Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> อะนะตะ

เรื่อง :

"อะนะตะ"

ในช่วงเดือนกว่าที่ผ่านมานี้ รอบตัวฉันมีแต่เรื่องยุ่ง
วุ่นวายจนฉันแทบรับมือไม่ไหว

ไม่ว่างานหรือการเรียนเพื่อสอบเลื่อนขั้นขึ้นไป
ช่างยากเย็นลำบากเหลือเกิน

แม้การจบภาคบรรจุงานจะทำให้ฉันมีอิสระมาก
กว่าเดิมบ้างแล้วก็ตาม แต่การเรียนเปลี่ยนแนว
หลังเลื่อนขั้น กลับทวีความลำบากมากขึ้นไปอีก

บางคราวก็เหนื่อยทั้งกายและใจ จนอยากหลับนอน
นิ่งๆ โดยไม่ต้องตื่นขึ้นมาเพื่อรับรู้กับทุกสิ่งอีกต่อไป

แต่กลอนบทนี้ของคุณ กลับทำให้ฉันอยากมีชีวิตอยู่
ต่อสู้อีกครั้ง..และหัวใจก็เหมือนได้เข้าใกล้คุณ..อีกนิดหนึ่ง


เป็นกำลังใจให้อยู่นะ..คนดี
แม้เรานี้จะห่างไกลสัก..แค่ไหน
เป็นสายลมโอบคลุมให้..อุ่นใจ
ด้วยห่วงใยอยากให้สุข..ทุกนาที
อาจเป็นเพียงคนเดินดิน..ธรรมดา
ไม่มีของล้ำค่า...ให้สุขขี
แต่หากเธอนั้นร้อนรุ่ม..ในฤดี
จะคอยช่วยพัดวี..ให้บรรเทา


เพียงกลอนที่คุณเขียนมาง่ายๆ แต่ก็เกิดอำนาจมากจน
ฉันอยากลุกขึ้นต่อสู้กับโลกวุ่นๆใบนี้อีกครั้งหนึ่ง
เพราะอะไรหรือ?

ก็เพราะเพื่อวันหนึ่ง เมื่อเรื่องทุกอย่างที่เป็นภาระ
หน้าที่ ที่ฉันต้องทำต่อจากแม่จบลง และในวันนั้น
ฉันยังมีลมหายใจอยู่ สิ่งแรกที่ฉันจะทำก็คือ มาซบ
บ่าคุณนิ่งๆสักชั่วโมง เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกในใจของฉัน
ที่มีต่อคุณทั้งหมดให้คุณได้รับรู้ด้วย


ฉันไม่อยากได้อะไรจากโลกนี้มากไปกว่า ฉันอยาก
“มีคุณ..อยากห่วงคุณ..และให้คุณห่วงฉัน” ฉันไม่เคย
โลภมาก ไม่อยากให้คนทั้งโลกมาเป็นห่วงฉันนอกจาก
คุณเพียงคนเดียว และ


ฉันอยากขอแค่เมื่อฉันปลดภาระหน้าที่จากงานทั้ง
หมดแล้ว ฉันอยากมีคุณเป็น “ภาระชีวิต” จะได้ไหม?


อาจมองดูเหมือนฉันเห็นแก่ตัวเหลือเกิน ที่ให้คุณเฝ้ารอ
โดยไม่อาจรู้จุดจบ ไม่รู้นานกี่พันกี่หมื่นวัน?และยามนั้นฉันมียัง
ลมหายใจอยู่อีกไหม?


แต่คุณรู้บ้างไหม ฉันไม่เคยอ้อนวอนและร้องขอต่อพระเจ้า
ในเรื่องใดเลย แต่ตอนนี้ฉันขอ


“เมื่อฉันพร้อม..ขอให้ฉันได้พบคุณเถิดนะ”


ใช่! แม้ว่าในยามนี้ฉันจะมาหาคุณได้ทุกเมื่อ แต่จะมี
ประโยชน์อันใดเล่า ในเมื่อเราพบกันจะทำให้ฉัน
ทุรนทุรายกลับการต้องจากไปอีก และนั่นคือหนทาง
ที่ทำให้งานที่ทำอยู่ในขณะนี้ต้องล่าช้าขึ้นไปอีก
ฉันจึงตัดใจไม่ขอพบคุณในตอนนี้ดีกว่า


ทุกครั้งที่งานปัญหา ฉันแค่กังวลเรื่องเดียว
เวลาที่ฉันรอจะพบคุณ

“ยังอีกนานแค่ไหน?”

แล้วคุณรู้บ้างไหม มันกลายเป็นคำถามที่เตือนสติฉัน
ว่าต้องรอบคอบเพื่อมีลมหายใจได้กลับมาหาคุณเร็วขึ้น

อย่าบ้าบิ่นกับทุกเรื่องเหมือนที่ผ่านมา ตอนนี้คุณเป็นเสมือน

“เชือกเส้นใหญ่”

ที่ดึงรั้งหัวใจฉันไว้ให้ต้องอดทนมีชีวิตอยู่ต่อไป


ช่างแปลกที่คุณเข้ามายึดความ เป็นตัวของตัวเองของ
ฉัน ไปได้มากถึงขนาดนี้ แม้จะเคยมีคนเข้ามาอาสาเป็นผู้คอย
ให้กำลังใจฉันต่อสู้กับงานที่เหนื่อยล้า แต่ฉันกลับไม่เกิดความ
ยินดีและอยากได้เท่าคุณ อีกทั้งคำพูดประโยคหนึ่งของคุณ
ที่ช่วยเป็นแรงดึงใจให้ฉันเลือกคุณ.


“แม้วันหนึ่งข้างหน้าเราอาจต้องจากกัน ไม่ว่าจะจากเป็น
หรือจากตาย พี่ก็พร้อมแล้วที่จะทดลองเดินทางสายนี้”


คำพูดที่ง่ายๆเชยๆสำหรับคนอื่น แต่กับฉันมันมี
ความหมายมากล้นประทับใจ มากกว่าคำวอนฝากรัก
เหมือนที่ผ่านมา


อะนะตะ ฉันไม่เคยบอกคุณเลยใช่ไหม?
แต่ยามนี้ฉันอยากบอกคุณว่า

”อะนะตะ ฉันรักคุณค่ะ”


โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 3 เม.ย. ปี 2007 [ เวลา 21 : 34 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com