Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> นิทานโทรศัพท์72ออกตามหาผู้หลงทาง

เรื่อง : นิทานโทรศัพท์72

ออกตามหาผู้หลงทาง

มีเสียงเพลงว่า
“ข้าเป็นนกนางแอ่น
ต่างบินเล่นลมคู่กัน
ที่นั้น เราสร้างรัง ในตึกผาปูน เสียงเพลงลวงล่อ พวกมนุษย์ลวงหลอก
ให้เราสร้างรัง แล้วเก็บเกี่ยวรังรักของเราไป...”

เราหยุดอยู่ ณ ฤดูกาล ที่การทอดทิ้ง และเรื่องเศร้า กลายเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว
การตัดใจ ทำให้บ่อย แล้วมันก็ง่ายขึ้น เมื่อต่างหนีตาย ล้วนอพยพหนีตายไม่สิ้นสุด
ในตึกที่หลงคิดว่ามีผู้คน เสียงนกระงมแจ้ว นั้นคือคลื่นแม่เหล็กล่อลวง

เราออกจากที่นั้น เพื่อเดินทางไปรับขวัญทหารศักดิ์สิทธิ์
เมื่อรู้สึกตัวขึ้นอีกครั้ง แล้วคราบเมือกไคล และร่างซากที่ซุกอยู่ ณ โพรงหิน ใต้ลานแห่งเจ้าชาย
เอาล่ะ รู้สึกตัว รู้สึกตัว
ศรีโพธิต่างไปจากเดิม...หามิได้
นี่ไม่ใช่ศรีโพธิ ศรีโพธิอาจอยู่ที่หนึ่งที่ใด ไม่เปลี่ยนแปลง หรืออาจอยู่ที่นี่
เราท่านทั้งหลายต่างหากที่เปลี่ยนแปร

เหตุแห่งการกลับมา
เมื่อเราพิจารณาสงสาร โยคีเมือง ผู้จำต้องทอดทิ้ง สาวน้อยฟู ผู้ร่วมทาง
นั้นเป็นแผน แผนที่พวกเราวางไว้แล้ว
เขาอาจเจ็บปวด
แต่เขาจะรู้ ...อะไรที่เกิดขึ้น ... มีเหตุให้เกิด ...แม้จะอธิบายมันยากสักเท่าไร
เรารู้สึกในร่างที่พระยานาคคุ้มรักษาไว้ ออก ลง จากลานหิน
จากประตู ศรีโพธิ ชั้นนอกสุด กลับมายังอาศรมแห่งยุคก้าว กึ่งพุทธกาลของเรา
อาจง่ายขึ้นถ้าบอกว่า พ.ศ.2550 ปัจจุบันของใคร อดีตของใคร อนาคตของใคร
ลูกศิษย์ร้องดีใจไชโย บางคนร้อยมาลัยมาให้ มีน้ำหอมพรมมือ
“ครู ครูหายไปไหนมา ครู หายไปเป็นเดือนเลยนะ ...พวกเราตามหาครู”ศิษย์รักเจ้าของรถมอร์เตอร์ไซค์ จับมือแล้วร้องร่ำ กระหืดหอบ

...เราต้องไป ไปรับทหารศักดิ์สิทธิ์ของเรา...
...เขากำลังเศร้า และอาจหลงทาง ... เราต้องไปรับเขากลับศรีโพธิแก้ว...

“ครูจะไปสภาพอย่างนี่ มันไม่ดีเท่าไร ครูเหมือนคนบ้าเลย...เมือกและผมหนวดรกรุงรัง ...ขอโทษ”ศิษย์ของเราพยายามรั้ง
“เอาอย่างนี้ ครูพักเสียก่อนแล้ว พวกเราจะเตรียมการให้ เราพอจะเตรียมเป้และตั๋วรถไฟ”

อาบน้ำ ฟักบัว พื้นกระเบื้อง สบู่ และ ครีมฟองหอม...หอมอย่างบาดใจ
อาหารที่อร่อย รสชาติทำให้หลงๆลืมๆ

มีอะไรบางอย่างพิรุธ
พวกเขาสงสัยเรา ใช่ ใช่แล้วมีเหตุการณ์ไม่ดีเกิดขึ้นมากมาย เมื่อหายไปแล้วกลับมา
เราย่อมตกเป็นจำเลยเป็นธรรมดา

