Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> แม้ตาย..ก็ไม่คลายรักเธอ(22)

เรื่อง :

แม้ตาย..ก็ไม่คลายรักเธอ

(22)

ตุ๊กตาตัวที่17 ที่มลปลุกเสกขึ้นมาด้วยเวทย์มนต์ลึกลับกับหยดเลือดของเธอผสมกับเศษเนื้อจากมือด้วนของวาโยทร เมื่อขายให้รัศมีจันทร์ไปแล้ว เมื่อเกิดการผิดพลาดมันฆ่ารัศมีจันทร์ตาย แล้วหนีไปซ่อนตัวกับทิพย์อนงค์ระยะหนึ่ง ต่อมาจึงย้ายมันไปซ่อนตัวที่รถยนต์เก่าๆที่จอดทิ้งไว้ที่หลังผับรัศมีจันทร์

ทางมลกับลุงพุตพยายามตามล่ามันตลอดเวลา แต่เนื่องจากมันเกิดขึ้นมาจากเลือดของมลผสมกับเศษเนื้อที่แขนของวาโยทร จึงเป็นเสมือนแม่เหล็กที่จะเกิดปฎิกริยาต่อกันเมื่อมีการขยับเคลื่อนไหว ต่างดึงดูดให้กันและกันรู้ตัวของอีกฝ่าย ถ้าอยู่ในบริเวณใกล้เคียงด้วยกัน

อีกทั้งบริเวณหลังร้านของผับรัศมีจันทร์ หมอผีอินทาได้ร่ายมนต์สะกัดพวกค้างคาวเอาไว้ ทำให้สมุนของลุงพุตไม่อาจเข้าใกล้ เพราะอาจจะถูกสะกดจิตให้บอกที่ซ่อนของมลกับวิศรุต ด้วยเหตุนี้มลจึงไม่อาจตัดสินใจดำเนินการจนแล้วจนรอด ทำให้เจ้าตุ๊กตาผีหน้าเด็กทารกมันลำพองใจออกล่าเหยื่อสดๆด้วยตัวเองทุกคืนเพ็ญสีเลือด ไม่ยอมดูดเลือดจากศพที่สมุนของสืบพงศ์นำมาป้อนให้

เมื่อคนตายถี่ขึ้น พร้อมกับหมอผีเริ่มนำเด็กสาวมาทดลองวิชาอีกครั้ง ทำให้ผงต้องรีบตัดสินใจทันที คืนนี้คืนเพ็ญสีเลือดอีกแล้ว เขาต้องลงมือครั้งใหญ่แม้ครั้งนี้จะต้องตายเขาก็พร้อมแล้ว ผงสั่งให้พุตกับส้มสองพี่น้องผู้ภักดีนายร่ายมนต์ที่เขาเคยสอนไว้ เพื่อเรียกสมุนค้างคาวที่อยู่บริเวณใกล้ที่สุด ให้มามากที่สุดเท่าที่จะมากได้

หลังจากเลาสืออาจารย์ของผงตายด้วยยาพิษของตระกูล ขณะที่ต่อสู้กับหมอผีอินทาและลีนาผู้เป็นน้องสาวตนเองแล้ว วิญญาณของเลาสือยังลอยมาหาผง

“ผง เอ็งเป็นศิษย์คนเดียวที่ข้ามั่นใจที่สุด เอ็งต้องช่วยข้ากำจัดไอ้อินทากับนังลีนาน้องสาวของข้า อย่าให้มันทั้งคู่ก่อกรรมทำเข็ญกับผู้คนอีกเลย เอ็งต้องสาบานกับข้านะ”

“ข้าสาบาน ท่านอาจารย์”

ผงคิดมาถึงตอนนี้ขณะที่ป้อนยาสมุนไพรชุดสุดท้ายเข้าปากคนรัก เขาคิดว่าคืนนี้ถ้ามนต์ที่เขาร่ายในครั้งนี้อะยอนายังไม่ฟื้น เขาก็จะให้พุตเฝ้านายไปก่อน เขาจะเดินทางไปช่วยมลเอง แม้ว่าเขาต้องตายไป เขาก็มั่นใจอะยอนาจะมีพุตคอยดูแลและรักษาตามมนต์ที่เขาเคยสอนพุตไว้ต่อไป เขาไม่อาจเห็นแก่ความรักของตัวเอง จนละเลยคำสาบานกับอาจารย์ได้อีกแล้ว

