหลังครั้งเก่าผุดขึ้นมาในห้วงคำนึงสุดที่จะยับยั้งไว้ได้ หยาดน้ำใส ๆ เริ่มเอ่อคลอเต็มตา

ชายชราเดินไปถึงมุมห้องด้านหนึ่ง มือที่เหี่ยวย่นค่อย ๆ หยิบผ้าขาวแกมน้ำตาลที่ปกคลุมของสิ่งหนึ่งออก ภายใต้ผ้าคลุมนั้นปรากฏภาพวาดหญิงสาวที่งดงามปราศจากอาภรณ์ปกปิดกาย

มือที่สั่นเทาบรรจงลูบไล้ลงบนภาพวาดนั้นอย่างทะนุถนอม หยาดน้ำตาเอ่อรินไหลออกมาจนสายตาพร่ามัวชายชราหยิบภาพวาดนั้นออกมาจากขาหยั่ง ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้โยกที่อยู่ใกล้ ๆ
โดยไม่สนใจว่าฝุ่นที่จับอยู่หนาเตอะนั้นจะแปดเปื้อนเสื้อสูทราคาแพงหรือไม่

สายตาที่เหม่อมองภาพวาดในมือนั้นเต็มปรี่ไปด้วยความรักความคิดถึง ระคนกับความรู้สึกผิดพลาดที่เขาได้ก่อไว้ในอดีตที่ผ่านมา

ค่ำคืนหนึ่งในกรุงเทพ ขณะที่พายุฝนกำลังกระหน่ำลงมา วาทินช่างภาพหนุ่มฝีมือดีหอบข้าวขอบวิ่งลงจากรถเมล์เข้าไปภายในซอย ด้วยหวังว่าเขาจะถึงบ้านพักก่อนที่สายฝนจะเทลงมา แต่มันก็หาเป็นเช่นนั้นไม่ สายลมและสายฝนพัดกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา

เขาต้องวิ่งไปหลบฝนที่หน้าตึกแถวแห่งหนึ่งบริเวณปากซอยแทน ณ ภายใต้กันสาดของตึกแถวนั้น มีหญิงสาวนางหนึ่งอาศัยหลบฝนอยู่ก่อนหน้าเขาแล้ว

วาทินไม่รู้ว่าหล่อนเป็นใคร มาจากไหน แต่ใบหน้าอันงดงามภายใต้แสงสว่างจากฟ้าแลบ แม้จะมองเป็นไม่ถนัดตาแต่มันก็ฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเขาอย่างไม่รู้ตัว

และค่ำคืนนั้นก็ผ่านไปแต่ภายในความทรงจำของวาทินกลับมีภาพของหญิงสาวแปลกหน้านั้นอย่าไม่อาจลบเลือน หลาย ๆ ครั้งที่เขาเฝ้านึกถึงหล่อนและหวังว่าคงจะได้พบเธอในสักวัน

แต่เรื่องของพรหมลิขิตใครเลยจะรู้ ในที่สุดเขาก็ได้พบกับเธออีกครั้งในสองวันต่อมาซึ่งเป็นวันครบรอบวันคล้ายวันเกิดปีที่ 25 ของเขา
วาทินอาบน้ำแต่งตัวออกไปทำบุญให้กับตัวเองแต่เช้า และวาทินก็พบเธอผู้นั้นนอนฟุบหมดสติอยู่หน้าตึกแถวเดิมที่เจอกันในคืนนั้น
“คุณ ๆ เป็นอะไรครับ” วาทินเข้าไปประคองสาวเจ้าและพยายามปลุกเธอ แต่ก็หามีอาการตอบรับใด ๆ จากหล่อนไม่ วาทินจึงตัดสินใจพาเธอไปส่งโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ที่สุด

ณาวิการ์ สาวน้อยบ้านนอกที่เพิ่งจะกำพร้าแม่ไปได้ไม่นาน เดินทางเข้าเมืองกรุงเพื่อตามหาน้าสาวญาติเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ของเธอตามคำสั่งเสียของมารดา แต่โชคร้ายยิ่งนักเมื่อเธอโดนคนใจบาปกรีดกระเป๋าเอาเงินติดตัวไปจนหมดสิ้น

สาวน้อยต้องทนกับความหิวนับตั้งแต่วันที่เธอพบกับวาทินในคืนนั้น และเธอก็เดินตามหาบ้านของน้าสาวอยู่ในซอยเดียวกับวาทินอยู่สองวันแต่ก็ไร้ร่องรอย เธอเริ่มจะหมดหวังขณะที่ร่างกายของเธอก็เริ่มอ่อนล้ามากขึ้นและก็หมดสติไปในที่สุด

ตลอดกว่าสองอาทิตย์ที่ณาวิการ์รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล จะมีวาทินไปคอยเฝ้าดูแลอย่างใกล้ชิดเมื่อว่างจากการทำงาน สองคนหนุ่มสาวพูดคุยกันอย่างถูกคอ ต่างฝ่ายต่างเล่าถึงเรื่องราวในชีวิตของตนเองให้อีกฝ่ายฟัง

เมื่อรู้ว่าหญิงสาวปราศจากที่พึ่งอื่นใดเขาจึงหมายมั่นว่าตัวเขาเองนี่แหละจะเป็นคนคอยเคียงข้างเธอเอง สัมพันธภาพของทั้งคู่งอกงามขึ้นเรื่อย ๆ ไปตามกาลเวลา

เมื่อณาวิการ์หายดีแล้ววาทินจึงชักชวนเธอไปอยู่บ้านเช่าของเขาที่เขาเช่าร่วมกับเพื่อนซึ่งยังพอมีห้องหับเหลืออยู่ โดยเขาเองรับปากหล่อนว่าจะพยามยามช่วยตามหาน้าสาวด้วยเช่นกัน

เวลาผ่านไปเกือบปี ณาวิการ์ก็ยังตามหาน้าสาวที่หวังเข้ามาพึ่งพิงไม่พบ แต่มันคงไม่ใช่ปัญหาที่น่าหนักใจสำหรับเธออีกต่อไปแล้วเมื่อในตอนเธอและวาทินในตอนนี้ เป็นดังลมหายใจของกันและกัน
แม้ในยามนี้คนความรักของทั้งคู่จะดูราบรื่น แต่ใครเลยจะรู้ว่าการตัดสินใจอย่างหุนหันพลันแล่นด้วยอารมณ์ชั่ววูบ จะนำมาซึ่งโศกนาฏกรรมความรักของคนทั้งสอง


โดย : ขุนพลน้อย
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 31 มี.ค. ปี 2007 [ เวลา 0 : 39 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com