Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> แม้ตาย..ก็ไม่คลายรักเธอ(11)

เรื่อง :

แม้ตาย..ก็ไม่คลายรักเธอ

(11)

ทั้งที่แสงแดดจัดจ้าในช่วงเที่ยงเลยมาเพียงเล็กน้อย แต่แล้วจู่ๆฟ้าก็มืดลง เริ่มมีเมฆเคลื่อนมาบดบังลมพัดกระชากมากขึ้นราวกับจะเกิดพายุในไม่ช้า ร่างของเขาที่หยุดนิ่งเพราะอ่อนล้าแทบหยุดหายใจนั้น เปลี่ยนเป็นดิ้นรนรุนแรงดูทรมานมากขึ้น มากขึ้นดูราวความเจ็บปวดมันผุดแทรกเข้ามาอีกเท่าตัว เหงื่อเม็ดเล็กๆไหลพรั่งพรูทั่วกาย หญิงสาวใจแทบขาดรอนๆรู้ดีว่านาทีสุดท้ายของความอดทนใกล้เข้ามาแล้ว

“ท่านพี่วิศรุตอย่ากังวลจงหลับเถิด น้องจะทำทุกอย่างเพื่อให้เราได้อยู่ด้วยกันอย่างแน่นอน ตอนนี้ท่านพี่หลับพักรักษาตัวเองได้แล้วนะจ๊ะ”

นานแสนนานนับร้อยๆปีที่เขาหลับเช่นนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาสละ
เลือดให้เธอดื่มเพื่อหลบหนภัย มีหรือมีดไม้สาปนรกาจะคงสภาพปักอยู่บนทรวงอกเขาได้ และเพราะการหลับจะเป็นทางหนึ่งที่ช่วยดึงพละกำลังของเขากลับมา มลจึงน้อยครั้งจะเรียกดวงวิญญาณเขาออกมาปรึกษาในฝัน แม้ทุกวันนี้เขาสามารถใช้คอมพิวเตอร์ติดต่อกับเธอแทนแล้ว แต่การติดต่อในช่วงนี้ก็ยังไม่ปลอดภัยนัก เพราะทันทีที่เขาถอดวิญญาณออกจากร่างตนเอง เจ้าผีร้ายจะรู้ที่ซ่อนตัวได้ทันที ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่เหตุสุดวิสัยมลคงไม่คิดปลุกคนรักแน่นอน

วิศรุตลูกศิษย์เอกของโสลานายพรานที่มีคาถาอาคมสามารถ
ทำร้ายศัตรูของตนด้วยวิธีลึกลับต่างๆ ซึ่งเป็นวิชาที่หายสาบสูญมานานจึงมักถูกคนร้ายหมายปองชีวิตคิดแย่งคัมภีร์เหล่านั้นเสมอ อีกทั้งเขามีจุดอ่อนที่ลูกสาวสวยชื่อมธุมนต์ เป็นเด็กสาวใจอ่อนไหวเกินจะเรียนวิชาอาถรรพ์เหล่านั้นต่อจากพ่อได้ วิศรุตจึงเป็นคนที่เขาคิดรับเป็นลูกเขยและปกป้องคัมภีร์ปลูกต้นอมตาของตระกูลต่อจากเขาแทน

แต่คืนหนึ่งที่เขากลับจากหาของป่า วาโยทรหลานชายของเมีย
ที่เสียชีวิตไปแล้วของเขา ได้พาคนพวกหนึ่งมาดักทำร้ายเขา ความไว้วางใจในคนคุ้นเคยครั้งนั้นทำให้เขาเกือบตาย เมื่อกลับมาถึงบ้าน เขาจึงสั่งศิษย์รักและลูกสาวเข้ามาในห้องนอน และยื่นยาที่สกัดจากต้นอมตาดอกแฝดสองเม็ดให้คนทั้งคู่รีบกลืนลงไป ก่อนที่จะถูกคนร้ายเข้ามาแย่งไปได้ ยานี้อาจารย์ของพ่อเฒ่าคิดค้นมานานกว่าจะเคี่ยวออกมาได้เพียงสองลูกเป็นยาวิเศษทำให้ไม่แก่และไม่ตายด้วยอาวุธร้ายทุกชนิดและจะมีอายุยืนนานได้ถึง3หมื่นปี เขาไม่อาจเก็บไว้ได้แล้วเพราะเมื่อเขาตาย ศัตรูจะต้องแย่งจากลูกสาวเขาอย่างแน่นอน

ซึ่งคืนนั้นเป็นคืนเพ็ญที่มีสายโลหิตคาดทับดวงจันทร์มองผิวเผิน
คล้ายถูกมัดด้วยเส้นด้ายสีแดงจางๆถือว่าเป็นคืนอาถรรพ์ที่อาคมทุกอย่างจะบังเกิดผลได้ง่ายยิ่งขึ้น