เมื่อมธุมนต์รู้ว่าปู่ทวดผงยังไม่ตาย ความมั่นใจก็กลับคืนมาอีกครั้ง เธอถอดวิญญาณจากร่างของมลสาวสวยโสเภณีไฮโซ ที่ตายเพราะความเมาขณะขับรถกลับบ้าน วิญญาณมธุมนต์กลับเข้าร่างเดิมไม่นาน วาโยทรก็ตื่นจากการนั่งสมาธิที่ห้องของทิพย์อนงค์ทันที เสียงเล็กแหลมที่กรีดดังราวมีดโกนกรีดกระจกลอยมากระทบริมหู

“นายยยย...นายยยยตื่นเถิดช่วยข้าด้วยยย....”

เสียงเจ้าตุ๊กตาทารกเด็กผีที่ซ่อนตัวที่ท้ายรถเก่าๆหลังร้านของผับรัศมีจันทร์ดังมาอย่างร้อนรน ก่อนเงียบหายไป วาโยทรรู้ทันทีทางนั้นเกิดเรื่องแล้ว เขารีบสงบจิตตั้งสมาธิใหม่ เพื่อติดต่อกับหมอผี ซึ่งกำลังเดินทางไปที่ธิเบตกับลีนา เพราะสืบเสาะพบว่ามีสมุนไพรตัวหนึ่งจะขจัดฤทธิ์ประสิทธิภาพของตัวยาอมตาได้

แต่ทว่าความอ่อนแรงที่เริ่มแทรกเข้ามา เมื่อเวฆินสมุนเอกของพุตจับตัวตุ๊กตาเด็กผีมัดด้วยเทปมนตรา วาโยทรเริ่มเจ็บปวดจนเหงื่อตก เกือบประคองตัวนั่งนิ่งต่อไปไม่ไหว เศษเนื้อจากแขนของเขาข้างนั้นที่ผสมผสานเป็นเจ้าตุ๊กตาเด็กทารก เป็นสาเหตุให้เขาหนีไม่รอดน้ำมือมลอีกแล้วหรือ เขาถอนใจด้วยความท้อแท้

“ทำอย่างไรดีนะ ถ้าปู่ทวดอินทากับย่าทวดลีนามาไม่ทัน ข้าจะหนีไปได้อย่างไรกัน คงต้องถูกพวกมันจับไปขังอีกแน่ๆ”

วาโยทรลุกเดินพล่านพึมพำราวหมีกินผึ้งด้วยความหงุดหงิดปนหมดอาลัยตายยาก เสียงประตูหน้าห้องดังขึ้น..จริงสินะ ข้าอยู่ที่คอนโดฯนังทิพย์นี่หว่า ดวงตาวาวแดงกร่ำซ่อนความอำมหิตเรืองแสงขึ้นมาทันทีที่มองเห็นหนทางหนีรอดอีกครั้ง

“ทิพย์อนงค์”

เสียงเรียกดุดันของวาโยทรสะกดให้ทิพย์อนงค์นิ่งงันทันทีที่เปิดประตูเข้าห้อง ดวงตาที่มองสบตาเริ่มเลื่อนลอย วาโยทรในร่างเด็กทารกผิวเหี่ยวน่าเกลียดเลือนหายไป กลายเป็นชายหนุ่มหุ่นล่ำแข็งแรงราวนักกล้าม ที่เดินเข้าหาทิพย์อนงค์ด้วยเรือนร่างเปลือยเปล่า หญิงสาวเริ่มรู้สึกถึงความอุ่นซ่านที่แผ่ไปตามตัว ยามถูกมือหยาบหนาแข็งแรงของชายหนุ่มลูบไล้

ดวงตาของวาโยทรในร่างเด็กทารกยิ่งวาวโรจน์ยิ่งขึ้น ความนัยประหลาดมีแต่เขาเท่านั้นที่เข้าใจ รออีกนิด รอให้เลือดมันร้อนพล่านทั่วร่างเสียก่อนเถิด เมื่อมันสุขสำราญกับความใคร่จนน้ำตาเล็ด เมื่อนั้นเลือดของมันจะนำกำลังวังชาให้ข้าอีกหน

