Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> แม้ตาย..ก็ไม่คลายรักเธอ(18)

เรื่อง :

แม้ตาย..ก็ไม่คลายรักเธอ

(18)

คำพูดและสายตาของลุงพุตติดตามหลอกหลอนโรจน์ตลอดเวลาที่เขาก้มหน้าก้มตาล้างรถ แล้วยังลามตามไปเมื่อเขาเดินเข้าห้องพักส่วนตัวที่ชั้นสอง โรจน์เปลี่ยนชุดอีกครั้งล้วงเงินทั้งหมดที่ซุกซ่อนในกระเป๋าทั่วตัวออกมาเรียงรายเต็มเตียงนอน

จริงสินะเขาทำอะไรให้กับมลสาวผู้มีพระคุณกับเขาบ้าง 6 ปีที่หลบมือกฎหมายมาอยู่กับเธอ หญิงสาวเอาใจใส่เขาไม่ต่างจากภริยาที่ดีคนหนึ่ง การที่เขามีกินอยู่สุขสบายถึงป่านนี้ก็เป็นการเมตตาจากเธอทั้งสิ้น

โรจน์มองเงินที่เก็บสะสมไว้มันมีมากถึง 8 แสนบาท บนเตียงนอนหนานุ่ม รอบห้องที่กว้างสะอาดตา ทุกอย่างที่เขามียามนี้ไม่เคยมีสาวสักคนมามอบให้เขา แม้แต่ทิพย์อนงค์ที่เขารักมาก ห้องในคอนโดฯที่เขาเคยเช่าด้วยราคาแพง ก็ต้องเป็นคนทำความสะอาดและหาเครื่องใช้ต่างๆเข้าไปไว้เอง

ทุกคืนที่กลับจากงานประจำวันด้วยเหงื่อไคลไหลย้อย ยังต้องกลับมาทำความสะอาดและหุ่งข้าวปลาอาหารให้ทิพย์อนงค์ ไม่เคยมีสักครั้งเดียวที่เธอจะทำกับข้าวให้เขากิน ผ้าทุกชิ้นเขาต้องรีดให้เธอ แม้แต่ชั้นในของเธอ เขายังต้องลงมือซักให้

ชีวิตเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขาอีกเลยเมื่อมาพักอยู่กับมล ห้องที่เย็นสบายด้วยแอร์ ความสะดวกสบายทุกอย่างในห้อง ไม่ว่าจะเป็นทีวี เครื่องเสียง เสื้อผ้ามียี่ห้อดังๆ แม้แต่อาหารการกิน ป้าส้มก็จัดสำรับให้เขาดีเลิศไม่ต่างจากมลสักนิดเดียว แค่เขารู้ความจริงว่ามลไม่ใช่มนุษย์สามัญคนธรรมดาเขาก็คิดทำร้ายหมายชีวิตเธอแล้วรึ?

โรจน์คิดไปถึงทิพย์อนงค์ ถ้าเขากลับไปอยู่กับหญิงคนรักอีกครา ชีวิตเดิมๆที่เธอปฎิบัติกับเขา มันคงกลับมาอีกแน่ มโนธรรมในส่วนลึกบอกกับเขาด้วยความยุติธรรม เขาเดือดร้อนจนต้องหนีน้ำมือกฎหมายเพราะใคร แล้วใครกันที่ยื่นมือเข้ามาช่วยยามตกทุกข์ได้ยากเลือดตาแทบกระเด็นในครั้งนั้น

เขาเดินไปมาในห้องพร้อมกับใช้ความคิดอย่างว้าวุ่นใจ ถ้า
ฆ่ามลแล้วไปอยู่กับทิพย์อนงค์ เขาจะมีค่าในสายตาเธอนานแค่ไหน แล้วมีอะไรเป็นเครื่องรับรองว่าทิพย์อนงค์จะรักเขา ในอดีตสตรีผู้นี้ยังทำร้ายเขาได้ลงคอ แล้วยามนี้หมอตุ๋ยบอกว่าเธอเป็นถึงผู้จัดการของผับดังอย่างผับรัศมีจันทร์ ที่หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่เข้าไปติดพันมากมาย เธอรึ?จะยังแคร์เขาอีก

“คุณมล ผมขอโทษ ผมมันเลวระยำหมาจริงๆที่คิดฆ่าคุณ
ทั้งๆที่คุณช่วยผมทุกอย่าง”

โรจน์หนุ่มใหญ่วัย36 รำพึงรำพันกับตัวเอง ก่อนเดินกลับมาที่
เตียงนอน ฟุบหน้าลงกับเข่าหลับตาลงด้วยความคิดสับสนอัดอั้นตันใจ เงาดำที่เดินเข้าห้องมาอย่างเงียบๆไม่ทำให้โรจน์รู้สึกตัวแม้แต่น้อย

“โรจน์....”