แต่เราก็แค่เฝ้าระวัง
ดึกสงัด สุนัขเห่า เห่าแล้วหอน
เงียบสักพัก
เราละ จากเพียรชาน ปล่อยจิตฟุ้งซ่านเหมือนลมหลงฤดู

ที่พุ่มดอกไม้ อะไรไหว สะกิด สะดุ้ง หัน
เสียงที่เราไม่คาดคิด เสียงของกูใอนะ เธอเรียกอยู่ ใกล้ที่เรานั่ง
ที่พงดอกไม้ เธอซุ่มอยู่
“รีบไปเถิดครู นี่เงิน กับเป้ ครูรีบไป ที่นี่กำลังลุกเป็นไฟ”เราเห็นรอยเศร้าในผ้าคลุม แววตาที่เศร้าและแฝงอารยะศรัทธาที่กล้าแกร่ง

...มีใครไว้ใจได้บ้าง...เราถามกูใอนะ
“ทุกคนไว้ใจได้ ...แต่ทั้งโจรและเจ้าหน้าที่ตามพวกเราอยู่แทบทุกฝีก้าว”กูใอนะสบตาเราแล้วหลบไปอีกครั้ง
“เราทั้งหลายต่างรอฟังข่าวของท่าน สิ่งที่ท่านประกาศ สันติภาพ สันติสุข...ท่านจงดำเนินการต่อไปเถิด ครุ...ครูของพวกเรา”

บรรดาศิษย์เตรียมการไว้แล้ว
บนรถไฟสายนั้น รถไฟสายที่พาเราข้ามพรมแดนแห่งอคติในหัวใจ
ขบวนรถไฟที่เลื่อนคว้าง
อยู่กลางจักรวาล
เคลื่อนไป เคลื่อนไป เคลื่อนไป
สถานีต่างๆ ออสเตีย มารูโบ รูโซ รถไฟสายราตรีขบวนพิเศษ และตัวแสดงพิเศษ...ทูตสันติภาพ
ทูตจากวิมานศรีโพธิที่สาบสูญ
ไฟไหม้บ้านสองข้างทาง ความเงียบ ผู้คนหายไป
เมื่อผ่านถนน กลุ่มแก๊งมอร์เตอร์ไซค์ชูธงรบ และโห่แหนว่า ข้าชนะ ข้าชนะ
แล้วหญิงชรา ซิ้มจีน ในชุดผ้าฝ้ายบางสีครามซีดถุงผ้าและไม้เท้าตรงหน้าเรา
ถาม
“...ท่านกลัวไหม...”เสียงเย็น และรู้สึกสบายในกลิ่นหอมคนแก่
...เรากลัว เรากลัวสุดขั้วหัวใจ แต่เรารู้ในผลสุดท้ายเราก็เลิกกลัว...
เราบอกนาง
นางยิ้มตอบแกมถามว่า
“พระเมตตรัยตระ...ใช่ไหม”

เรางุนงงสงสัย
...ใช่ ใช่แล้ว พระเมตตรัยตระ หากท่านยังติดยึดในรสอร่อยโลก...ทางของพระผู้มีพระภาคเจ้า ในสายตา มันรกทึบด้วยวัชพืชนาๆชนิด และเหนื่อยอ่อนเกินแผ้วถาง
ไม่ใช่เรื่องจำเป็นต้องเปรียบเทียบ
แล้วดั่งต้องระวังเหวนรก คนโง่อย่างเราตาลายและหลงๆลืมๆ
อาซิ้มยิ้มแล้วร้องบอก
“ลื้อนี่มันซี้ซั้ว...กู๊ดบาย กู๊ดบาย”ยายลงสถานี่นั้น...นครปฐม

เรารู้ นั้นเป็นปรากฏการของบรรดาทูตสันติภาพเช่นกัน

...ไม่ ไม่ no Noooo ด็อนท เซย กู๊ดบาย มาดั๋ม...
แต่เธอก็ลง แล้วก็หายไป เหมือนผุ้วิเศษ
เราตั้งจิตมั่น ประนมมือไหว้องค์พระปฐมเจดีย์

นกนางแอ่นคู่เดิมถลาเล่นเมฆกลางคืน
ผิดวิสัย สละรังน้ำลาย ให้ผู้หลงงมงายใน ยาบำรุง
เราว่า
“ท่านไม่เคยถูกหลอก ท่านทำหน้าที่ของท่านแล้ว บินต่อไปเถิด”





โดย : นวพล ลีนิน
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 18 เม.ย. ปี 2007 [ เวลา 12 : 24 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com