Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> โดดเดี่ยว...( ยกสุดท้าย )

เรื่อง :

โดดเดี่ยว

( ยกสุดท้าย )

และเมื่อ...
ภาพวาดจาก...จิตนาการ...
ที่ลงมือขีดเขียน...ต่อเติมแต่งแต้ม...
แล้วขนานนามให้ว่า..." ความฝัน "...

ได้ถูกความมีอยู่จริง...
ป้ายเปรอะจนเลอะเลือน...
เศษเสี้ยว...สาบซาก..
ที่ยังหลงเหลืออยู่...
จึงกลายเป็น..."ความเจ็บปวดรวดร้าว"...

คำสัญญา....
แท้ที่จริงแล้ว...คือหลุมพรางจากจิตนาการ....
ความฝัน...ก็เป็นได้แค่เพียง...
ภาพเขียนเปื้อนสีอันลวงตา...
ที่ถูกถอดวางไว้ใต้เชิงตะกอน...
รอคอยเปลวไฟแห่งกาลเวลา...
มาเผาผลาญ...ให้ดับสิ้นสูญสลายไป...

การจากลา..ครั้งสุดท้าย..
นั้นคือ..หายนะ..
ที่ความรัก...บรรจงมอบกำนัลไว้ให้...

หากแต่...
การจากลา...ที่ปราศจากสรรพสำเนียง...
และการเปล่งเสียงเรียงร้อยถ้อยวาจาใดๆ...
ช่างเป็นสิ่งที่น่าละอาย...
น่าละอายเสียยิ่งกว่าสิ่งใด...

แต่มันจะมีประโยชน์อันใดเล่า....
เมื่อจิตวิญญาณ...
ส่งเสียงกรีดร้อง...ขอรับการปลดปล่อย...
จากการจองจำ...คุมขัง..
และโบยตีอย่างทุกข์ทรมาน...
ด้วยโซ่ตรวนของกาลเวลา...
ที่สร้างขึ้นมา...เพื่อยื้อยุดฉุดรั้ง...
ความเชื่อ..ของกันและกัน..เอาไว้...
มิให้จบจาก.หรือ..
หมดสิ้นลงไปก่อนถึงเวลาอันควร....

ความทรงจำที่งดงาม...สวยใส...
เหตุใด..
จำต้องซุกซ่อนความปวดร้าวเข้าไว้ด้วยกันเล่า...

บนสายน้ำแห่งความทรงจำ...สายนี้...
ดูช่างขุ่นมัวไปด้วยตะกอนแห่งความเจ็บช้ำ...

เส้นทาง...ที่นิ่งสงัดสงบเงียบ..
ณ.ฝ่ายฝั่งในทิศเบื้องหน้า...ของสายน้ำ..
ตะโกนก้อง..ร้องเรียกและทายท้าให้ก้าวข้าม...
เข้าไปเสพสัมผัส...ลิ้มรส...และขบเคี้ยว..
กลิ่นอายแห่งความระทมทุกข์ทรมาน...
อย่างอ้างว้าง...ให้อิ่มเอม....อีกครั้ง....

และแล้ว...
ในเส้นทาง...อันโดดเดี่ยว...สายนี้...
ยังคงเป็นที่ซึ่งให้แสดงออกถึงความอ่อนแอ...
โดยลำพัง...
หาใช่การกุมมือและสัมผัสที่แผ่วเบา...
จากเธอ...ผู้เป็นที่รักของเราไม่...

………….................................................…………

*** ขอได้รับความขอบพระคุณจากเรา ***

โดย : หมาไล่เงา
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 18 เม.ย. ปี 2007 [ เวลา 8 : 2 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com