“สวดมนตร์ที่ข้าสอนทั้งสองคนแล้วกลืนยาตัวนี้เข้าไปทันทีที่สวดจบ”

เสียงเคร่งเครียดของพ่อเฒ่าโสลาทำให้หนุ่มสาวทั้งคู่รีบทำตาม
อย่างไม่รอช้า แต่ขณะที่วิศรุตกลืนยาลงไปเป็นเวลาเดียวกับที่วาโยทรกระโดดเข้ามาแย่งยาจากมือของมธุมนต์พร้อมกับปักมีดไม้สาปนรกาลงที่ทรวงอกของวิศรุตเพื่อคิดสกัดฤทธิ์ยาให้เสื่อมไม่บังเกิดผล

“ไอ้คนทรพีเสียแรงที่ข้ากับเมียเลี้ยงเอ็งแทนพ่อแม่เอ็งที่ตายไป เอ็งอย่าหวังจะได้คัมภีร์ของข้า และก่อนข้าตายข้าจะทำลายเอ็งด้วยมนต์ทะเลกามเอ็งจะไม่มีวันโตตราบชั่วฟ้าดินสลาย”

พ่อเฒ่าใช้กำลังทั่วร่างจนหมดลมหายใจเฮือกสุดท้ายในการร่ายมนตร์สะกดคนชั่ววาโยทรกลายเป็นตุ๊กตาเด็กทารกหน้าเหี่ยวได้สำเร็จ และขังไว้ในโอ่งที่ใช้มนต์ริดอำนาจปิดทับ ก่อนส่งให้ลูกศิษย์ เขาสอนวิธีดึงมีดไม้สาปนรกาออกจากหน้าอกด้วย แต่เนื่องจากมธุมนต์ไม่ได้กินยาด้วย การหนีจากคนตามล่ากลุ่มนั้นเป็นไปด้วยความยากเย็น เมื่อจวนตัวเขาจึงสละเลือดในกายครึ่งหนึ่งให้สาวคนรักดื่ม จึงหนีรอดจากศัตรูมาได้สำเร็จ

ด้วยเหตุนี้วิศรุตจึงหมดกำลังจะดึงมีดไม้สาปนรกาหลุดจาก
หน้าอกได้ทันการ ยางมีดไม้แทรกซึมทั่วตัวทำให้เขามักมึนเมาหลับใหลไม่ได้สติ ไม่อาจประคองตัวเพื่อเรียกกำลังมาช่วยตัวเองได้นานหลายร้อยปี

เมื่อรอดพ้นภัยครั้งนั้นเขายังฝืนความเจ็บปวดของบาดแผล
ที่ถูกศัตรูทำร้ายมาสอนมธุมนต์ใช้คาถาสะกดตุ๊กตาผีร้ายและวิธีเขียนยันต์ลงที่โอ่งเพื่อสะกดวิญญาณมันให้เชื่อฟังคำสั่งทุก10ปีต่อครั้ง เพราะมนต์ที่พ่อเฒ่าโสลาลงไว้จะคลายตัวทุกสิบปี

และเพราะการเป็นคนใจคออ่อนไหวง่ายเกินไป กว่าที่เธอจะอ่านมนต์การปลูกต้นอมตาและอ่านมนต์ทำลายตุ๊กตาที่ถูกผีร้ายดูดเลือดได้สำเร็จ วิศรุตถูกปลุกให้ตื่นบ่อยมากขึ้น การที่ชายหนุ่มจะรักษาบาดเจ็บภายในของตัวเองจึงดึงเวลายาวนานออกไปอีกนับร้อยปี

ความรักของคนทั้งคู่จึงมีแค่ปลอบใจและให้กำลังใจกันในฝัน
เสมอมา จนมาถึงยุคโลกาภิวัฒน์ ทั้งคู่จึงติดต่อถึงกันผ่านทางคอมฯได้บ้าง แต่ก็ไม่นาน เพราะถ้าวิญญาณของวิศรุตจากร่างนานเกินไป ตุ๊กตาผีร้ายวาโยทรจะตามหาตัวเขาพบได้ทันที มลทำตุ๊กตาพวกนี้มากมายไม่ใช่คิดทำร้ายคน แต่เป็นการดึงฤทธิ์ของวาโยทรให้กระจายจากร่างเขา ถ้าเขาสะสมกำลังได้มากเท่าไรเธอกับคนรักจะไม่พ้นจากการถูกค้นพบแน่