มือจากชายฉกรรจ์ร่างหนาในสายตาของทิพย์อนงค์ เริ่มเคล้นเคล้าลูบไล้ร่างขาวอวบอัดหนักมือยิ่งขึ้น เสียงครวญครางด้วยความรัญจวนดังมาไม่ขาดระยะ

“อย่าช้า..อย่าช้าค่ะ นงค์ทนไม่ไหวแล้ว”

เสียงอ้อนด้วยความร่านในกามโลกีย์ดังจากปากของทิพย์อนงค์ ผู้เคยแต่พิสวาทเงินทองมากกว่าทุกสิ่ง วาโยทรจึงรีบร่ายมนต์เสพสวาทอีกครั้งภาพเด็กทารกหน้าผีสูงแค่ 30 นิ้ว เดินทื่อเข้าหาแต่ในสายตาของทิพย์อนงค์ เธอพบชายหนุ่มร่างหนาใหญ่สูงกว่า 180 cm. หญิงสาวบีบเคล้นคลึงหน้าอกอวบอัดขนาด 37cของตัวเองด้วยสายตาหื่นกระหาย

ร่างเล็กๆของวาโยทรก้มลงที่ปลายเท้าของเธอ เริ่มมองเห็นเขี้ยวเล็กๆที่แหลมคมราวมีดกว้านผลไม้ ความเรียวแหลมของเขี้ยวที่เจาะลงตรงนิ้วโป้งเท้าดังเช่น แม่ครัวชาญฉลาดเจาะมีดกว้านลงตรงกลางของผลไม้ เพื่อดึงเม็ดในของผลไม้ออกมา

เขี้ยวที่งอกยาวออกมาเรื่อยๆทำให้เลือดไหลเข้าปากที่เล็กเท่าเม็ดพริกไทของวาโยทรเป็นไปด้วยความสะดวก ในขณะที่มนต์เสพสวาทที่ร่ายสะกดทิพย์อนงค์ยังครอบงำเธออยู่ ความเจ็บปวดไม่มีจะมีก็แต่ความปั่นป่วนใจด้วยความใคร่ในรสสวาท ที่ตัวเองปลุกขึ้นด้วยความเข้าใจผิดกับภาพมายาที่หลงคิดว่ามีชายหนุ่มมาร่วมรักเสพสวาทกับตน

ร่างอุ่นๆเต็มไปด้วยเลือดเนื้อและกระดูกของทิพย์อนงค์เริ่มแฟบลง แฟบลง ราวลูกโป่งใบโตถูกปล่อยลม ดวงตาที่แดงกร่ำของวาโยทรเริ่มเรืองแสงสีเขียวมรกตเขี้ยวที่ยาวราวหลอดดูดน้ำเริ่มหดหายเข้าไปในปากเล็กจิ๋วอย่างช้าๆ เมื่อเขี้ยวหายลับเข้าไปในปาก ร่างของทิพย์อนงค์ก็เหลือแค่เพียงหนังเหี่ยวๆกองหนึ่ง มองผิวเผินไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้วกองโต

เสียงหัวเราะดังก้องของวาโยทรสะท้อนไปมาในห้องก่อนกระจายออกไปทางหน้าต่าง เขาไม่อาจร่วมรักกับทิพย์อนงค์เพราะเธอไม่ได้รักเขา การขอชีวิตจากเธอจึงไม่เกิดผลเหมือนเจ้าตุ๊กตาเด็กผีตัวที่ 17 ที่อ้อนขอจากรัศมีจันทร์จึงมีฤทธิ์เดชมากกว่าเขาในครั้นี้ แต่แค่นี้เลือดเนื้อของเธอก็ช่วยนำกำลังให้เขาหนีไปซ่อนตัวรอดจากการ
ติดตามของพวกมลได้เหมือนกัน แม้กำลังวังชาแบบนี้จะไม่คงทนจะไหลหายไปใน 24 ชั่วโมง แต่ก็เพียงพอแล้วที่เขาจะหนีพ้นการตามล่า

“ปู่ทวด ย่าทวด รีบกลับมาช่วยข้าด้วยยยย..”

เสียงวาโยทรดังก้องไปทั่วอากาศรอบตัว พร้อมๆกับร่างของเขาที่เลือนลับหายออกจากห้องของทิพย์อนงค์ ราวควันไฟ!!!



โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 25 เม.ย. ปี 2007 [ เวลา 23 : 12 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com