เสียงลุงพุตดังเบาๆแต่หนักแน่นชัดเจน โรจน์เงยหน้าขึ้นมอง
เมื่อสบตากัน โรจน์นิ่งงันไปทันที ดวงตาดำของลุงพุตเหมือนจะขยายใหญ่ขึ้นใหญ่ขึ้น จนเขามองไม่เห็นอะไรนอกจากความลึกล้ำของดวงตา เงาสีดำของดวงตาสะกดให้เขานิ่งเหม่อลอยไปชั่วขณะราวทั้งร่างกลายเป็นหิน

ซุ่มเสียงต่อจากนั้นของลุงพุตที่ลอดริมฝีปากออกมาห้าว
กระหึ่มเหมือนปล่อยออกมาจากทรวงอกโดยตรง โรจน์รับรู้ด้วย
กายสั่นสะท้านราวต้องลมหนาว


“โรจน์ยินดีช่วยคุณมล แม้แต่สละชีวิตตัวเองด้วยนะ”

อย่างเลื่อนลอยสะลืมสะลือ ขาดความเป็นตัวของตัวเอง
อย่างสิ้นเชิง โรจน์ลุกจากเตียงก้าวช้าๆมายืนที่เบื้องหน้าลุงพุต ห่างแค่สองก้าว นัยน์ตาลืมโพลงมองตาลุงพุตไม่กระพริบ แต่เสียงที่เอ่ยถามกลับเบาหวิวเหมือนสายลมลอยมากระทบผิว

“ลุงพุตสั่งมาเถิด ผมยินดีทุกอย่าง”


“พรุ่งนี้โรจน์ไปทำงานที่ผับรัศมีจันทร์นะ แล้วคอยดูคนใน
ภาพเหล่านี้ เลิกงานลุงจะไปหาที่หลังร้าน”

เสียงลุงพุตสั่งงานช้าๆพร้อมกับหยิบภาพบุคคลหลายคน
ให้โรจน์ดู เขาพยักหน้าอย่างเคลิบเคลิ้มเหม่อลอย และเมื่อลุงพุตผลักเบาๆให้ผงะออกห่าง ก่อนเป่าลมหายใจรดที่หน้าเขาและสั่งเป็นคำสั่งสุดท้ายว่า

“ต้องระวังอย่าตามทิพย์อนงค์ไปที่คอนโดฯของเธอนะ
โรจน์ ตอนนี้จงลืมเรื่องที่เราคุยกันเสียเดี๋ยวนี้ ถ้ามีใครถามอะไรก็ตาม จงบอกว่าแอบหนีออกมาจากบ้านมล จำไว้นะ!”

ลุงพุตมองชายหนุ่มที่พยักหน้าตอบรับคำสั่งอีกครั้ง
ก็ยกมือตบไหล่เขาแรงๆทีหนึ่ง พร้อมกับออกคำสั่งเสียงเด็ดขาดว่า

“ตื่น!”

โรจน์สะดุ้งเฮือก กระพริบตาถี่ๆมองบุรุษที่ยืนตรงหน้า
อย่างฉงน ยังไม่ทันเอ่ยปากพูดอะไรกับลุงพุต เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับป้าส้มที่เปิดประตูเดินเข้ามา

“ได้เวลาลงไปปลุกเสกตุ๊กตาแล้วนะ”

ลุงพุตพยักหน้ากับโรจน์ เขาจึงจัดแจงปิดประตูก่อนตาม
หญิงชายชราทั้งคู่ลงมาที่ชั้นล่าง

การปลุกเสกตุ๊กตาเกรดA.ในคืนนั้น โรจน์ทำตามคนงาน
แปลกหน้าเหล่านั้นที่เดินราวหุ่นยนตร์ทุกคน ต่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่ต้องออกคำสั่งเตือนซ้ำ ทุกขั้นตอนทุกคนรวมทั้งโรจน์ทำได้อย่างชำนาญราวผ่านงานแบบนี้มานานแล้ว จวบจนพิธีเสร็จคนงานทั้งหมดก็ออกจากบ้านอย่างเงียบกริบ โรจน์เดินเข้าบ้านอย่างงวยงง ป้าส้มเดินมาแตะบ่าเขาเบาๆพร้อมกับพูดว่า

“ขึ้นห้องนอนได้แล้วจ๊ะโรจน์”

เขาพยักหน้าอย่างง่วงๆตาแทบปิด ริมฝีปากขมุบขมิบแต่
ไม่มีเสียงใดลอดออกมาแม้แต่น้อย เดินทื่อๆขึ้นชั้นสองตรงไปที่ห้องส่วนตัว เปิดประตูเข้าห้อง ล้มตัวลงบนเตียงนอนที่ยังเรียงรายเต็มไปด้วยธนบัตรมากมาย แต่โรจน์ก็ไม่รู้สึกตัวหลับไปอย่างรวดเร็ว

ที่ชั้นล่างมลกำลังหารือกับคนใช้ทั้งสอง รอยยิ้มบนใบหน้า
นวลใสบอกความยินดี อาการปรกติเหมือนไม่เคยป่วยไข้มาก่อน!!

“ลุงพุตแน่ใจนะคะ พรุ่งนี้หน้าตาโรจน์จะเปลี่ยนไปราว
คนละคน และเขาไปที่นั่นจะปลอดภัยจากการตามล่าของพวกวาโยทร”

โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 15 เม.ย. ปี 2007 [ เวลา 21 : 6 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com