การสร้างตุ๊กตาตัวเหมือนของวาโยทรเหมือนการแบ่งพลังของ
ปลั๊กไฟจากหนึ่งจุดไปใช้เป็นร้อยจุด ทำให้วาโยทรไม่สามารถนั่งสมาธิค้นหาร่างของคนทั้งคู่ อีกทั้งมลซ่อนร่างแทนจริงของตนใต้โลงแก้วสีเหลืองอำพันของวิศรุตที่มีฤทธิ์ต่อต้านกำลังของผีร้ายวาโยทร วิญญาณของเธอที่สิงสถิตตามศพสาวกร้านโลกีย์ก็เป็นทางหนึ่งที่กำบังตัวเธอจากเขาได้ด้วย

เพราะคนที่ถูกครอบด้วยมนต์ทะเลกาม จะไม่สามารถฝึกวิชา
อาคมใดๆได้ จะเรียกพละกำลังของตัวเองกลับมาได้บ้างในช่วงสั้นๆที่ได้เข้าคลุกคลีกับมนุษย์และดลใจให้มนุษย์นั้นยอมสละชีวิตให้มัน มันจึงจะได้สติเรียกกำลังกลับคืนมาเป็นช่วงๆไป มันกำลังรอถ้ามันดึงมีดไม้นรกาออกจากอกของวิศรุตได้ก่อนเจ้าของร่าง มันจะเป็นนายของเขาได้ทันทีและสามารถสั่งเขาให้คลายมนต์ทะเลกามออกจากร่างมันได้ด้วย

มลจึงไม่กล้าชะล่าใจในการกลับเข้าร่างเดิมที่ยังเป็นสาวบริสุทธิ์ของตนเพราะกลัวว่าไม่ทันที่เธอจะดึงมีดไม้สาปนรกาออกจากอกคนรัก
ได้ เจ้าผีร้ายมันคงตามมาทันเสียก่อน เธอจึงต้องรอ รอให้วิศรุตมีกำลังเอง

มลคิดย้อนไปถึงอดีตหลายร้อยปีอีกครั้ง ก่อนมองดวงหน้าที่นอนแน่นิ่งในโลงแก้ว ชายหนุ่มที่ยังหนุ่มแน่นรุปงามไม่เปลี่ยนแปลงสักนิด
เดียว ใจเธอแทบขาดรอนๆมลอยากกอดร่างนั้นด้วยความคิดถึงอย่างรุนแรง

“ท่านพี่เราจะต้องได้พบกัน ได้เดินจูงมือไปดูตะวันฉายแสงกันอีกครั้งเหมือนเมื่อหลายร้อยปีก่อนอย่างแน่นอนน้องให้สัญญาจ๊ะ”

มลปิดฝาโลงก่อนเดินไปที่คอมพิวเตอร์ที่ตั้งขนานกันคอมเม้นต์ลงที่MSNตรงหน้าเมื่อเห็นสัณญาณกระพริบถี่ๆ

“ท่านพี่ตื่นแล้วรึจ๊ะ”

คอมฯตัวตรงข้ามมีมือล่องหนสัมผัสตอบมาทันที

“จ๊ะ..มนต์ นายโรจน์จะนำทางให้ “เขา”ปรากฎตัวน้องคงต้อง
ลำบากอีกหนแล้วนะจ๊ะ”

“น้องคิดจะให้นายโรจน์ลองลิ้มรสการถูกเผาตัวเองตามที่เขาคิดจะใช้มนต์นั้นมาทำร้ายน้องนะจ๊ะ แต่ถ้าเวฆินตามหา”เขา”ไม่พบจริงๆคงต้องลำบากลุงพุตอีกครั้งใช่ไหมจ๊ะท่านพี่”

ตัวอักษรที่เริ่มพิมพ์ช้าลงมลรู้ทันทีคนรักเริ่มง่วงนอนอีกครั้ง
มีดไม้สาปนรการ้ายกาจมากแม้แต่ศิษย์เอกผู้ได้รับการถ่ายทอดวิชาทั้งหมดจากผู้เฒ่าโสลายังต้องยอมแพ้มัน แค่ขยับกำลังบังคับวิญญาณออกจากร่าง มันก็ทำหน้าที่สลายยางพิษออกมาครอบงำทันที มลเร่งมือพิมพ์ถามปัญหาอื่นอีกเล็กน้อยก็ไล่คนรักรีบหลับนอน เพราะขืนช้ากว่านั้นเจ้าตุ๊กตาผีร้ายตัวนั้นจะรู้ที่ซ่อนตัวของวิศรุตได้ทันที ขณะที่มลเดินออกมาจากศาลาอีกหน ลุงพุตรีบเดินมารายงานทันที

“คุณโรจน์จัดเตรียมเครื่องมือที่จะใช้เผาร่างคุณในคืนพรุ่งนี้ครบแล้วครับคุณมล”

โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 1 เม.ย. ปี 2007 [ เวลา 23 : 30 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com